Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θράκη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θράκη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2019

Γρηγόριος Παππαδόπουλος: Ένας αφανής υποστηρικτής Μακεδονίας και Θράκης

*Ο Γρηγόριος Παππαδόπουλος




*Επιφανής λόγιος του 19ου αιώνα
*Βρήκε άδοξο θάνατο στις Σέρρες
*Παππαδόπουλος με δύο π-




Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Στη Θράκη αγνοούμε πολλές φορές πτυχές της ιστορίας μας και προσπερνάμε αδιάφορα τα πρόσωπα που μόχθησαν γι’ αυτήν με κάθε τρόπο και από κάθε μετερίζι. Αυτά δεν πρέπει να συνεχίζονται. Πρέπει να σκαλίζουμε πάντα τις στάχτες της ιστορίας για να ανακαλύπτουμε λαμπερά καρβουνάκια, που έχουν σκεπαστεί και μπορούν να ξαναπυρώσουν τις καρδιές μας, με ανανεωμένη αγάπη για την πατρίδα μας τη Θράκη.
                Μια τέτοια περίπτωση είναι ο Γρηγόριος Παππαδόπουλος (με δύο π-  παρακαλώ!) που δεν ήταν Θραξ. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1819. Εργάσθηκε όμως από το 1866 για τη σύσταση συλλόγου, που θα είχε ως αποστολή τη διάδοση των ελληνικών γραμμάτων και την καλλιέργεια της εθνικής ιδέας, ιδίως στη Μακεδονία και τη Θράκη, γιατί έγκαιρα διέβλεπε τον κίνδυνο για τις περιοχές αυτές, λόγω της διασποράς βουλγαρόφωνων πληθυσμών και την υποδαύλιση του βουλγαρικού εθνικισμού από αυτούς που απεργάζονταν τα πανσλαβιστικά σχέδια. Το όραμά του αυτό ο Παππαδόπουλος, το υλοποίησε τελικά το 1869 με τη βοήθεια σημαντικών Ελλήνων, όπως ήταν ο Αλέξανδρος Σούτσος, ο Κωνσταντίνος Δόσιος, ο Μάρκος Ρενιέρης, ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, ο Λέων Μελάς, ο Χαρίλαος Τρικούπης κ.ά. Τον Απρίλιο εκείνου του έτους ιδρύθηκε ο Σύλλογος προς Διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων με πρώτο πρόεδρο τον Αλέξανδρο Σούτσο και γραμματέα τον Γρηγόριο Παππαδόπουλο, ο οποίος κράτησε το πόστο αυτό έως το 1873. 
*Δείγμα της υπογραφής του Γρηγόριου Παππαδόπουλου. Φαίνονται καθαρά τα δύο π-

Βασικά, ο ιστορικός αυτός σύλλογος  αποσκοπούσε στην ενίσχυση της ελληνικής παιδείας  με τη σύσταση σχολείων, την πρόσληψη κατάλληλου διδακτικού προσωπικού και την προετοιμασία δασκάλων και νηπιαγωγών για τα σχολεία στις ελληνικές κοινότητες της Θράκης. Αποτέλεσε ουσιαστικά, φορέα των απόψεων του Υπουργείου Εξωτερικών, με το οποίο συνεργάστηκε στενά. Με άλλα λόγια η συνολική δραστηριότητα του Συλλόγου προς Διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων, αποσκοπούσε στην ενίσχυση και οργάνωση των πυρήνων ελληνικής παιδείας που υπήρχαν στη Μακεδονία και τη Θράκη, στην υποστήριξη της φιλεκπαιδευτικής και πολιτιστικής δράσης των συναφών ιδρυμάτων και σωματείων, και στην δημιουργία, οργάνωση, συντήρηση και επέκταση ενός δικτύου σχολείων εθνικού προσανατολισμού. Η δράση του Συλλόγου συνίστατο όπως έχουν γράψει ιστορικοί και μελετητές, στην καθοδήγηση, οργάνωση και πολύπλευρη υποστήριξη των κατά τόπους φορέων των περιοχών της Μακεδονίας και της Θράκης για την υλοποίηση των στόχων αυτών.
*Ο Γρηγόριος Παππαδόπουλος

Είναι γνωστό ότι από τα τέλη του 18ου αιώνα και κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η ανάπτυξη της εκπαίδευσης στις ελληνικές κοινότητες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπήρξε θεαματική στα αστικά κέντρα. Σημαντικά ποσά διατέθηκαν από μέλη της ελληνικής εμπορικής αστικής τάξης της για τη δημιουργία ενός σχολικού δικτύου εξαιρετικά αναπτυγμένου για την εποχή του. Μετά τις μεταρρυθμίσεις του Τανζιμάτ, που απέβλεπαν στον εκσυγχρονισμό και την αποτελεσματικότερη λειτουργία του οθωμανικού κράτους, οι ελληνικές κοινότητες αναδιοργανώθηκαν και η ελληνική εκπαιδευτική δραστηριότητα είχε μεγάλη άνθηση, ιδιαίτερα αφού αναγνωρίστηκε από το σουλτάνο το γενικό και αναφαίρετο δικαίωμα των κοινοτήτων και των φυσικών προσώπων να ιδρύουν εκπαιδευτικά ιδρύματα. Κατά τη δεκαετία του 1860, οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης και στη συνέχεια οι ‘Έλληνες των άλλων αστικών κέντρων της Αυτοκρατορίας άρχισαν να ιδρύουν συλλόγους και σωματεία με πολιτιστικούς και εκπαιδευτικούς σκοπούς.

*Εξώφυλλο απολογισμού του Συλλόγου Προς Διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων


Σημαντικοί Θράκες παρείχαν στήριξη


Σημαντικοί Θράκες συνέδραμαν ποικιλοτρόπως τον Σύλλογο προς Διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων. Από τους διασωθέντες ετήσιους απολογισμούς του συλλόγου πληροφορούμαστε ότι μεταξύ άλλων υπήρξε τακτικό μέλος από το 1872 ο διαπρεπής  Αδριανουπολίτης αρχαιολόγος Στέφανος Κουμανούδης. Τακτικό μέλος από το 1869 ήταν και ο ιατρός Σωτήριος Αντωνιάδης, από το 1872 ο σχολάρχης Βλάσιος Σκορδέλης και ο Ιωάννης Κοντομίχαλος από τη Φιλιππούπολη. Μέλη ήταν και οι Ροδοκανάκηδες από τη Μασσαλία, που ενίσχυαν σχολεία του Διδυμοτείχου και ο Ιωάννης Γραμμενίδης από το Ορτάκιοϊ «ο υπέρ των ελληνικών γραμμάτων μετά ζήλου μεριμνήσας». Επίτιμο μέλος  ήταν και ο Κ. Βατικιώτης που είχε διατελέσει πρόξενος της Ελλάδας στην Αδριανούπολη.
Τακτικά μέλη ήταν ακόμα από την Κωνσταντινούπολη, η Ελένη Αρχιγένη και η  Ζαρίφη Ελένη, o Ζαρίφης Γεώργιος, ο Ηροκλής Βασιάδης, ο Κωνσταντίνος Ζωγράφος και πολλοί άλλοι.
*Αποτύπωμα της σφραγίδας του Συλλόγου προς Διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων


Ας επανέλθουμε όμως στον λόγιο Γρηγόριο Παππαδόπουλο. Γεννήθηκε το 1819 στη Θεσσαλονίκη. Πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Παππάς και μητέρα του η Μαρία Θέμελη, κόρη τραπεζίτη, ο οποίος είχε απαγχονισθεί από τους Τούρκους όταν εξερράγη η Επανάσταση του 1821. Ο ίδιος επίσης έμεινε ορφανός από τον πατέρα του, υπέστη την δοκιμασία της φυλάκισης της μητέρας του, αλλά τελικά κατόρθωσαν να φύγουν στην Αλεξάνδρεια στο θείο του Ιωάννη Πετρόπουλο, που ήταν έμπορος. Πήγε σε σχολείο Γάλλων Λαζαριστών, όπου έμαθε Γαλλικά και Λατινικά. Όταν αργότερα οικογενειακώς μετακόμισαν στη Σύρο πήγε εκεί στο γυμνάσιο, του Νεόφυτου Βάμβα. Ο θείος του ήθελε να τον κάνει γιατρό και τον έστειλε στο Παρίσι το 1836. Αυτός όμως διαφωνώντας με το θείο του στράφηκε προς τη φιλοσοφία.
*Ο ηγεμόνας της Βλαχίας Αλέξανδρος Γκίκας

Το 1839 βρέθηκε στο Παρίσι ο ηγεμόνας της Βλαχίας Αλέξανδρος Γκίκας, ο οποίος προσέλαβε τον Γρηγόριο Παππαδόπουλο σαν γραμματέα του και σαν δάσκαλο των ανιψιών του. Αργότερα τον διόρισε καθηγητή της ιστορίας και της φιλοσοφίας στις ανώτερες τάξεις του Ακαδημαϊκού Λυκείου του Βουκουρεστίου και επόπτη των σχολείων της ηγεμονίας.
*Η Ελένη Γκίκα, γνωστή ως Δώρα Δ' Ίστρια, σε πίνακα του Petre Mateescu

Ανάμεσα στα ανίψια του Γκίκα ήταν και η Ελένη Γκίκα, η οποία αργότερα εξελίχθηκε σε συγγραφέα με το ψευδώνυμο Δώρα Δ’ Ίστρια. Θαύμαζε πάντα το δάσκαλό της και μαζί του είχε επισκεφθεί την Αθήνα για να γνωρίσει τα μνημεία της.
Όταν το 1842 εκθρονίστηκε ο Γκίκας και πήγε στη Γερμανία, τον ακολούθησε ο Παππαδόπουλος και έμεινε εκεί περί τα δύο χρόνια. Έτσι του δόθηκε η ευκαιρία να μελετήσει το εκπαιδευτικό και παιδαγωγικό πρόγραμμα, έχοντας πάντα κατά νου την εφαρμογή του στην Ελλάδα. Στη Γερμανία άρχισε να συλλαμβάνει την ιδέα ίδρυσης στην Αθήνα Ελληνικού Εκπαιδευτηρίου, στο οποίο να μπορούν παιδιά από την επαρχία και ειδικά από την Ανατολή.
Το 1844 τον κάλεσε στην Ελλάδα, ο πρωθυπουργός Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, που τον γνώριζε καλά, θέλοντας να τον χρησιμοποιήσει στην οργάνωση της εκπαίδευσης.
Ο Μαυροκορδάτος όμως χρησιμοποίησε τον Παππαδόπουλο και σε διπλωματικές αποστολές, με πρώτη τη διαπραγμάτευση με Ούγγρους για σύναψη συνθήκης συμμαχίας, η οποία τελικά εγκαταλείφθηκε γιατί έπεσε η κυβέρνηση του Μαυροκορδάτου και έγινε πρωθυπουργός ο Ιωάννης Κωλέτης. Ο Παππαδόπουλος όμως κατά την μετάβασή του, προσβλήθηκε από χολέρα, αλλά κατόρθωσε να θεραπευτεί.
Όταν ο Παππαδόπουλος επανήλθε στην Αθήνα διορίστηκε καθηγητής στο Γυμνάσιο Αθηνών (1844) και το 1848 διορίστηκε καθηγητής της καλλιτεχνικής μυθολογίας και της ιστορίας των εικαστικών τεχνών στο Πολυτεχνείο, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1863. Η διδασκαλία του απέκτησε μεγάλη φήμη. Κάποιες φορές μάλιστα πήγαινε στο Πολυτεχνείο για να παρακολουθήσει τρις διδασκαλίες του, το βασιλικό ζεύγος του Όθωνα και της Αμαλίας.
*Το Ελληνικό Εκπαιδευτήριο του Γρηγόριου Παπαδόπουλου, 
σήμερα κτίριο "Κωστή Παλαμά" του Πανεπιστημίου Αθηνών

Εν τω μεταξύ το 1849 ο Παππαδόπουλος άρχισε να υλοποιεί την ιδέα του για ίδρυση Ελληνικού Εκπαιδευτηρίου. Το 1856 κατόρθωσε να χτίσει ιδιωτικές εγκαταστάσεις πίσω από το Πανεπιστήμιο στην οδό Ακαδημίας και Μασσαλίας, σε μια έκταση, που ήταν... αλώνι!
Το 1870, όμως, ο Γρηγ. Παππαδόπουλος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Ελληνικό Εκπαιδευτήριο που ίδρυσε, λόγω μεγάλων χρεών.
Το ακίνητο περιήλθε στην Εθνική Τράπεζα και ύστερα από πλειστηριασμό αγοράστηκε το 1863 με τίμημα 150.000 δραχμών από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, το οποίο στη συνέχεια έγινε ιδιοκτήτης και του διπλανού ακινήτου, επιφάνειας 1.000 πήχεων. Εκεί που αργότερα χτίστηκε η Νομική Σχολή.
Το κτίριο αυτό, είναι σήμερα το μόνο ορατό σημάδι από το πέρασμα του Γρηγόριου Παππαδόπουλου από την Αθήνα και φέρει το όνομα του Κωστή Παλαμά.
Ο Παππαδόπουλος δημοσιογραφούσε κατά καιρούς και στον «Αιώνα». Η αρθρογραφία  του ήταν επιθετική προς τους ξένους και το γεγονός αυτό δυσαρεστούσε τα Ανάκτορα και αυτό, πίστευαν πολλοί, ήταν η αιτία που ο Παππαδόπουλος δεν διορίζονταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο.

*Ο πρωθυπουργός Επαμεινώνδας Δεληγεώργης


Τμηματάρχης στο υπουργείο Εξωτερικών


Τελικά μετά από πίεση του πρωθυπουργού Επαμεινώνδα Δεληγεώργη, διορίστηκε το 1870 τμηματάρχης στο υπουργείο Εξωτερικών. Από τη θέση αυτή ασχολήθηκε εντατικότερα με τον Ελληνισμό της Ανατολής και την αντιμετώπιση του πανσλαβιστικού κινδύνου. To 1869 κατόρθωσε να υλοποιήσει το μεγάλο σχέδιο του και προχώρησε στη δημιουργία του Συλλόγου προς Διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων, με τη βοήθεια και συμπαράσταση διακεκριμένων Ελλήνων, όπως προαναφέρθηκε.
Ο Γρηγόριος Παππαδόπουλος το 1862 διορίσθηκε και διευθυντής του Διδασκαλείου και σύμβουλος του υπουργείου Παιδείας. Σε δικές του ιδέες στηρίχθηκε η δημιουργία του Εργαστηρίου Απόρων Γυναικών και του Συλλόγου Γυναικών. Μετείχε επίσης στο Διοικητικό Συμβούλιο του Μουσικού και Δραματικού Συλλόγου. Μετά το θάνατό του τη θέση αυτή κατέλαβε ο ποιητής Αλέξανδρος Ραγκαβής.
Όταν προέκυψε η τέλεση των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων ο Παππαδόπουλος με τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Φίλιππου Ιωάννου έθεσαν τις βάσεις του προγράμματος των αγώνων, το είδος των αγωνισμάτων και την ονοματολογία τους.
Έγραψε πολλά βιβλία. Μερικοί τίτλοι του: «Περί Θρασυλλείου μνημείου» (1850), «Περί του Λυσικρατείου μνημείου» (1852), «Περί Δημοσθένους και της εν τω Βασιλικώ κήπω ανασκαφείσης μαρμαρίνης κεφαλής» (1855), «Περί μέτρων και σταθμών παρ' αρχαίοις» (1859), «Περί του εν Βλαχία Ελληνισμού» (1859), «Περί της τοπογραφίας της Πνυκός» (1861), «Άσματα των εν Κορσική Ελλήνων» (1865), «Περί της καταγωγής των εν Μάνη Στεφανοπούλων, χρονογραφία» (1859), «Περί γυναικός Ελληνίδος» (1866) κ.ά.  

*Οι Σέρρες του 19ου αιώνα


Το τραγικό τέλος του Παππαδόπουλου 


 Όπως είναι γνωστό το Βουλγαρικό εκκλησιαστικό σχίσμα, έγινε το 1870. Ο Γρηγόριος Παππαδόπουλος ήταν τότε στο υπουργείο Εξωτερικών. Πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών ο Επαμεινώνδας Δεληγεώργης. Η κατάσταση που δημιουργήθηκε κινητοποίησε το ελληνικό διπλωματικό σώμα. Οι συμβουλές και εισηγήσεις του Παππαδόπουλου, υπήρξαν πολύτιμες. Αυτό όμως δεν ήταν αρκετό. Κρίθηκε σκόπιμο να σταλεί ο ίδιος στη Μακεδονία και τη Θράκη, γιατί ήταν ο καταλληλότερος να συντονίσει τους Έλληνες προξένους και να οργανώσει το έργο τους. Σημειώθηκαν αντιδράσεις ξένης δύναμης και αναβλήθηκε η μετάβασή του στην αλύτρωτη Βόρεια Ελλάδα. Αυτό τελικά κατορθώθηκε με καθυστέρηση τον Οκτώβριο του 1873.
Ο Παππαδόπουλος βρέθηκε στις Σέρρες βοηθώντας παραπλανημένους βουλγαρόφωνους να εγκαταλείψουν τη σχισματική εκκλησία των Βουλγάρων και να επιστρέψουν στο Πατριαρχείο. Από εκεί, έγραφε στη σύζυγό του:
«Όσον μελετώ εκ του σύνεγγυς τα ζητήματα, πείθομαι ότι αι Σέρραι δύνανται να οργανωθώσι εις σπουδαιότατον προπύργιον του Ελληνισμού. Είναι σημείον επικαιρότατον. Δια τούτο σκέπτομαι, ότι βραδύτερον θα χρειασθεί ν’ αφήσω την εν τω Υπουργείω θέσιν μου και να εγκατασταθώμεν όλοι εδώ οικογενειακώς. Αλλ’ εδώ ως απλούς Πρόξενος πρέπει να διευθύνω τας ανά την Μακεδονίαν εθνικάς εργασίας».
*Η αναγγελία του θανάτου του Γρηγόριου Παππαδόπουλου στην "Παλιγγενεσία"

  Όμως το όνειρο αυτό δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Εκείνη τη χρονιά, δηλαδή το 1873 ο χειμώνας ήταν δριμύς. Μέσα στο Δεκέμβριο ο Παππαδόπουλος συνέχισε να περιοδεύει στα χωριά. Προσβλήθηκε από ισχυρή βρογχίτιδα, που οι κακουχίες των περιοδειών έκαναν τα αποτελέσματά της χειρότερα. Επέστρεψε σε κακή κατάσταση στις Σέρρες. Αμέσως το υπουργείο Εξωτερικών διέταξε ατμόπλοιο να τον παραλάβει από την Καβάλα και να τον μεταφέρει στη Θεσσαλονίκη.
Εκεί τον εξέτασε ο ιατρός Μιχαήλ Παπαδόπουλος, που συνεργάζονταν με τον συνεπώνυμό του ασθενή στο εθνικό αγώνα. Χλώμιασε ο γιατρός…     !
-Ωχριάς, διότι διέγνωσες ότι πεθαίνω, του λέγει ο Παππαδόπουλος και προσθέτει: Στρατιώτης της πατρίδας είμαι. Της οφείλω τη ζωή μου. Μόνο η ανάμνηση της οικογένειάς μου με κάνει να πονώ.
Ο Γρηγόριος Παππαδόπουλος πέθανε τελικά στις 23 Δεκεμβρίου 1873. Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση στη Μακεδονία. Η κηδεία του έγινε στη Θεσσαλονίκη με δαπάνη του Δήμου. Παρέστη ο Βαλής της Θεσσαλονίκης Μιδαάτ Πασάς, όλο το Προξενικό Σώμα, άγημα του τουρκικού στρατού, τα σχολεία της πόλης, ακόμα και τουρκικά και Εβραϊκά σχολεία (σημειώνεται ότι ο Παππαδόπουλος βρίσκονταν σε συνεννοήσεις για εισαγωγή της ελληνικής γλώσσας στο εβραϊκά σχολεία). Η ταφή του τιμής ένεκεν έγινε στον περίβολο του Μητροπολιτικού ναού, πίσω από το Άγιο Βήμα. Την ώρα που κατέβαζαν το φέρετρο ο Έλληνας πρόξενος Βατικιώτης, το κάλυψε με την ελληνική σημαία.
Όταν πέθανε ο Γρηγόριος Παππαδόπουλος, κάποιοι θεώρησαν ότι ο θάνατός του πιθανόν να οφείλονταν σε δηλητηρίαση από τους Βουλγάρους. Όμως κάτι τέτοιο δεν αποδείχθηκε.
*Το βοήθημα των 500 δρχ. στην οικογένεια...

Ο Ιωάννης Φιλήμων, έγραψε στον «Αιώνα»:
«Ουδεμίαν αναφέρομεν υπερβολήν εν τω «Αιώνι» μετά τον θάνατον του Γρηγορίου Παππαδοπούλου, λέγοντες ότι ήτο ο μόνος εν Ελλάδι, όστις εγίγνωσκεν ακριβώς εν τίσι παλιρροίαις διακυμαίνονται και μεταξύ τίνων ελπίδων και φόβων διαβιούσιν ου μόνον οι Έλληνες της Κρήτης και της Κύπρου, οι της Αιγύπτου και της Παλαιστίνης, οι της ελάσσονος Ασίας και της Αλβανίας αλλά προπαντός οι της Θράκης και της Μακεδονίας και οι της Ρωμουνίας…».  
Ο αποθανών άφησε μόνους τη χήρα και τα τέσσερα παιδιά τους. Η κόρη του Αρσινόη έγραψε ποίημα στη μνήμη του με τίτλο «Αστείρευτο δάκρυ». Λίγες μέρες μετά το θάνατό του και πριν λήξει το 1873, δόθηκε από το δημόσιο ταμείο στην οικογένειά του ένα προσωρινό βοήθημα 500 δρχ.


Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης


Υστερόγραφο: Ευχαριστώ την συγγραφέα κ. Χριστίνα Φίλιππα για την βοήθειά της.


ΠΗΓΕΣ
*«Εφημερίδα των Συντακτών», ρεπορτάζ  Χαράς Τζαναβάρα «Το ροζ κτίριο του Πολιτισμού» 23/10/2016
*Διονυσίου Στεφάνου, πρώην υπουργού και βουλευτού «Σκιαγραφία Γρηγ. Παππαδοπούλου». Δημοσιευμένη στο Μακεδονικό Ημερολόγιο του 1910
*Αρχείο εφημερίδων «Αιών» και «Παλιγγενεσία»
*«Ιστορικά» της «Ελευθεροτυπίας» Μάρτιος 2004

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2018

Ο «μαύρος» Σεπτέμβριος της Θράκης, το 1922

*Αρχίζει η δραματική εκκένωση της Αδριανούπολης. Οκτώβριος 1922




Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Ο Σεπτέμβριος, είναι μήνας τραγικών εθνικών αναμνήσεων, καθώς συνδέεται με την Μικρασιατική Καταστροφή, το κάψιμο της Σμύρνης, το δράμα 1,5 εκ. προσφύγων και την τέλεια αποθράσυνση των Τούρκων από τον Κεμάλ έως τον έσχατο χωρικό. Μέσα από αυτό τα αποκαΐδια, γεννήθηκε η Επανάσταση των Γονατά- Πλαστήρα.      
Η Ανατολική Θράκη, πλήρως προσαρτημένη στην Ελλάδα από το 1920, πρωτίστως, αλλά και η Δυτική, αποτέλεσαν στόχο της πολιτικής της Τουρκίας, γιατί στο διεθνές επίπεδο είχαν μεταστραφεί οι διαθέσεις των συμμάχων μας, οι οποίοι έδειξαν ότι είναι έτοιμοι να αποδεχθούν τις απαιτήσεις του Κεμάλ, ο οποίος απαιτούσε να πάρει την Ανατολική Θράκη με την Αδριανούπολη, προκειμένου να υπογράψει συνθήκη ειρήνης.  Η Θράκη συνολικά εκείνο το «μαύρο» Σεπτέμβριο ζούσε το δικό της δράμα. Στην Αθήνα, η κυβέρνηση παρέπαιε, στο μέτωπο της Μικράς Ασίας ο στρατός υποχωρούσε και στη Θράκη οι κάτοικοι ζούσαν έντονα το καθεστώς τρόμου των ασύδοτων ληστών, που αλώνιζαν…  
Οι Θράκες βουλευτές Φίλιππος Μανουηλίδης και Γεώργιος Εξηντάρης αντιπροσωπεύοντες και τους άλλους Θράκες βουλευτές επισκέφθηκαν στο σπίτι του τον πρωθυπουργό Κ. Τριανταφυλλάκο και διαμαρτυρήθηκαν γιατί στην Αδριανούπολη είχαν συλληφθεί οι Φιλελεύθεροι βουλευτές Περικλής Κουρτίδης και Νικόλαος Κωνσταντόπουλος. Ταυτόχρονα εξέφρασαν την αγωνία των Θρακικών πληθυσμών ζητώντας τη λήψη μέτρων. Ο Τριανταφυλλάκος τους διαβεβαίωσε ότι η κυβέρνηση «θέλει μεριμνήση επειγόντως και κατά τον προσήκοντα τρόπον»!!!  (Βλέπε σχετικά στο https://sitalkisking.blogspot.com/2016/06/1922_15.html). Τι είχε συμβεί με τους δύο συλληφθέντες βουλευτές; Οι Περικλής Κουρτίδης και Νικόλαος Κωνσταντόπουλος είχαν παρουσιασθεί στο στρατηγό Βλαχόπουλο και ζήτησαν να τους επιτρέψει να στείλουν στο βασιλέα Κωνσταντίνο, τηλεγράφημα με το οποίο να τον παρακαλούν να αναθέσει το σχηματισμό κυβέρνησης στον Ελευθέριο Βενιζέλο και με δεύτερο τηλεγράφημα ζητούσαν ακρόαση από το βασιλέα. Ο Βλαχόπουλος μόλις άκουσε το αίτημα διέταξε αμέσως τη σύλληψη και κράτησή τους!!! Λίγες μέρες αργότερα, στην εφημερίδα «Φως» της Θεσσαλονίκης (8/9/1922) δημοσιεύθηκε το τηλεγράφημα του Θρακικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης «Αλληλοβοήθεια» προς τον βασιλέα, που υπέγραφαν ο πρόεδρος Π. Σ. Τζιρίτης και ο γενικός γραμματέας Κλ. Μίσιος. Με το τηλεγράφημα αυτό ικέτευαν τον Κωνσταντίνο «όπως δια μιας γενναίας και εθνοσωτηρίου χειρονομίας καλέση εφ’ όσον καιρός τον μόνον ενδεδειγμένον υπό των περιστάσεων Ελευθέριον Βενιζέλον προς Σωτηρίαν Πατρίδος». Άλλοι στρατηγοί, άλλη νοοτροπία λογοκριτική…..

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2018

Θράκη: Το Ελδοράδο του 1920...

*Τα μέλη της Διάσκεψης του Σαν Ρέμο, το 1920.





Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



Είναι γνωστό, ότι στη Διάσκεψη στο Σαν Ρέμο τον Απρίλιο του 1920, αποφασίσθηκε η τύχη της Ανατολικής και Δυτικής Θράκης, η οποία κατέστη ελληνική μετά από αιώνες δουλείας. Το Σαν Ρέμο είναι παραθαλάσσια πόλη της Βόρειας Ιταλίας, στην περιφέρεια της Λιγουρίας. Η πόλη είναι πολύ γνωστή ως τουριστικός προορισμός στην Ιταλική Ριβιέρα. Στις εργασίες εκείνης της ιστορικής συμμαχικής Διάσκεψης προήδρευσε ο Ιταλός πρωθυπουργός Φραντσέσκο Σαβιέρο Νίττι.  Όταν ελήφθησαν οι αποφάσεις για την Ελλάδα, ο Νίττι εξουσιοδότησε τον διευθυντή των γραφείων της διάσκεψης Ιταλό διπλωμάτη μαρκήσιο Βενόστα να αναγγείλει επίσημα στον Τύπο την προσάρτηση της Θράκης.
                Αξίζει να σημειωθεί ότι στο Σαν Ρέμο είχε μεταβεί και ο μουσουλμάνος πρόκριτος της Δυτικής Θράκης Αχμέτ Ιχσάν Μπέης, ο οποίος διαβεβαίωσε τα μέλη της Διάσκεψης ότι οι Μουσουλμάνοι της Θράκης προτιμούσαν τότε, έναντι κάθε άλλου κράτους την Ελλάδα. Δεν ήθελαν τους Νεότουρκους και κυρίως τους Βουλγάρους λόγω των πολλών βιαιοπραγιών που είχαν διαπράξει εκεί από το 1913 έως το 1918.
                Στην Αθήνα πάντως ήταν πολλοί εκείνοι, που εκτός από την ύψιστη σημασία της απελευθέρωσης μιας ελληνικής περιοχής, είδαν το γεγονός αυτό ως ευκαιρία τόνωσης των οικονομικών του κράτους. Με άλλα λόγια έβλεπαν τη Θράκη, ως ένα Ελδοράδο για την Ψωροκώσταινα.

Κυριακή, 12 Αυγούστου 2018

Η Θράκη ανάμεσα στις μυλόπετρες του Εθνικού Διχασμού

*Καρτ ποστάλ βενιζελικών της εποχής του Εθνικού Διχασμού, κατά του βασιλέως. 





Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



Ο Εθνικός Διχασμός των ετών 1914-1917 είναι μια μαύρη σελίδα στην Νεώτερη Ιστορία της Ελλάδας. Πρόκειται για πολιτικά κυρίως γεγονότα,  που αναφέρονται στη διένεξη μεταξύ του πρωθυπουργού της Ελλάδας Ελευθέριου Βενιζέλου και του βασιλέως Κωνσταντίνου Α΄ σχετικά με την είσοδο ή μη της Ελλάδας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η διένεξη αυτή, που κόστισε πολύ ακριβά στην Ελλάδα, διαίρεσε την χώρα σε δύο πολιτικά  στρατόπεδα και προκάλεσε εξαιρετικά βαθύ χάσμα- ενίοτε και θανατηφόρο- στην ελληνική κοινωνία για πάρα πολλά χρόνια μετά. Τα απόνερα του Διχασμού δεν άφησαν τότε, στην φάση της μεγάλης οξύτητας, ανεπηρέαστη και την μόλις απελευθερωμένη Θράκη, όχι βέβαια με την ένταση που αυτή η εθνική μάστιγα εκδηλώθηκε σε άλλες περιοχές της χώρας. Και ήταν επόμενο να δοκιμασθεί και η Θράκη. Δεδομένου ότι αποτελούσε μια καθαρόαιμη βενιζελική περιοχή, η οποία υπολογίζονταν ότι ψήφισε το κόμμα των Φιλελευθέρων κατά 80%.

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Απλές σκέψεις για τις μεγάλες επετείους της Θράκης, που έρχονται…

*Η ενιαία Θράκη, σε χάρτη του 1905





Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



Το 2020, το 2021 και το 2022 είναι κοντά μας. Είναι άκρως σημαδιακές χρονιές, που πρέπει από τώρα να κινητοποιήσουν όλους τους συμπατριώτες μου τους Θράκες, άτομα, φορείς και θεσμούς για να κάνουν αυτές τις χρονιές ξεχωριστές, μεγαλειώδεις και αλησμόνητες. Χρονιές, που να αναδεικνύουν το παρελθόν με την ένδοξη ιστορία του, να τιμούν τη μνήμη των πεσόντων και να αφήνουν υποθήκες στις νέες γενιές, για το μέλλον με ανάπτυξη.
Γιατί μιλάω για τις χρονιές αυτές;
Το 2020 συμπληρώνονται 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Θράκης μετά από υποδούλωση σχεδόν 600 ετών. Απελευθέρωση, που πρέπει να πανηγυρίζεται, αλλά και να προβληματίζει, τόσο γιατί χάθηκαν η Βόρεια Θράκη που παρέμεινε αδίκως στη Βουλγαρία όσο και η Ανατολική Θράκη, που μερίμνη των συμμάχων παραχωρήθηκε στον Κεμάλ Ατατούρκ, χωρίς αυτός να πολεμήσει στο έδαφός της.
Το 2021 συμπληρώνονται 200 χρόνια από την απελευθέρωση της Ελλάδας, με την μνημειώδη Επανάσταση του 1821, στην οποία έδωσαν σημαντικό, αλλά αγνοημένο από την εθνική ιστοριογραφία «παρών» οι Θράκες.
Το 2022 συμπληρώνονται 100 χρόνια από την Μικρασιατική Καταστροφή, στην οποία έχασαν τη ζωή τους πολλοί Θράκες στρατευμένοι στον ελληνικό στρατό, ως απελευθερωθέντες πολίτες από 1920. Εκατό χρόνια βέβαια, και από την εκδίωξη του ελληνικού στοιχείου από την Ανατολική Θράκη.
Αυτές οι τρεις χρονιές, είναι ορόσημα, που πρέπει να κινητοποιήσουν από τώρα τους συμπατριώτες μου σε όλα τα επίπεδα, ώστε να αναδείξουν τη σημασία των τριών αυτών επετείων, και τη συμμετοχή των Θρακών, αλλά και να κάνουν την πολιτική ηγεσία της χώρας να προβληματισθεί περισσότερο, με βάση τις σημερινές εξελίξεις και τους κινδύνους, που ποικιλοτρόπως διαγράφονται.
Η ιστορία μας και οι ηρωικές πράξεις των τέκνων της Θράκης, πρέπει να αναδειχθούν και να καταστούν γνωστά στο Πανελλήνιο. Και επειδή λυσσομανούν θύελλες γύρω μας, να μπουν οι βάσεις μεγαλύτερης ανάπτυξης και αποτελεσματικότερης άμυνας αυτής της ευαίσθητης περιοχής. Απαιτείται λοιπόν να υπάρξουν από τώρα σκέψεις για τους τρόπους που θα τιμηθούν αυτές οι ιστορικές επέτειοι, με κάθε είδους αξιόλογες εκδηλώσεις και παντοειδείς μελέτες. Και για να μάθουν οι Θράκες, αλλά και οι Πανέλληνες πτυχές της ιστορίας, αυτής της παραμελημένης περιοχής. Ώστε να κληθούν να μετάσχουν όλοι οι δυνάμενοι, σε μια νέα μεγάλη και ελπιδοφόρα προσπάθεια ανάδειξης της Θράκης, ως μοχλού ανάπτυξης, προόδου και ευημερίας. Στόχος, να αντιστραφεί η σημερινή εικόνα, της εγκατάλειψης, της φτώχειας, της μετανάστευσης, της κατάληψής της από αλλοδαπούς ισλαμιστές μετανάστες.
Ό,τι όμως αποφασισθεί να γίνει για να τιμηθούν αυτές οι επέτειοι, πρέπει οι διοργανωτές να έχουν κατά νου, ότι η μεγάλη συμμετοχή του θρακικού λαού και κυρίως της νεολαίας θα είναι αυτή που θα προσδιορίσει το μέγεθος της επιτυχίας κάθε εγχειρήματος.

Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018

Ο Καζαντζάκης περιοδεύει στη Θράκη το 1920…

 *Δημοσίευμα της "Μακεδονίας" για την περιοδεία του Καζαντζάκη στη Θράκη




Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης


                Ο Νίκος Καζαντζάκης, ήταν ένας πολυταξιδεμένος συγγραφέας. Επισκέφθηκε πολλά μέρη του κόσμου και τα ταξιδιωτικά του βιβλία αποτελούν λογοτεχνικoύς «θησαυρούς». Είναι γνωστά τα ταξίδια του. Εκείνο πού είναι ελάχιστα γνωστό, είναι ότι ο Καζαντζάκης επισκέφθηκε τη Θράκη σε δύσκολους καιρούς, όχι ως συγγραφέας, αλλά ως γενικός διευθυντής του αρτισύστατου υπουργείου Περίθαλψης, με εντολή της κυβέρνησης Ελευθερίου Βενιζέλου να εξετάσει τα προβλήματα της περιοχής και να επιτύχει λύσεις. 
                Ο Καζαντζάκης κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο το 1912, κατατάχθηκε στον ελληνικό στρατό ως εθελοντής, αλλά τελικά υπηρέτησε τη θητεία του στο γραφείο του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου.
Στις 8 Μαΐου 1919 ο Βενιζέλος διόρισε τον Καζαντζάκη αρχικά διευθυντή και στη συνέχεια Γενικό Διευθυντή του νεοσύστατου Υπουργείου Περίθαλψης με βασική αποστολή τον επαναπατρισμό 150.000 Ποντίων του Καυκάσου, που αντιμετώπιζαν απηνείς διωγμούς από τους επαναστατημένους μπολσεβίκους του Λένιν. Κατά τα μέσα Ιουλίου ως αρχηγός της αποστολής με συνεργάτες τους Ηρακλή Πολεμαρχάκη, Ιωάννη Κωνστανταράκη, Ιωάννη Αγγελάκη και τον Γεώργιο Ζορμπά, επισκέπτεται την περιοχή του Καυκάσου, για να εξετάσει την κατάσταση των Ποντίων. Μαζί του συμπράττει ως εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών ο Ιωάννης Σταυριδάκης, ο οποίος πέθανε από πνευμονία στην Τιφλίδα.

Πέμπτη, 1 Φεβρουαρίου 2018

Θράκη 1913: Οδεύοντας προς την άδικη Συνθήκη του Βουκουρεστίου

*Από την μαχητική αρθρογραφία της "Ακροπόλεως" του Βλάση Γαβριηλίδη





Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



             Η Δυτική Θράκη μετά την νικηφόρο έκβαση των Βαλκανικών Πολέμων για τα ελληνικά όπλα, βίωσε μια βάρβαρη κατοχή από την ηττημένη Βουλγαρία, χάρη στο προστατευτικό ενδιαφέρον που επέδειξαν για τη Βουλγαρία οι Μεγάλες Δυνάμεις. Το κλίμα που είχε διαμορφωθεί τότε, φαίνεται από την αρθρογραφία του Αθηναϊκού Τύπου, ο οποίος, πλην εξαιρέσεων δεν επέδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη Θράκη ειδικά.
     Τον Οκτώβριο του 1912, όπως είναι γνωστό, οι τρεις συμμαχικές  χώρες (Ελλάδα- Σερβία- Βουλγαρία) κήρυξαν τον πόλεμο εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πολύ σύντομα, η Οθωμανική Αυτοκρατορία έχασε το σύνολο σχεδόν των ευρωπαϊκών εδαφών της και χαράχθηκαν νέα σύνορα στη Χερσόνησο του Αίμου. Οι εδαφικές αλλαγές επικυρώθηκαν με τη Συνθήκη του Λονδίνου την άνοιξη του 1913. Η Ελλάδα προσπαθώντας να μην απεμπολήσει τα δικαιώματα της, που στηρίζονταν στην ελληνικότητα των περιοχών και σε αδιαφιλονίκητους ιστορικούς τίτλους,  πήρε την Ήπειρο, την Δυτική και Κεντρική Μακεδονία, τα νησιά του Αιγαίου (πλην των Δωδεκανήσων, που τελούσαν υπό ιταλική κατοχή από τον ιταλοτουρκικό πόλεμο του 1911) και την Κρήτη.

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Θράκη και Καποδίστριας

*Οι ενδιαφερόμενοι Θράκες για το έργο του Καποδίστρια




                Το 1841, εκδόθηκαν στην Αθήνα, που ήδη είχε καταστεί πρωτεύουσα της Ελλάδος, τέσσερις τόμοι με σημαντικές επιστολές του δολοφονηθέντος κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, στο Ναύπλιο, δέκα χρόνια νωρίτερα.
                Η έκδοση έγινε με δαπάνες του Λευκαδίτη γιατρού Π.Δ. Στεφανίτση, που ήταν στενά συνδεδεμένος με τον Καποδίστρια. Το έργο αυτό τυπώθηκε στο τυπογραφείο Κωνσταντίνου Ράλλη.
                Πρόκειται για τέσσερις τόμους που εναπόκεινται στη Βιβλιοθήκη της Βουλής και περιλαμβάνουν διπλωματικές, διοικητικές και ιδιωτικές επιστολές του πρώτου κυβερνήτη της χώρας, που είχαν γραφεί από 8 Απριλίου 1827 έως 26 Σεπτεμβρίου1831. Για τη συλλογή των επιστολών  αυτών είχαν φροντίσει τα αδέλφια του Καποδίστρια, Αυγουστίνος και Βιάρος και ένας από τους προσωπικούς γραμματείς του.
                Η μνημειακή αυτή έκδοση, περιέχει ένα ενδιαφέρον στοιχείο, που αποδεικνύει ότι η Θράκη της εποχής εκείνης, δεν είχε αποσυνδεθεί από το εθνικό κέντρο και πάντα είχε επαφή με τα τεκταινόμενα είτε πολιτικά είτε πνευματικά. Άλλωστε και ο ίδιος ο Καποδίστριας κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, είχε δείξει ενδιαφέρον για αιτήματα των Θρακών και είχε συστήσει στην Δ΄ Εθνική Συνέλευση που συνεδρίαζε στο Άργος τον Αύγουστο του 1829, να δείξει ευνοϊκή διάθεση (βλέπε σχετικά στη θέση  https://sitalkisking.blogspot.gr/2014/05/blog-post_28.html).

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

1913: Η Ελλάδα νίκησε, η Θράκη βασανίζονταν...

*Στην Αθήνα επικρατούσε πνεύμα ενθουσιασμού για τις νίκες του στρατού το 1913 ενατίον των Βουλγάρων, στη Θράκη όμως άρχιζαν τα μαρτύρια, που κράτησαν έως το 1919.  




Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



               Η συνθήκη του Βουκουρεστίου το καλοκαίρι του 1913, τερμάτισε μεν μια αιματοχυσία στα Βαλκάνια, αλλά αναντίρρητα, υπήρξε απολύτως άδικη για την σημερινή Δυτική Θράκη, αφού η περιοχή αυτή, αν και ελευθερώθηκε από τον Ελληνικό στρατό, παραδόθηκε στους ηττημένους του δεύτερου Βαλκανικού Πολέμου, τους Βουλγάρους.
                Η πρωτοφανής ορμητική προέλαση του Ελληνικού στρατού, το 1913, όταν προκλήθηκε από τον Βουλγαρικό στρατό, υπήρξε επική. Αν αφήνονταν οι Έλληνες στρατιώτες, θα είχαν καταλάβει και την Σόφια. Ήδη όμως είχαν κατορθώσει να ελευθερώσουν την Ανατολική Μακεδονία και τη Δυτική Θράκη.  Όμως κάποιοι δεν ήθελαν την ολοκληρωτική ήττα της Βουλγαρίας.
                Αρχικά εκδηλώθηκε ρωσική παρέμβαση για τον τερματισμό των εχθροπραξιών και την διάσωση της Βουλγαρίας. Η ρωσική παρέμβαση σημειώθηκε στις 27 Ιουνίου 1913, με το παλαιό ημερολόγιο, την ίδια μέρα, που στον πόλεμο εισήρχετο εντελώς καιροσκοπικά και η Ρουμανία, η οποία έως τότε απέφευγε να εκτεθεί περιμένοντας να δει προς τα πού θα γείρει η πλάστιγγα.

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Θράκη: Η δύσκολη ζωή κατά τον 19ο αιώνα

*Αίνος: Η πύλη του φρουρίου 




Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Η ζωή στη Θράκη και ειδικά στις μικρές πόλεις και τα χωριά, ποτέ δεν ήταν ομαλή. Οι Θράκες, ειδικά στο τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα, είχαν να αντιμετωπίσουν μια άγρια καθημερινότητα, που ήταν συνδυασμός της απληστίας και της βαρβαρότητας του Οθωμανού κατακτητή, της επιθετικότητας του ανερχόμενου βουλγαρικού εθνικισμού, αλλά και άλλων απρόβλεπτων παραγόντων, όπως είναι π.χ. τα μεγάλα ατυχήματα, οι κακές καιρικές συνθήκες κ.λπ. Κοντά σ’ αυτά δεν πρέπει να λησμονούμε και την αδυναμία του ελληνικού κράτους, να προστατεύσει τους αλύτρωτους Έλληνες.  
                Ποια ήταν αυτή η άγρια καθημερινότητα; Την περιγράφει λιτά και άκρως παραστατικά, ένα γράμμα των Ελλήνων κατοίκων της Αίνου προς τον υπουργό Εξωτερικών Πέτρο Δεληγιάννη, με ημερομηνία 14 Απριλίου 1868 .

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Το «μαύρο» Πάσχα του 1914 στην Ανατολική Θράκη


*Καταυλισμός προσφύγων της Ανατολικής Θράκης στη Θεσσαλονίκη, το 1914 



Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης


                Ο διωγμός των Ελλήνων της Θράκης (αλλά και της Μικράς Ασίας) το 1914, έχει όλα τα στοιχεία για να πάρει χαρακτηρισμούς όπως Γενοκτονία ή Εθνοκάθαρση. Έτσι λοιπόν σήμερα, όταν εξιστορούμε πτυχές των θλιβερών εκείνων γεγονότων, αποφεύγουμε ενδεχομένως να προβάλλουμε όρους με βαριά νομική σημασία, αλλά δεν παύουμε να έχουμε την άποψη ότι οι Τούρκοι συμπεριφέρθηκαν τότε με πρωτοφανή βαρβαρότητα, ξεριζώνοντας τους Έλληνες.
                Ένα μέρος του συνολικού δράματος, θα επιχειρήσουμε σήμερα με βάση της ειδησεογραφία των ημερών εκείνων, να περιγράψουμε. Δεν είναι επιτρεπτό η λήθη να λειτουργεί συγχωρητικά για όσους διέπραξαν πολιτικά και ποινικά αδικήματα, πρωτοφανούς σκληρότητας.
                Οι Νεότουρκοι με την επανάσταση του 1908, έδωσαν στη διεθνή κοινότητα ένα πρόσωπο αρκούντως πολιτισμένο και ευρωπαϊκό, που παρέσυρε τα υποταγμένα έθνη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία να πιστέψουν ότι θα αποκτήσουν πολιτικά δικαιώματα. Γρήγορα όμως λειτούργησε η εθνική αφύπνιση των Τούρκων, που συνέβαλε στην εντελώς εχθρική αντιμετώπιση των μειονοτήτων. Στο στόχαστρο βρέθηκαν βασικά οι Έλληνες (Θράκες, Μικρασιάτες, Πόντιοι) οι Αρμένιοι και οι Ασσύριοι.
Στην αρχή του 1914 είχαν γίνει μεταναστεύσεις Μουσουλμάνων της Σερβίας, της Βουλγαρίας και της Ελλάδας προς τη Μικρά Ασία, υποκινημένες από την Νεοτουρκική κυβέρνηση. Αυτό το γεγονός υπήρξε η αιτιολογία της τουρκικής κυβέρνησης, σε συνδυασμό με την αναμενόμενη είσοδο της Τουρκίας στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο, να εκδιώξει τους Έλληνες.

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Θράκη, η εριβώλαξ- Βίντεο


*Γκραβούρα Διδυμοτείχου από το άλμπουμ των SAYGER, S & DESARNOD, " Album d'un voyage en Turquie fait par ordre de sa majesté l'empereur Nicolas 1er en 1829 et 1830", par C. Sayger & A. Desarnod, Παρίσι, Imprimérie de Firmin Didot Frères, 1834 (επιχρωματισμένη)




*Ένα βίντεο με παλαιές εικόνες πόλεων και χωριών της Θράκης. Ένα βίντεο νοσταλγίας...



*Ακούγεται ο μεγάλος Χρόνης Αηδονίδης στο τραγούδι  για τον καπετάν Βαγγέλη Ματσιάνη των Λαβάρων, που βγήκε στο βουνό εναντίον των Τούρκων το 1872


Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Το Ναύπλιο, τίμησε τη Θράκη.

*Ο κεντρικός ομιλητής Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



            Το ιστορικό Ναύπλιο, η πρωτεύουσα της Ελλάδας στα κρίσιμα χρόνια της αναγέννησης της χώρας μας, η σημερινή γοητευτική πόλη, τίμησε πανηγυρικά και με εντυπωσιακή συμμετοχή κόσμου, τα 97α «Ελευθέρια» της Θράκης. Δημιουργός της τιμητικής εκδήλωσης, ήταν ο δυναμικός σύλλογος Θρακών Αργολίδας «Η Θράκη», με την ενεργό συμπαράσταση της Περιφερειακής Ενότητας Αργολίδας.
            Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις 14 Μαΐου 2017 στον Δημοτικό Κινηματογράφο της πόλης. Παρέστησαν εκπρόσωποι της Μητρόπολης Αργολίδας, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Γκιόλας και της Νέας Δημοκρατίας Γιάννης Αδριανός (ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Μανιάτης, που βρίσκονταν στο εξωτερικό, με τηλεφώνημά του συνεχάρη το σύλλογο για την πρωτοβουλία του), της Περιφερειακής Ενότητας Αργολίδας η κ. Ελένη Αποστολοπούλου, ο αντιδήμαρχος του Δήμου Ναυπλιέων Κωνσταντίνος Ρούτουλας, της Δικαιοσύνης, ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων της Πανθρακικής Ομοσπονδίας Νότιας Ελλάδας Γιώργος Σιαλάκης και πολλοί Θρακιώτες και Θρακιώτισες, που διαμένουν στο Ναύπλιο και το Άργος, αλλά και φίλοι της Θράκης.

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Ολίγα τινά επετειακά για τη Θράκη


                Στις 14 Μαΐου ή Θράκη γιορτάζει τα 97α «Ελευθέριά» της. Την επέτειο δηλαδή, που τερματίσθηκε σκλαβιά περίπου 600 ετών. Ήταν τότε που ξεκίνησε ο ελληνικός στρατός από την Ξάνθη και προωθούμενος ανατολικά, ύψωνε τη γαλανόλευκη στις πόλεις της Θράκης.
                Η σχετική ανακοίνωση έγινε στη Βουλή στις 18 Μαΐου από τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο. Ιδού τι είπε, όπως το διέσωσαν τα Επίσημα Πρακτικά της Βουλής:

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Κολύμπησε... για τη λευτεριά της Θράκης, ο Γ. Κονδύλης!!!

*Η ανταπόκριση του Κώστα Αθάνατου στην "Πατρίδα". Ο Κονδύλης κολυμβών...




Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης


                Είναι γνωστό ότι ο Γεώργιος Κονδύλης υπήρξε ασυγκράτητος σε ό,τι έβαζε στο νου του. Παράφορος κυριολεκτικά. Ορμητικός και ασταμάτητος. Γι' αυτό του κολλήσανε το παρατσούκλι "Κεραυνός". Και παρά την ευθύνη του στην επαναφορά της βασιλείας το 1935, δεν μπορεί κανείς να του αρνηθεί ότι πολέμησε για την πατρίδα από το 1896 έως το 1923 ως στρατιωτικός και στη συνέχεια ως πολιτικός.
                Βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των στρατιωτικών και πολιτικών εξελίξεων.  Δεν είναι τυχαίο ότι διετέλεσε πρωθυπουργός, αντιβασιλέας, αλλά και πολλές φορές βουλευτής και υπουργός.
                Ο Κονδύλης αγωνίσθηκε ιδιαιτέρως και για την απελευθέρωση της Θράκης.
                Η δράση του άρχισε από την ηλικία των 18 ετών όταν κατατάχθηκε εθελοντής στο στρατό  και πήρε μέρος στην Κρητική Επανάσταση του 1896. Αργότερα έδρασε ως  οπλαρχηγός στο Μακεδονικό αγώνα κυρίως στην περιοχή Καστοριάς και Μοριχόβου.

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Η εκκένωση της Αν. Θράκης το 1922: Φρικώδης…

*Η θλιβερή εκκένωση της Ανατολικής Θράκης


*Η μέγιστη αδικία εις βάρος της Θράκης
*Η λέξη φρίκη κυριαρχούσε στα ρεπορτάζ
*Από παντού αισχροκέρδεια
*Βροχή, λάσπη και χαλάζι
*Η «κηδεία» της Ανατολικής Θράκης



Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης


                «Η εικών των μετακινουμένων πληθυσμών είναι φρικώδης. Η βροχή πίπτει ραγδαία από διημέρου, καθιστώσα τας οδούς αδιαβάτους και ευρούσα όλους τους πληθυσμούς εν υπαίθρω». («Νέα Αλήθεια» 6 Οκτωβρίου 1922).  Αυτή είναι μια λιτή δημοσιογραφική ολιγόλογη περιγραφή του φοβερού δράματος, που έζησαν οι Ανατολικοθρακιώτες, όταν εκόντες άκοντες διατάχθηκαν να εκκενώσουν τις πανάρχαιες εστίες τους, στις οποίες άνθισε ο Ελληνισμός από τα προϊστορικά χρόνια.
                Το μεγάλο κακό άρχισε από τα Μουδανιά.  Ήδη η διάσκεψη των Μεγάλων Δυνάμεων στα Μουδανιά, Στις 28 Σεπτεμβρίου 1922, με την Ελλάδα απούσα, είχε προδιαγράψει λίγες μέρες νωρίτερα την τύχη της Ανατολικής Θράκης. Παραχώρηση στους Τούρκους, που δεν πολέμησαν καθόλου, όταν την απελευθέρωσαν οι Έλληνες τον Ιούλιο του 1920. Ούτε πολέμησαν για να την ανακαταλάβουν. Στις 21 Σεπτεμβρίου 1922, ήδη η εφημερίδα «Πολιτεία» έγραφε ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος σε συνομιλία που είχε στο Λονδίνο με τον Βρετανό υπουργό Εξωτερικών λόρδο Κώρζον «επείσθη ότι η θυσία της Θράκης είναι μοιραία».
                Η Αθήνα ζούσε σε καθεστώς αλλοφροσύνης. Είχε προηγηθεί η Μικρασιατική Καταστροφή στα τέλη Αυγούστου 1922. Είχε εκραγεί η επανάσταση των Γονατά- Πλαστήρα. Η χώρα πλημμύρισε από τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας. Οι επαναστάτες ετοιμάζονταν να δικάσουν τους υπαίτιους της τρομερής ήττας. Τα πάθη που προκάλεσε ο Εθνικός Διχασμός εξημμένα. Αυτή την ατμόσφαιρα θα επιχειρήσουμε να δούμε μέσα από τα δημοσιεύματα του Τύπου, όσο και αν η δημοσιογραφική κάλυψη της απώλειας της Ανατολικής Θράκης υπήρξε ελλειμματική.

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

ΠΩΣ ΧΑΘΗΚΕ Η ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΘΡΑΚΗ. Η ΑΝΑΚΩΧΗ ΤΩΝ ΜΟΥΔΑΝΙΩΝ

*Οι αντιπρόσωποι των Μεγάλων Δυνάμεων στην παραλία των Μουδανιών


      Γράφει ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Πατιαλιάκας


Η δυσμενής εξέλιξη των επιχειρήσεων στο Βόρειο τομέα της Γραμμής Άμυνας της Στρατιάς Μικράς Ασίας, στη Ζώνη Ευθύνης του Γ΄ Σώματος Στρατού ακολούθησε εκείνη στον Νότιο τομέα με τη διαπεραίωση του μεγαλύτερου μέρους των δυνάμεων στην Ανατολική Θράκη.
Στις 10 Σεπτεμβρίου 1922, πριν την κήρυξη της Επανάστασης, οι Σύμμαχοι είχαν προβεί σε διακοίνωση προς την Κυβέρνηση της Άγκυρας, η οποία ανακοινώθηκε και στην Αθήνα. Με αυτή πρότειναν τη μεσολάβησή τους για ειρήνευση και ειδικότερα ζητούσαν να συζητηθεί η γραμμή, την οποίαν ενδεχομένως θα ήταν δυνατό να καταλάβουν τα συμπτυσσόμενα Ελληνικά στρατεύματα, πριν από την έναρξη της Συνδιάσκεψης της Ειρήνης.
Στις 18 Σεπτεμβρίου καθορίστηκε ότι η σύμπτυξη των Ελληνικών δυνάμεων θα έφθανε μέχρι τη γραμμή του Έβρου. Συγχρόνως οι Σύμμαχοι ζητούσαν την άμεση αποχώρηση του Τουρκικού Στρατού από την ουδέτερη ζώνη και πρότειναν τη σύγκληση προκαταρκτικής διάσκεψης στα Μουδανιά, για τον καθορισμό των στρατιωτικών λεπτομερειών της συμφωνίας.

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2016

Μια εξαφανισμένη ταινία για την απελευθέρωση της Δυτ. Θράκης

*Ο πολιτικός διοικητής της Δυτικής Θράκης Χαρίσιος Βαμβακάς στο χωριό Χιρκάς 
(σήμερα Κίρκη) κοντά στην Αλεξανδρούπολη.



Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης


                Στις 22 Ιουλίου 1920, σε μια αίθουσα του υπουργείου Εξωτερικών προβλήθηκε στις 8 το βράδυ, μια κινηματογραφική ταινία μήκους πλέον των 1800 ποδών, που έδειχνε σκηνές από την κατάληψη της Δυτικής Θράκης από τα ελληνικά στρατεύματα, που εισέρχονταν στις θρακικές πόλεις και τις απελευθέρωναν μετά από Οθωμανικό ζυγό 600 περίπου ετών.
                Την σημαντική αυτή παράσταση τίμησε με την παρουσία του ο υπουργός Εξωτερικών Νικόλαος Πολίτης και όλο το προσωπικό του υπουργείου.
                Σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής εκείνης, στο φιλμ αυτό υπήρχαν σκηνές από την είσοδο του ελληνικού στρατού στη Γκιουμουλτζίνα (Κομοτηνή), το Δεδέαγατς (Αλεξανδρούπολη) το Σουφλί το Διδυμότειχο και το Κάραγατς, καθώς και την καταστραφείσα από τους Βουλγάρους ελληνικότατη Μάκρη στην περιοχή της Αλεξανδρούπολης. Υπήρχαν επίσης σκηνές από την αναχώρηση του επικεφαλής της Διασυμμαχικής Θράκης Γάλλου στρατηγού Σαρπύ μετά την παράδοση της εξουσίας στους Έλληνες, σκηνές από την επίσκεψη στη Θράκη του υπουργού Εσωτερικών Κωνσταντίνου Ρακτιβάν και σκηνές με τον Αρχηγό της Στρατιάς στρατηγό Ζυμβρακάκη και άλλους ανώτατους και ανώτερους αξιωματικούς. Επιπλέον, προβάλλονταν παρελάσεις προσκόπων, δοξολογίες, υποδοχές στρατευμάτων, ωραία τοπία της Θράκης κ.λπ.

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

Στις πόλεις του Έβρου το 1900- Αντιβουλγαρικοί αγώνες

*Από τη δράση των Βουλγάρων κομιτατζήδων στη Θράκη. Στον Εχίνο... 
Εναντίον Ελλήνων και Τούρκων. Η λεζάντα τα λέει όλα...



Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης


                Ο έντονος φυλετικός ανταγωνισμός μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου αιώνα, υπήρξε μια ουσιαστική και πολυαίμακτη παρενέργεια του Πανσλαβισμού, που ανδρώθηκε από τους Ρώσους με εμπνευστή το Ρώσο διπλωμάτη Ιγνάτιεφ και χρησιμοποίησε ως όργανα του Βουλγάρους.
                Οι Βούλγαροι δεν είχαν εκδηλώσει έντονες εθνικές ανησυχίες έως ότου άρχισαν οι προπαγανδιστικές εκστρατείες των Ρώσων και δημιούργησαν μια νέα τάξη φανατικών Βουλγάρων ιδίως μεταξύ των αστών διανοουμένων της Νότιας Βουλγαρίας κυρίως. Το 1858 ιδρύθηκε η Σλαβική Φιλανθρωπική Εταιρεία. Εκπροσωπώντας τις θεωρίες του πανσλαβισμού, πρόσφερε υποτροφίες σε νεαρούς Βούλγαρους για να σπουδάσουν στη Ρωσία. Από εκεί όμως διαπιστώθηκε, επέστρεφαν φανατικοί και μόνον, βαθύτατα επηρεασμένοι από τις ιδέες του πανσλαβισμού. 
Μια πρώτη εκδήλωση των διαφοροποιήσεων ήταν ο λεγόμενος Βουλγαρικός εθνικοσοσιαλιστικός αγώνας του 1860, από τον οποίο ξεπήδησαν οι πρώτες επιθέσεις κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου και οι απαιτήσεις απόσχισης της Βουλγαρικής Εκκλησίας. Αυτό επιτεύχθηκε το 1870, όταν με σουλτανικό φιρμάνι η Βουλγαρική Εξαρχία αναγνωρίσθηκε ως αυτοκέφαλη Εκκλησία. Έτσι η έννοια του Βουλγαρικού Εθνικισμού άρχισε να αποκτά υπόσταση.

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

Ο μάταιος αγώνας των Θρακών βουλευτών, το 1922

*Η δραματική εκκένωση της Ανατολικής Θράκης...



*Οι Θράκες βουλευτές αγωνιούν
 και δραστηριοποιούνται


* Σκαιότατη συμπεριφορά 
του πρωθυπουργού Ν. Τριανταφυλλάκου



Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης


                Η απώλεια της Ανατολικής Θράκης το 1922, είναι ένα δραματικό γεγονός, που θα παραμείνει ανεξίτηλο στη μνήμη των Ελλήνων, αφού στην ουσία πρόκειται για «γονάτισμα» των… συμμάχων μας προς την Τουρκία και εκδικητική πράξη προς το ελληνικό εκλογικά σώμα, για το αποτέλεσμα των εκλογών της 1ης Νοεμβρίου 1920. Μαζί μ’ αυτά θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και τα γεωγραφικά συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων, που αναδιατάσσονται ερήμην των λαών.
                Η περίοδος που προηγήθηκε, ήταν τότε που η Ελλάδα, υπό το κράτος της κατάρρευσης του Μικρασιατικού Μετώπου, αντιμετώπιζε τεράστια προβλήματα, ενώ τα συμμαχικά κράτη της Αντάντ, ενίσχυαν τον Κεμάλ Ατατούρκ και υπέκυπταν στις απαιτήσεις του.
                Η νικημένη Ελλάδα, ήταν ένα καζάνι που έβραζε. Στη Σμύρνη, που έπεσε στα χέρια των Τούρκων, κατακρεουργήθηκε ο μητροπολίτης Χρυσόστομος!  Στην λοιπή Μικρά Ασία, υπήρχαν ερείπια, αποκαΐδια και σφαγμένοι πολλοί… Στην Αθήνα αναπτύσσονταν ένα επικίνδυνο πνεύμα φυγοστρατίας, από πολλούς νέους. Η βενιζελική εφημερίδα «Πατρίς» με πρωτοσέλιδο σχόλιό της ζητούσε από τον πρωθυπουργό και υπουργό Στρατιωτικών Νικ. Τριανταφυλλάκο «να εξαποστείλει εις την Θράκην όλους τους οπλίτας και υπαξιωματικούς των τεσσάρων μικροτέρων ηλικιών, οι οποίοι αναπαύονται εις τα διάφορα γραφεία από καιρού, ενώ οι συνάδελφοί των επολεμούσαν και εταλαιπωρούντο». Ζητούσε ακόμα όλους αυτούς «τους ζακχαρόπηκτους κουραμπιέδες, τους θαλερούς αυτούς βλαστούς των διαφόρων, τυρρανομάχων, ο κ. Τριανταφυλλάκος οφείλει να τους αποστείλει εις την Θράκην, διότι τούτο υπαγορεύει και η δικαιοσύνη και η ανάγκη και η στοιχειώδης ευπρέπεια».

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...