Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Διδυμότειχο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Διδυμότειχο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2019

Η ιστορία του Β΄ Δημοτικού Σχολείου Διδυμοτείχου

*Το κτίριο του Β΄Δημοτικού Σχολείου, που σήμερα στεγάζει το ΤΕΙ Νοσηλευτικής






Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Το κτίριο του Β’ Δημοτικού σχολείου του Διδυμοτείχου, έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία, αν και πρόκειται για κτίσμα της δεκαετίας του 1920. Σήμερα βέβαια στεγάζεται σε νέο σύγχρονο κτίριο. Στο αρχικό ιστορικό κτίριο, που μας ενδιαφέρει στο άρθρο αυτό, στεγάζεται πλέον η σχολή Νοσηλευτικής (ΤΕΙ).
                Το σχολείο αυτό, όπως και τα παραπλήσια, αλλά πολύ μεταγενέστερα κτίρια Λυκείου- Γυμνασίου, η εκκλησία της Παναγίας Ελευθερώτριας, κτίσθηκαν σε εκτάσεις, στις οποίες επί Τουρκοκρατίας υπήρχαν εκεί μουσουλμανικά νεκροταφεία.
                Η πώληση ενός τεμαχίου της έκτασης αυτής στο ελληνικό δημόσιο για την ανέγερση του Β’ Δημοτικού Σχολείου, έγινε αντικείμενο έντονων παρασκηνιακών ερίδων μεταξύ των μουσουλμάνων του Διδυμοτείχου, ενώ αργότερα το 1930, αποκαλύφθηκε ότι τις αντιδράσεις στην πώληση υποκινούσαν δύο Τούρκοι φυγάδες, που ανενόχλητοι είχαν εγκατασταθεί στο Διδυμότειχο και αντιστρατεύονταν το Μουφτή και τη βακουφική επιτροπή.
*Η υπογραφή του Κ. Στυλιανόπουλου στην έκθεσή του

Ειδικότερα το 1930, εξαιτίας πολλών παραπόνων και εσωτερικών ερίδων στην μουσουλμανική κοινότητα Διδυμοτείχου η κυβέρνηση έστειλε στη Δυτική Θράκη τον Κωνσταντίνο Στυλιανόπουλο, που εργάζονταν στο γραφείο του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου. Ο Στυλιανόπουλος ερεύνησε την υπόθεση και υπέβαλε στην κυβέρνηση Ελευθέριου Βενιζέλου πολυσέλιδη έκθεση, με παρατηρήσεις κατά πόλη της Δυτικής Θράκης. Οι εκθέσεις του εναπόκεινται στο Μουσείο Μπενάκη και στο  Ίδρυμα Ελευθερίου Βενιζέλου.
Αξίζει όμως προκαταβολικά να σημειωθεί ότι επί Τουρκοκρατίας ακόμη, ο Καϊμακάμης (έπαρχος) Αλή Γκαλήπ διάνοιξε φαρδύ δρόμο μέσα από το μεγάλο μουσουλμανικό νεκροταφείο. Μάλλον πρόκειται για την οδό Βασιλέως Γεωργίου Β΄. Στις παρυφές αυτού του μουσουλμανικού νεκροταφείου, κτίσθηκε από το ελληνικό κράτος το Β΄ Δημοτικό Σχολείο. Όταν ελευθερώθηκε το Διδυμότειχο το 1920 και για κάποια χρόνια μετά, υπήρχαν στο Διδυμότειχο 12 μουσουλμανικά νεκροταφεία!
*Φωτογραφία μαθητών του Β΄Δημοτικού Σχολείου, που σκάβουν στο προαύλιο δημιουργώντας ανθόκηπο. Φωτογραφία του 1936. Αρχείο Γ. Αγγέλη.  

                Ειδικότερα για το Διδυμότειχο ο Στυλιανόπουλος επεσήμαινε ότι ο Μουφτής της πόλης δεν βρισκόταν στο ύψος του λειτουργήματός του. Παράλληλα όμως επεσήμαινε ότι και η εχθρική στάση που κρατούσε προς το πρόσωπό του η Γενική Διοίκηση Θράκης δεν δικαιολογείται, όπως και η απαίτησή της να παυθεί ο Μουφτής. Στην πολεμική εναντίον του, ηγέτης ήταν ο πρώην νομάρχης  Έβρου Εμμανουήλ Μαρινάκης, ο οποίος μετά τη νομαρχιακή του θητεία δικηγορούσε στην Κομοτηνή.
                Το Μουφτή όμως πολεμούσαν και οι κορυφαίοι Κεμαλικοί μουσουλμάνοι του Διδυμοτείχου. Επίκεντρο της πολεμικής τους ήταν η ιδέα να πουληθεί  μέρος της βακουφικής έκτασης για την ανέγερση του Β΄ Δημοτικού σχολείου της πόλης πριν λίγα χρόνια. Είχαν φτάσει  μάλιστα στο σημείο να παρουσιάσουν ψευδομάρτυρες και πλαστά έγγραφα. Όταν μάλιστα σε κάποια φάση διαχειρίζονταν οι Κεμαλικοί τα βακουφικά κτήματα της πόλης κατηγορήθηκαν ότι καταχράσθηκαν χρήματα και είχαν παυθεί. Το σημαντικότερο όμως ήταν ότι οι Κεμαλικοί του Διδυμοτείχου ενεργούσαν υπέρ της λεγόμενης αφύπνισης του μουσουλμανικού κόσμου. Ο εσωτερικός πόλεμος  στην μουσουλμανική κοινωνία της πόλης ήταν άγριος και είχε πολλές πτυχές και διαρκούσε αρκετά χρόνια.
*Το εν λειτουργία τέμενος Διδυμοτείχου, όπου και η έδρα της Μουφτείας

                Πάντως ο Μουφτής Διδυμοτείχου της εποχής περί το 1930 δεν είχε δώσει αφορμές για ανθελληνικές ενέργειες και δεν είχε δείξει απροθυμία συμμόρφωσης προς τα γενικότερα συμφέροντα του κράτους. Αντίθετα, πάντα βοηθούσε τις διοικητικές αρχές είχε εκδώσει φετφά με τον οποίο κήρυξε μέρος του νεκροταφείου «ως δυνάμενον να πωληθεί και ευχέρανεν ούτω την ανέγερσιν σχολικού κτιρίου εις μέρος κριθέν  από πολλάς απόψεις κατάλληλον. Βεβαίως ταύτα, πάντα πράττει όχι εξ ειλικρινούς αγάπης, αλλά εκ συμφέροντος, δια να τα έχη καλά με τας αρχάς και να παραμείνη εις την θέσιν του».
                Ο Στυλιανόπουλος εξέτασε επιτόπου όλες τις εναντίον του κατηγορίες που συνοψίζονταν πρώτον σε καταχρήσεις και δεύτερον σε μεθοδεύσεις για την απαλλαγή στρατευσίμων τους οποίους διόριζε ως θρησκευτικούς λειτουργούς.
                Για τις καταχρήσεις, είχε ασχοληθεί η Δικαιοσύνη, αλλά ο Μουφτής δικάσθηκε και αθωώθηκε. Για το δεύτερο ασχολήθηκε ο έπαρχος Διδυμοτείχου συνεργαζόμενος και με τις άλλες αρχές της πόλης. Το πόρισμά του ήταν απαλλακτικό γιατί, εξηγούσε, ότι δεν του παραστάθηκαν αληθώς τα γεγονότα. Αντίθετα οι καταγγέλλοντες ήταν υπεύθυνοι.
                Ο Στυλιανόπουλος κατά την παραμονή του στο Διδυμότειχο, εξέτασε πολλούς από την πλευρά των κατηγόρων του Μουφτή, αλλά θεώρησε ότι άκουσε πολλές αοριστίες και ανάξια λόγου επιχειρήματα. Γεγονός που κατά την άποψή του, δεν έπρεπε να απασχολήσει τη Γενική Διοίκηση Θράκης, ώστε αυτή να έχει εχθρική στάση προς το Μουφτή και να τον εκθέτει. Κανονικά θα έπρεπε να σταλεί ειδικός υπάλληλος για να ερευνήσει την υπόθεση, εάν η Γενική Διοίκηση δεν θεωρούσε αρκετές τις ευνοϊκές γνώμες του επάρχου Διδυμοτείχου.
                Κάτι άλλο που παρατηρούσε τότε ο Στυλιανόπουλος ήταν ότι θα έπρεπε να μεταβεί στο Διδυμότειχο ο επιθεωρητής των μουσουλμανικών σχολείων, αντί να κάνει εισηγήσεις από το γραφείο του. Όπως μάλιστα έλεγε ο έπαρχος στο Στυλιανόπουλο, ο επιθεωρητής δεν είχε επισκεφθεί το Διδυμότειχο τα τελευταία τρία χρόνια αν και υπήρξαν καθαρώς εκπαιδευτικά ζητήματα. Τότε μάλιστα, μιλούμε πάντα για το 1930, προκειμένου ο επιθεωρητής να ελέγξει τη διαχείριση ορφανικών περιουσιών, διέταξε το Μουφτή Διδυμοτείχου να πάρει τα κατάστιχά του και να πάει στην Κομοτηνή για έλεγχο! Ορφανικές λέγονταν οι περιουσίες που ανήκαν σε ορφανά παιδιά  μουσουλμάνων γονέων, οι οποίοι χάθηκαν σε διάφορους πολέμους και άφηναν ορφανά, που δεν μπορούσαν μόνα τους να κάνουν διαχείριση.
*Το Διδυμότειχο του 1923.


Χαμήτ και Ιζέτ


                Ένα άλλο σοβαρό ζήτημα που είχε προκύψει τότε στο Διδυμότειχο, ήταν η παρουσία των Χαμήτ και Ιζέτ.
                Ανάμεσα σε αυτούς που κινούσαν τις καταγγελίες κατά του Μουφτή ήταν και αυτοί οι δύο Τούρκοι υπήκοοι, οι Χαμήτ και Ιζέτ. Ο Ιζέτ μάλιστα είχε διατελέσει παλαιότερα έπαρχος στην Τουρκία.
                Αυτοί οι δύο εγκαταστάθηκαν ως φυγάδες στο Διδυμότειχο και άρχισαν να καταστρώνουν σχέδιο συλλογής υπογραφών εναντίον του Μουφτή. Με πομπώδη τρόπο επισκέφθηκαν και τα χωριά της επαρχίας Διδυμοτείχου όπου με επίκληση απειλών και άλλοτε με διάφορα εντυπωσιακά ρητορικά σχήματα, προσπαθούσαν να εξεγείρουν τους μουσουλμάνους εναντίον του Μουφτή. Και οι δύο ήταν επαρκώς μορφωμένοι. Μιλώντας στους ομόθρησκους τους έλεγαν μεταξύ άλλων: «Τα νεκροταφεία σας όπου βρίσκονται τα οστά των προγόνων σας, πουλούν» εννοώντας την πώληση του οικοπέδου για την ανέγερση του Β΄ Δημοτικού σχολείου. Έλεγαν επίσης «τα παλαιά χαλιά του ιστορικού σας τζαμιού πουλούν». Αλλά στην περίπτωση των χαλιών του ιστορικού τεμένους, μόλις τότε έγινε γνωστό, είχε διατάξει ο ίδιος ο Βενιζέλος να σταματήσει η πώληση και προσφέρθηκε να πληρώσει το κράτος για την επιδιόρθωση του τεμένους. Οι Χαμήτ και Ιζέτ, έλεγχαν επίσης στις συγκεντρώσεις μουσουλμάνων «η θέσις σας θα είναι δεινή όταν θα καταληφθεί η Δυτική Θράκη από τον Κεμάλ ή γίνει  ανταλλαγή πληθυσμών». Τέτοια και άλλα απειλητικά ψεύδη έλεγαν οι δύο Τούρκοι.
                Ο Στυλιανόπουλος εξέφραζε την άποψη ότι οι δύο Τούρκοι φυγάδες έκαναν κατάχρηση της φιλοξενίας τους στο Διδυμότειχο, κατέστησαν την πόλη κέντρο προπαγάνδας και όταν ζήτησε και ο ίδιος να τους συναντήσει εμφανίσθηκαν με περισσή ιταμότητα διατυπώνοντας άδικα παράπονα και υπερβολικές αξιώσεις για τη διοίκηση των μουσουλμανικών πραγμάτων, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τη στάση τους. Είχαν φτάσει μάλιστα να ισχυρισθούν ότι η Γενική Διοίκηση Θράκης τους είχε βάλει να μαζέψουν υπογραφές κατά του Μουφτή και ότι οι ομόθρησκοί τους καταφεύγουν σ’ αυτούς επειδή είναι μορφωμένοι και αντιλαμβάνονται πώς έχουν τα πράγματα.
                Ο Στυλιανόπουλος εξέφραζε την άποψη ότι η Γενική Διοίκηση Θράκης δεν έπρεπε να εγείρει θόρυβο και δεν έπρεπε να επιτρέψει την ανάμιξη των φυγάδων Τούρκων υπηκόων στα κοινοτικά πράγματα των Ελλήνων υπηκόων μουσουλμάνων. Συμφωνούσε επίσης με την γνώμη του επάρχου και των υπηρεσιών ασφαλείας ότι οι Χαμήτ και Ιζέτ ήταν πρόσωπα επικίνδυνα στη δημόσια τάξη και ασφάλεια.
                Μια άλλη πτυχή του πορίσματος του Στυλιανόπουλου αφορούσε τη λανθασμένη στάση που τηρούσε η Γενική Διοίκηση Θράκης και έναντι της βακουφικής επιτροπής Διδυμοτείχου. Τα μέλη της επιτροπής αυτής είχαν διορισθεί από τη Γενική Διοίκηση. Ήταν συντηρητικά στοιχεία, δηλαδή όχι Κεμαλικοί, που συνεργάζονταν αρμονικά με τις ελληνικές αρχές.
Ο Στυλιανόπουλος ασχολήθηκε πολλές φορές με τα ζητήματα της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης. Μια άλλη έκθεση περί της μουσουλμανικής μειονότητας είχε συντάξει ο Στυλιανόπουλος στις 30 Σεπτεμβρίου 1929. Έχει έκταση 72 σελίδων. Με αυτήν αναφέρεται στη μουσουλμανική μειονότητα, σχετικά με τη θρησκευτική και κοινοτική οργάνωση, την εκπαίδευση, τους οικονομικούς όρους ζωής τους, τον πολιτισμό, την υγιεινή κατάστασή τους, τις κοινωνικές οργανώσεις, τις εφημερίδες κ.λπ.
*Αυτό ήταν το κτίριο του Β' Δημοτικού Σχολείου


Η ανέγερση του Β΄ Δημοτικού Σχολείου


                Τελικά ολοκληρώθηκε η ανέγερση του κτιρίου του Β’ Δημοτικού Σχολείου Διδυμοτείχου, τα πρώτα χρόνια μετά την απελευθέρωση της Θράκης. Υπενθυμίζεται ότι από το 1923, η δημόσια εκπαίδευση στην απελευθερωμένη Θράκη περιήλθε εξ ολοκλήρου στο υπουργείο Παιδείας, χωρίς συμμετοχή πλέον των Δημογεροντιών, γεγονός που προκάλεσε κάποια δυσαρέσκεια στις δημογεροντίες των πόλεων. Οι δημογέροντες δεν είχα δει αρχικά με καλό μάτι αυτή τη θεσμική αλλαγή, θεωρώντας ότι τους παραμερίζει από ένα καθήκον που υπηρέτησαν επί χρόνια, φροντίζοντας για την Παιδεία των πόλεών τους/
                Από το Νοέμβριο του 1920, φαίνεται πώς άρχισαν οι σκέψεις αλλά και οι συζητήσεις για τη δημιουργία νέου σχολικού κτιρίου. Οι πρώτες συζητήσεις έγιναν  μεταξύ του Μητροπολίτη Φιλάρετου Βαφείδη και του υπουργού διοικητή Θράκης Χαράλαμπου Βοζίκη, στην Αδριανούπολη. Συζήτηση έγινε και με τον γενικό διοικητή εκπαίδευση Τσουκαλά, ο οποίος ανέθεσε στο νομομηχανικό να συντάξει σχετική μελέτη, η οποία όμως δεν συντάχθηκε ποτέ!
                Στα επόμενα όμως χρόνια προχώρησε η ανέγερση του νέου σχολείου.
*Ο Κωνταντίνος Ποντίδης κατά την Κατοχή

Με το σχολείο αυτό συνέδεσε το όνομά του ο εκπαιδευτικός Κωνσταντίνος Ποντίδης, που διετέλεσε για πολλά χρόνια διευθυντής του.
Γεννήθηκε στο Διδυμότειχο το 1886, όπου έμαθε τα πρώτα γράμματα. Σπούδασε στην Αδριανούπολη. Συμμετείχε ενεργά στο Θρακομακεδονικό αγώνα κατά τα έτη 1904-1908. Ο Ποντίδης προσελήφθη για πρώτη φορά δάσκαλος από τη Δημογεροντία Διδυμοτείχου το 1906.
                Αργότερα υπηρέτησε για αρκετά χρόνια ως δάσκαλος στο Κάραγατς. Όταν με τη συνθήκη της Λωζάνης το 1923 το Κάραγατς δόθηκε στην Τουρκία ο Κωνσταντίνος Ποντίδης επέστρεψε στο Διδυμότειχο.  Το 1925 διετέλεσε διευθυντής του Γ΄ Δημοτικού Σχολείου το οποίο ιδρύθηκε λόγω της συρροής πολλών προσφύγων από την Ανατολική Θράκη. Αργότερα μετατέθηκε στο Β΄ Δημοτικό Σχολείο ως διευθυντής πάλι. Με ενέργειές του κατόρθωσε να επιτύχει την ανέγερση νέου διδακτηρίου, στο οποίο υπηρέτησε ως διευθυντής έως το 1951, οπότε παραιτήθηκε και ασχολήθηκε με την πολιτική, εκλεγείς το 1952 βουλευτής του Ελληνικού Συναγερμού.
                Το σχολείο αυτό συνετέλεσε αποφασιστικά στην μόρφωση πολλών νέων γενεών του Διδυμοτείχου. Παράλληλα βοήθησε σημαντικά στην επιμόρφωση των δασκάλων με τα περίφημα διδασκαλικά συνέδρια Διδυμοτείχου και Ορεστιάδας, που οργανώνονταν στο κτίριό του.
*Ο Κωνσταντίνος Ποντίδης το 1922

Και κάτι ακόμα, που έχει ιστορική αξία για την πόλη του Διδυμοτείχου. Η αρχική συλλογή που αποτέλεσε τον πυρήνα του Λαογραφικού Μουσείου, άρχισε να συγκεντρώνεται από εκπαιδευτικούς της περιοχής ήδη από το 1966 στο Β΄ Δημοτικό Σχολείο Διδυμοτείχου, με σκοπό τη διάσωση του λαογραφικού υλικού.


Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης


Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2019

Λήσταρχος Στάικοφ: Έδρασε στη Ροδόπη, θάφτηκε στο Διδυμότειχο, το 1927

*Τα πτώματα του Στάικοφ και του συντρόφου του και το καταδιωκτικό απόσπασμα 
(Αρχείο Μ. Μινόπουλου)







*Από πατέρα Βούλγαρο και μάνα Ελληνίδα

*Φόβος και τρόμος σε Βουλγαρία και Ελλάδα

*Επικηρύχθηκε από Βουλγαρία και Ελλάδα






Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Η Θράκη, και από τις δύο πλευρές των συνόρων προς τη Βουλγαρία, δοκιμάσθηκε σκληρά κατά τα πρώτα σαράντα χρόνια του 20ου αιώνα, από τη δραστηριότητα βουλγαρικών ληστρικών ομάδων, αφού μάλιστα είχαν λήξει οι πολεμικές συρράξεις στα Βαλκάνια και είχαν αραιώσει οι δράσεις των εθνικιστικών βουλγαρικών ομάδων, οι γνωστοί κομιτατζήδες, που είχαν στόχους διαφορετικούς, πέραν των εγκληματικών.
                Η λήξη των πολεμικών συρράξεων μεταξύ των βαλκανικών κρατών και η εξέλιξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, είχαν οδηγήσει σε παγίωση τουλάχιστον των εθνικών συνόρων.
Τα διάφορα κομιτάτα σε Βουλγαρία αλλά και Τουρκία, έδρασαν έως το 1932 και πλέον. Αλλά από το 1927 με τη Βουλγαρία και το 1932 με την Τουρκία οπότε άρχισαν οι διμερείς διαπραγματεύσεις, που κατέληξαν σε σημαντικές συμφωνίες, αντιμετωπίστηκε δραστικά το φαινόμενο αυτό, αφού μεταξύ των ετών 1928-1929 εκτελέσθηκαν τέσσερις Βούλγαροι αρχηγοί συμμοριών και διάφοροι άλλοι συνεργοί τους φυλακίσθηκαν.

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2019

Χρήστος Κιογλής: Φωτογράφιζε την Ιστορία, συμμετέχοντας σ’ αυτήν

*Το τέλος μιας πορείας αγώνων. Ο Χρήστος Κιογλής, ως εκπρόσωπος των αναπήρων πολέμου καταθέτει στεφάνι...





Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης


                Ο Χρήστος Κιογλής, υπήρξε ένας από τους ιστορικούς φωτογράφους του Διδυμοτείχου. Ευτύχησε να ζήσει όλα τα μεγάλα συμβάντα της εποχής του από το 1940 έως το 1957, που έφυγε από τη ζωή. Ατύχησε, γιατί απέκτησε μια μόνιμη αναπηρία από τις κακουχίες των πολέμων, που όμως δεν τον κατέβαλε.  Ήμουνα μικρό παιδί, που τον έβλεπα να φωτογραφίζει στην πόλη μας, σε καιρούς ειρήνης πλέον, αεικίνητος παρά την αναπηρία του, παρελάσεις, γιορτές, γάμους, βαπτίσεις, ποδοσφαιρικούς αγώνες κ.λπ. Αγαπητός και με ένα μόνιμο χαμόγελο.
                Γεννήθηκε στο Διδυμότειχο το 1918 και όταν μεγάλωσε στράφηκε προς το επάγγελμα αρχικά του μηχανουργού. Τελείωσε μόνο το Δημοτικό  και κατατάχτηκε το 1939 στο στρατό για να υπηρετήσει τη θητεία του.  Έζησε την κατάρρευση του μετώπου το 1941 και επέστρεψε στο μέρος που γεννήθηκε. Και όπως τα έφερε η τύχη, τελικά απολύθηκε... το 1945!!!

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2019

Ο μητροπολίτης Ιωακείμ από το Μοναστήρι και την Κερασούντα στο Διδυμότειχο

*Ο Ιωακείμ κατά κόσμον Σιγάλας






Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης
               


                Ο Μητροπολίτης Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου Ιωακείμ κατά κόσμον Σιγάλας, που εποίμανε την περιοχή αυτή επί σχεδόν 30 χρόνια, υπήρξε μια σπάνια δυναμική και πατριωτική μορφή. Νέος ακόμα, έδρασε στην περιοχή του Μοναστηρίου και αναμίχθηκε ενεργά στο Μακεδονικό Αγώνα, έζησε το μαρτύριο των σφαγών της Γενοκτονίας του Πόντου, γλίτωσε από εκτέλεση που διέταξε ο σφαγέας του Πόντου Τοπάλ Οσμάν, οργάνωσε την περιοχή του Διδυμοτείχου αυτοδιορισθείς ανώτατη αρχή, όταν τα πάντα διαλύθηκαν ενώπιον των Γερμανών, που κατέλαβαν την Ελλάδα και πρωταγωνίστησε την ημέρα, που το Διδυμότειχο απελευθερώθηκε από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ στις 29 Αυγούστου 1944.     
                Ο Σιγάλας, γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1881, ως Γεώργιος, όπου έμαθε τα πρώτα γράμματα. Στη συνέχεια φοίτησε στο Γυμνάσιο των Κυδωνιών (Αϊβαλί). Αποφοίτησε το 1898. Επόμενο βήμα του ήταν να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη και να φοιτήσει στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Μετά την αποφοίτησή του αμέσως εστάλη το 1902 ως καθηγητής στο Μοναστήρι (τα βυζαντινά Βιτώλια, σήμερα Μπίτολα). Την εποχή εκείνη είχε αρχίσει να φουντώνει ο βουλγαρικός εθνικισμός, ειδικά με την επανάσταση των Βουλγάρων, γνωστή με την ονομασία του Ήλιντεν,  το 1903.
                Στο Μοναστήρι, κόχλαζε η βουλγαρική προπαγάνδα, αλλά και η φοβερή τρομοκρατία, που στόχευε να προσελκύσει χριστιανούς στη σχισματική Εξαρχία των Βουλγάρων. Αυτό οδήγησε τους Έλληνες να αντιστέκονται και να αμύνονται. Είναι η εποχή που έχει καταγραφεί στην Ιστορία ως Μακεδονικός Αγώνας και ο Σιγάλας καταγράφηκε στην Ιστορία ως Μακεδονομάχος.
                Τα Χριστούγεννα του 1903 χειροτονήθηκε διάκονος στον ιερό ναό Αγίου Δημητρίου στο Μοναστήρι, από τον μητροπολίτη Πελαγονίας Ιωακείμ Φορόπουλο.

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2018

Οι βουλγαρικές προσπάθειες ελέγχου της Θράκης περί το 1900

*Η Αδριανούπολη το 1893





Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



Ο εικοστός αιώνας, όταν ανέτειλε, βρήκε τη Θράκη να αγωνίζεται  εναντίον του βουλγαρικού εθνικισμού, ο οποίος άρχισε να αναπτύσσεται από το  1878, τότε που οι Ρώσοι νίκησαν τους Τούρκους και έφτασαν ως τις παρυφές της Κωνσταντινούπολης. Με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου δημιούργησαν τη λεγόμενη Μεγάλη Βουλγαρία. Η Συνθήκη ανετράπη από το Συνέδριο του Βερολίνου, το οποίο ωστόσο δεν εξάλειψε τον Πανσλαβισμό και τον Βουλγαρικό επεκτατισμό.
Η Θράκη, επίζηλη περιοχή, δοκιμάστηκε από τις κινήσεις των Βουλγάρων, που θέλησαν με κάθε τρόπο να εμφανίσουν την ύπαρξή τους ως σημαντική, συνοδευόμενη από ανάλογες απαιτήσεις.
Η μεγαλύτερη απογοήτευση για τους Έλληνες, από τον ρωσοτουρκικό πόλεμο ήταν η διάψευση των ελπίδων τους από το λεγόμενο «ξανθό γένος» των διαφόρων ψευδοπροφητειών. Αντίθετα μάλιστα, οι Ρώσοι εφαρμόζοντας τα πανσλαβιστικά σχέδια, ενίσχυσαν με κάθε τρόπο τους Βουλγάρους, αγνοώντας τους Έλληνες. Χαρακτηριστικά η εφημερίδα «Αγών» έγραφε στις 7 Ιανουαρίου 1900:
«Νικήσαντες οι Ρώσοι ελησμόνησαν, ότι εξεστράτευσαν υπέρ της αναξιοπαθούσης ορθοδοξίας, προς αυτών δε υπαγορεύσαντες την συνθήκην του Αγίου Στεφάνου δεν έβλεπον άλλους αξίους προστασίας ή τους Βουλγάρους. Οι Τούρκοι της ρωσοκρατήτου τότε Αδριανουπόλεως και της άλλης Θράκης δεν ηδύναντο ως πολεμία φυλή να ληφθώσιν υπ’ όψιν υπό των Ρώσων, οι δε τριακοντακισχίλιοι  Έλληνες της δευτέρας  της Θράκης πόλεως ήσαν μεν χριστιανοί, αλλά δεν ήσαν Βούλγαροι. Παν ό,τι ελληνικόν περιεφρονείτο και παρηγκωνίζετο και κατά παντοίους τρόπους κετεδιώκετο υπό των Ρώσων, η ελαχίστη δε μειονότης των κατοίκων της Αδριανουπόλεως οι μόλις εις χιλίους ανερχόεμνοι Βούλγαροι των προαστείων, οι πρώην είλωτες εκλήθησαν να μετάσχωσιν της διοικήσεως, να αστυνομεύωσι, να απονέμωσι δικαιοσύνην».
Η εφημερίδα αυτή δημοσίευσε πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την κατάσταση που επικρατούσε περί το 1899 και το 1900.

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2018

Κάποιες άλλες πυρκαγιές του παρελθόντος




Το πένθος για την Ελλάδα, από τη φοβερή πυρκαγιά στην Αττική, είναι βαρύ. Χάθηκαν πολλοί άνθρωποι, καταστράφηκαν ιδιωτικές περιουσίες, αχρηστεύθηκαν υποδομές, υποβαθμίστηκε το περιβάλλον… Θάνατος, δάκρυ, πόνος πλανώνται στην Αττική…

Όμως η χώρα μας διαχρονικά έχει δοκιμαστεί σκληρά από φωτιές. Ακολουθεί μία μικρή επιλογή για κάποιες σημαντικές πυρκαγιές.

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

Αφιέρωμα τιμής, από το Δήμο Διδυμοτείχου







Ο Δήμος της πόλης που γεννήθηκα και μεγάλωσα, είχε τη ευγενή καλοσύνη να κυκλοφορήσει ένα ειδικό αφιέρωμα της εφημερίδας "Εν Διδυμοτείχω" στην ταπεινότητά μου. Μέσα σε 16 σελίδες, περιέλαβε ένα χαιρετισμό του δημάρχου της πόλης και διάφορα κείμενά μου, για την πόλη μου και τη Θράκη γενικώτερα, δημοσιευμένα κατά καιρούς 
σ' αυτήν εδώ την ιστοσελίδα.  
 Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ από τα βάθη της καρδιάς μου, στο Δήμο της πατρίδας μου. Το Διδυμότειχο, είναι μια παντοτινή αγάπη. Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ στο φίλο Δήμαρχο Παρασκευά Πατσουρίδη και στον υπεύθυνο της έκδοσης της εφημερίδας "Εν Διδυμοτείχω" Δημήτρη Δεντσίδη.

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

Ολίγα τινά περί την απελευθέρωση του Διδυμοτείχου, το 1920

 *Ο δήμαρχος Διδυμοτείχου Εμμανουήλ Παναγιώτου, 
υποδέχεται τον ελευθερωτή υποστράτηγο Κωνσταντίνο Μαζαράκη





Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Η απελευθέρωση της Θράκης το Μάιο του 1920 θα μπορούσε να αποτελεί μέγιστη είδηση για τις αθηναϊκές εφημερίδες της εποχής. Ωστόσο η μελέτη σήμερα της ειδησεογραφίας των συγκεκριμένων ημερών σχετικά με τα γεγονότα εκείνα προκαλούν μια λύπη. Από τη μια η λογοκρισία, που δεν έβλεπε την πραγματική διάσταση της απελευθέρωσης μιας περιοχής μετά από σχεδόν 600 χρόνια σκλαβιάς, αλλά μόνο τις κινήσεις των στρατευμάτων, από την άλλη η τεχνική ένδεια του αθηναϊκού Τύπου, η έλλειψη δικτύου τοπικών ανταποκριτών και οι σχεδόν ανύπαρκτες τηλεπικοινωνίες, μας άφησαν φτωχικές περιγραφές των μεγάλων εκείνων ιστορικών γεγονότων.
                Ο λαός της Δυτικής Θράκης που είχε ζήσει τραγικές στιγμές κάτω από διαδοχική οθωμανική και βουλγαρική κατοχή, από σφαγές, λεηλασίες, εξορίες, απολάμβανε την ελευθερία, με τον ζωογόνο άνεμό της.

Σάββατο, 10 Μαρτίου 2018

Διδυμότειχο και έσχατη οδυνηρή Βουλγαροκρατία…

*Μαύρη πείνα εις την Θράκην. Εύγλωττος τίτλος.




 Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Το Διδυμότειχο έζησε τραγικές ώρες λίγο καιρό πριν απελευθερωθεί οριστικά και ενσωματωθεί στον ελληνικό κορμό το Μάιο του 1920, ύστερα από σκλαβιά περίπου 600 ετών. Η τραγικότητα των στιγμών, δεν οφείλονταν μόνο στους Τούρκους, αλλά και στον νεόκοπο βουλγαρικό εθνικισμό. Μιλάμε κυρίως για το 1919, όταν η Δυτική Θράκη πέρασε αρχικά στον έλεγχο των συμμάχων της Αντάντ, νικητών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τον επόμενο χρόνο παραχωρήθηκε στην Ελλάδα η Ανατολική και Δυτική Θράκη.
Η συνθήκη του Νεϊγύ, που ήταν μέρος της συνθήκης Ειρήνης μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου επέβαλε την παραίτηση της Βουλγαρίας υπέρ των  νικητριών Δυνάμεων από όλα τα κυριαρχικά της δικαιώματα επί της Δυτικής Θράκης. Η συνέχεια  της συνθήκης αυτής ήταν η παραχώρηση των εδαφών αυτών στην Ελλάδα με την Συνθήκη των Σεβρών. Οι Βούλγαροι, που θεώρησαν τη συνθήκη του Νεϊγύ μέγιστη εθνική ήττα, προσπάθησαν με κάθε τρόπο να εκδικηθούν τους ελληνικούς πληθυσμούς. Πόλεις και χωριά της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης δοκίμασαν τότε πρωτοφανή βαρβαρότητα, αν και έληγε η Βουλγαρική κατοχή.

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Ο μαζικός πνιγμός προσκυνητών στον ποταμό Έβρο, το 1888

*Το δημοσίευμα της εφημερίδας "Βυζαντίς" στις 18 Ιουνίου 1888





Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Από μικρό παιδί, άκουγα στο Διδυμότειχο για τον μαζικό πνιγμό 40 έως 50 ατόμων στον ποταμό Έβρο, στα τέλη του 19ου αιώνα, κατά τη διάρκεια του πανηγυριού που γίνεται στη γενέτειρά μου τη μέρα της Πεντηκοστής. Στο λεγόμενο και Καλέ Παναΐρ, στο τοπικό ιδίωμα. Και πάντα θεωρούσα ότι γύρω από το δραματικό αυτό γεγονός, είχαν πλεχθεί και μύθοι, αφού δεν έβλεπα πουθενά τεκμηρίωση.
                Το πανηγύρι αυτό τελείται εις ανάμνηση ενός γεγονότος της εποχής των σταυροφοριών. Τότε οι Δυτικοί σταυροφόροι (στην πραγματικότητα κακοποιά στοιχεία από τη Δυτική Ευρώπη, με τις ευλογίες του Πάπα) ήθελαν να ελευθερώσουν τους Αγίου Τόπους από τους Άραβες κατακτητές. Αλλά στην πορεία έπεφταν στα εδάφη της χριστιανικής βυζαντινής αυτοκρατορίας και σκότωναν, έκαιγαν, έκλεβαν… Μέχρι που το 1204 κατέκτησαν και την ίδια την Κωνσταντινούπολη.
Το Μάιο μάλλον του 1205 τα στρατεύματα των Λατίνων με αρχηγό τον Ερρίκο της Φλάνδρας, αδελφό του Βαλδουίνου Α΄ και διάδοχό του, έχοντας λεηλατήσει την ευρύτερη περιοχή της Θράκης, επιχείρησαν να καταλάβουν το ισχυρό φρούριο του Διδυμοτείχου, στην περιοχή του οποίου άρχισε να εκδηλώνεται η πρώτη αντίσταση κατά της Λατινοκρατίας.

Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ ΕΩΣ ΤΟ 1940

*Το παλαιό νοσοκομείο του Διδυμοτείχου. Πρώην Εβραϊκή σχολή




Του κ. Θεόδωρου Κυρκούδη*


Η ιατρική είναι μια ιδιαίτερη πτυχή της πολύχρονης ιστορίας του Διδυμοτείχου. Ενδιαφέρουσες πληροφορίες εντοπίζονται στα κείμενα του λόγιου αρχιμανδρίτη της περιοχής Νικολάου Βαφείδη, αλλά και σε άλλες διάσπαρτες και αναξιοποίητες πηγές.
 Συγκεκριμένα για το παρόν άρθρο, αποδελτιώθηκαν αναφορές για την ιστορία της ιατρικής της περιοχής με ενδιαφέρουσες διηγήσεις περιστατικών από την καθημερινότητα  όπως η ακόλουθη: Το 1825 περίπου, σύμφωνα με μαρτυρία του Γεώργιου Λιόλιογλου, υπήρχε στην πόλη νοσοκομείο:  «τα σπιτάλια, ο χασταχανάς (το νοσοκομείο) ήταν ανάμεσα στα εβραϊκά νεκροταφεία και στα αλώνια και αποτελούνταν από τρεις- τέσσερις οντάδες (δωμάτια)». Επιπλέον έχουμε πληροφορίες για επικίνδυνο θανατηφόρο λοιμό από τον Α΄ Κώδικα της Μητρόπολης Διδυμοτείχου, ο οποίος αναφέρει «εις έτος αωκστ΄ (1826) έξοδα εις μόρτυδες (νεκροθάφτες) δια λοιμικής ασθένειας και εις φαγούραν (τροφή) και κιράν (αμοιβή) των ηγουμένων, που εκόμισαν την Αγίαν Ζώνην». (Σ.Σ. Η λέξη Μόρτης ετυμολογείται από το λατινικό mors- mortis, που σημαίνει θάνατος. Επρόκειτο για άτομα που είχαν πάθει ανοσία στην πανούκλα και προσέφεραν  τις υπηρεσίες τους θάβοντας τους νεκρούς και περιθάλποντας τους ασθενείς. Κιράς, είναι λέξη αραβικής προέλευσης που σημαίνει το ενοίκιο ή τον ναύλο για μεταφορές).

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Θράκη: Η δύσκολη ζωή κατά τον 19ο αιώνα

*Αίνος: Η πύλη του φρουρίου 




Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Η ζωή στη Θράκη και ειδικά στις μικρές πόλεις και τα χωριά, ποτέ δεν ήταν ομαλή. Οι Θράκες, ειδικά στο τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα, είχαν να αντιμετωπίσουν μια άγρια καθημερινότητα, που ήταν συνδυασμός της απληστίας και της βαρβαρότητας του Οθωμανού κατακτητή, της επιθετικότητας του ανερχόμενου βουλγαρικού εθνικισμού, αλλά και άλλων απρόβλεπτων παραγόντων, όπως είναι π.χ. τα μεγάλα ατυχήματα, οι κακές καιρικές συνθήκες κ.λπ. Κοντά σ’ αυτά δεν πρέπει να λησμονούμε και την αδυναμία του ελληνικού κράτους, να προστατεύσει τους αλύτρωτους Έλληνες.  
                Ποια ήταν αυτή η άγρια καθημερινότητα; Την περιγράφει λιτά και άκρως παραστατικά, ένα γράμμα των Ελλήνων κατοίκων της Αίνου προς τον υπουργό Εξωτερικών Πέτρο Δεληγιάννη, με ημερομηνία 14 Απριλίου 1868 .

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Όταν το Διδυμότειχο, έτρεφε τους δημοσιογράφους της Αθήνας, στην Κατοχή

*Το κτίριο με τα δύο μπαλκόνια στο κέντρο, ήταν η κατοικία του νομάρχη Έβρου κατά την Κατοχή. Ο νομάρχης Ιωάννης Φραγκούλης δολοφονήθηκε στο κτίριο αυτό. Η φωτογραφία είναι από την απελευθέρωση του Διδυμοτείχου τον Αύγουστο του 1944, από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ. 




*Ένα άγνωστο υπόμνημα
του δημοσιογράφου Σπ. Σέλληνα



Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης


                Το Διδυμότειχο κατά την περίοδο της Κατοχής τροφοδότησε με τρόφιμα την Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών, σώζοντας από την φοβερή πείνα πολλούς Αθηναίους δημοσιογράφους και τις οικογένειές τους. Τροφοδότης ήταν ο Αθηναίος δημοσιογράφος Σπ. Σέλληνας, όπως προκύπτει από υπόμνημα του γραμμένο στο Κάιρο στις 31 Μαρτίου 1944.
                Τα γεγονότα εξελίχθηκαν από τη Μεγάλη Εβδομάδα του 1942, όταν δολοφονήθηκε χωρίς ιδιαίτερο λόγο από το ΕΑΜ, ο νομάρχης Έβρου Ιωάννης Φραγκούλης. Να θυμίσουμε, ότι όταν η Ελλάδα καταλήφθηκε το 1941 από τους Γερμανούς, οι νομοί Ξάνθης και Ροδόπης, παραχωρήθηκαν στους συμμάχους τους Βουλγάρους. Ο νομός Έβρου πλην της περιοχής Αλεξανδρούπολης παρέμεινε υπό Γερμανική διοίκηση και η πρωτεύουσα του νομού μεταφέρθηκε στο Διδυμότειχο. Τον δολοφονηθέντα Φραγκούλη διαδέχθηκε ο δημοσιογράφος Σταύρος Ευταξίας, που ήρθε στο Διδυμότειχο και άσκησε τα καθήκοντα του, έως ότου και αυτός διέφυγε στη Μέση Ανατολή, για να μην συλληφθεί από τους Γερμανούς, όταν αυτοί πληροφορήθηκαν τις εθνικές δραστηριότητές του.
                Ο Σπύρος Σέλληνας βρέθηκε στο Διδυμότειχο, όταν τον Ιούλιο του 1942 έλαβε επιστολή του νομάρχη Σταύρου Ευταξία, που τον καλούσε εκεί για λόγους «εθνικούς».

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016

Στιγμές πατριωτισμού στο Διδυμότειχο, το 1920…

*Πρωτοσέλιδες φωτογραφίες της εφημερίδα "Πατρίς" από τις πατριωτικές εκδηλώσεις στο Διδυμότειχο, το 1920. Η καμινάδα αριστερά ανήκε στο εργοστάσιο Εμμανούλ Δουλά, στα κατοπινά χρόνια μετατράπηκε σε χειρουργική κλινική του χειρουργού και βουλευτή Ιωάννη Τιρρή.




Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης


Αλησμόνητες στιγμές πατριωτισμού έζησε το Διδυμότειχο τις μέρες που ακολούθησαν την απελευθέρωσή του από τον Οθωμανικό ζυγό, το Μάιο του 1920. Ειδικότερα τον Ιούνιο του 1920 σημειώθηκαν κατά τα ρεπορτάζ των εφημερίδων εκδηλώσεις, που υποδαύλισαν το πνεύμα φιλοπατρίας των κατοίκων της πόλης.
Αξίζει να σημειωθεί ότι σε ολόκληρο τον νομό Έβρου είχαν προωθηθεί στρατιωτικές δυνάμεις, που προπαρασκευάζονταν για την απελευθέρωση της Ανατολικής Θράκης. Στο Διδυμότειχο στα μέσα Ιουνίου είχε εγκατασταθεί το στρατηγείο της Μεραρχίας Ξάνθης, την οποία διοικούσε ο στρατηγός Κωνσταντίνος Μαζαράκης.

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Η κατάρα της πολύνεκρης ευλογιάς στο κατεχόμενο Διδυμότειχο

*Οι σκηνές με τους μολυσμένους από ευλογιά



*Ο αποφασιστικός ρόλος

του γιατρού Β. Χατζηπουλίδη

*Τουλάχιστον 1250 κρούσματα

και 282 θάνατοι



Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Η ναζιστική κατοχή υπήρξε αποτρόπαιη για την Ελλάδα γενικά και ειδικά για κάθε πόλη της και χωριό. Είναι γνωστό ότι συνέβησαν «ολοκαυτώματα» σε πολλές πόλεις και χωριά, εξαιτίας της βαρβαρότητας των κατακτητών, από την οποία έχασαν τη ζωή τους πολλοί άνθρωποι, ακόμα και αθώοι και μικρά παιδιά.
                Κοντά όμως σε όλα αυτά υπήρξαν και παράλληλες απώλειες από ποικίλες άλλες αιτίες. Μια τέτοια παράλληλη απώλεια, με πολλούς νεκρούς, στοίχειωσε το 1943 το Διδυμότειχο. Ήταν η φοβερή θανατηφόρα επιδημία ευλογιάς, η μεγαλύτερη στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, τα χρόνια εκείνα.
                Μέσα από τις προσπάθειες καταπολέμησης αυτής της τρομερής ασθένειας, αναδείχθηκε η προσωπικότητα, αποφασιστικότητα, η αφοσίωση στο καθήκον και ο σεβασμός στον όρκο του Ιπποκράτη, ενός νέου τότε γιατρού, του Βασίλειου Δημ. Χατζηπουλίδη.

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Φιλάρετος Βαφείδης, ο σοφός ιεράρχης

*Το βιβλίο του δρ. Σάββα Σαββίδη


Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης


          «Τύχη αγαθή» υπήρξε για το Διδυμότειχο, η απόφαση του εκπαιδευτικού Σάββα Σαββίδη (έλκει την καταγωγή του από τις Σαράντα Εκκλησιές της Ανατολικής Θράκης) να αφιερώσει μια σημαντική μονογραφία, που βασίσθηκε στη διδακτορική διατριβή του, σε μια προσωπικότητα, η οποία συνδέθηκε με την πόλη αυτή σε καιρούς χαλεπούς.
          Πρόκειται για το Μητροπολίτη Φιλάρετο Βαφείδη, ο οποίος ποίμανε την περιοχή από 1899 έως το 1928.
          Ο Φιλάρετος υπήρξε σημαντική εκκλησιαστική προσωπικότητα με μεγάλο θεολογικό έργο, αλλά και έντονη παρουσία, όταν η περιοχή του κινδύνευσε από Τούρκους και Βουλγάρους, ποικιλοτρόπως.

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014

Από το Διδυμότειχο στην O.S.S. στην Κατοχή

*Η κεντρική πλατεία του Διδυμοτείχου στην Κατοχή. Μαύρα χρόνια.... 
Στον ιστό κυματίζει η σβάστικα

*Δίκτυα κατασκοπείας περνάνε από
Διδυμότειχο- Αδριανούπολη
και καταλήγουν στην Μέση Ανατολή.
*Ιωάννης Δεμερτζής, Αλέκος Γεωργιάδης
και Λάμπρος Αντωνίου, πρωταγωνιστούν



Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

                Με έδρα του το Διδυμότειχο, ένας ριψοκίνδυνος υπενωμοτάρχης της Χωροφυλακής, δημιούργησε στην Κατοχή, τρεις φορές μυστικές αντιστασιακές οργανώσεις κατασκοπείας, υπηρετώντας τον κοινό συμμαχικό αγώνα εναντίον του Ναζισμού και των άλλων δυνάμεων του Άξονα. Οι Αμερικανοί εκτίμησαν τις υπηρεσίες του και τις ικανότητές του και τον κάλεσαν δύο φορές στο Κάιρο όπου τον εκπαίδευσαν στον μυστικό πόλεμο και στο τέλος τον έστειλαν στην Δυτική Ελλάδα.
                Πρόκειται για τον Λάμπρο Αντωνίου του Δημοσθένη και της Πολυξένης, που είχε γεννηθεί το 1912 στο Θέρμο Τριχωνίδας. Η Κατοχή τον βρήκε να υπηρετεί στην υποδιοίκηση Χωροφυλακής Διδυμοτείχου, με τον βαθμό του υπενωμοτάρχη.
                Τον Ιούλιο του 1942, έλαβε μια έγγραφη εντολή…
                Ήταν από τον διευθυντή της Υπηρεσίας Πληροφοριών του Ελληνικού Προξενείου Αδριανούπολης, τον έφεδρο λοχαγό Ιωάννη Δεμερτζή, ο οποίος στα κατοπινά χρόνια ζούσε στο Σουφλί, δικηγορώντας.  Ο Δεμερτζής παράγγειλε στον υπαξιωματικό της Χωροφυλακής Λάμπρο Αντωνίου, που ήταν στο Διδυμότειχο, να προχωρήσει  στη συγκρότηση οργάνωσης συλλογής πληροφοριών, με σκοπό να παρακολουθούνται οι κινήσεις των γερμανικών στρατευμάτων Κατοχής στον Έβρο, καθώς και των Βουλγάρων οι οποίοι είχαν πατήσει πόδι στην Ανατολική Μακεδονία και από τη Θράκη στους νομούς Ξάνθης και Ροδόπης.

Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2014

1948:Το αίμα συνέχισε να χύνεται στον Έβρο…

*Λίγο πριν χτυπηθεί το Διδυμότειχο με Πυροβολικό των ανταρτών. 
Φωτογραφία από τον   ιστότοπο των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων της Τσεχίας



*Νάρκες παντού. 

*Σκοτώνουν αδιακρίτως…

*Υποστράτηγος και ταξίαρχος νεκροί

*Μάχες και αιματοχυσία



Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

                Το 1948 βρήκε τις δυο αντιμαχόμενες παρατάξεις με σοβαρά διλήμματα. Το αστικό κατεστημένο και οι δυνάμεις ασφαλείας του κράτους επικρίνονταν, διότι δεν επέτυχαν το στόχο τους να συντρίψουν την ανταρσία, παρά την έξωθεν βοήθεια, για να ηρεμήσει ο τόπος. Ο κομμουνιστικός κόσμος επικρίνονταν γιατί απέτυχε να καταλάβει την εξουσία ή έστω να σταθεροποιηθεί εδαφικά κάπου, για να υπάρχει δυνατότητα αναγνώρισης της κυβέρνησης ανταρτών, που είχε ήδη αποκτήσει πρωθυπουργό στα βουνά, το Μάρκο Βαφειάδη. Οι αντάρτες είχαν αυξήσει μάλιστα αριθμητικά τις δυνάμεις τους και επέκτειναν τις επιθέσεις τους και σε μεγάλα αστικά κέντρα.
                Το 1948 συνεχίσθηκε η αιματοχυσία. Οι αντάρτες συνέχισαν τις επιδρομές σε χωριά και κωμοπόλεις αλλά και σε μεγαλύτερα αστικά κέντρα στη Θράκη, όπως είναι η Κομοτηνή, η Ξάνθη, το Σουφλί και το Διδυμότειχο. Παράλληλα συνεχίσθηκαν οι δολιοφθορές σε τεχνικά έργα (οδικές και σιδηροδρομικές γέφυρες, σιδηροδρομικές γραμμές κ.λπ.) οι ναρκοθετήσεις, η βίαιη στρατολογία και το παιδομάζωμα (ή παιδοφύλαγμα κατά το ΚΚΕ).

Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Ο αδελφοκτόνος χειμώνας του 1946 στον Έβρο

*Αντάρτες που συνελήφθησαν στον Έβρο και μεταφέρθηκαν στις φυλακές της Αλεξανδρούπολης. Από την εφημερίδα "Εμπρός" 27 Δεκεμβρίου 1946


*Αγωνία των ανταρτών για τρόφιμα
*Σκληρός και ανελέητος χειμώνας
*Από τον Έβρο στην ΟΗΕ


Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης


           Ο χειμώνας του 1946 υπήρξε δριμύς στον Έβρο. Σκληρός και αδυσώπητος από κάθε άποψη. Τα μαύρα σύννεφα του εμφυλίου πολέμου, άρχισαν φουντώνουν και να καλύπτουν το νομό και ολόκληρη την Ελλάδα. Χιονοπτώσεις πολλές. Ομίχλη πυκνή. Κρύο αφόρητο και υγρασία. Στα αστικά κέντρα, απαγορευμένη η κυκλοφορία τις νύχτες.
          Ο ανταποκριτής του Ρώυτερ  Ρόμπερτ Μπίτζιο μετέδιδε από το Διδυμότειχο, ότι και οι στρατιώτες (όπως και οι αντάρτες φυσικά) ζούσαν σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες μέσα σε άθλια οικήματα και σε κατάσταση διαρκούς επιφυλακής λόγω της εμφανίσεως και δράσης ανταρτών. «Λόγω της πτώσεως χιόνος, απεκόπησαν όλαι αι συγκοινωνίαι των και επικοινωνούν μόνον δια του ασυρμάτου» τηλεγραφούσε ο Άγγλος ανταποκριτής. Ξεπαγιασμένοι και νηστικοί μάχονταν οι αντάρτες. Αλλά και οι στρατιώτες και χωροφύλακες δεν ήταν σε καλύτερη μοίρα. Με θύμα ανάμεσά τους τον άμαχο πληθυσμό του νομού Έβρου.
          Τα πράγματα στην περιοχή του νομού Έβρου, δεν ήταν ευχάριστα, όταν άρχισαν το 1946 οι πρώτες εχθροπραξίες μεταξύ των ανταρτών και των κυβερνητικών δυνάμεων, που ήταν ο εθνικός στρατός, η Χωροφυλακή και οι επιστρατευμένοι πολίτες στην ύπαιθρο.

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Αναστ. Δόσκος: Ένας αφανής αλλά ικανός διπλωμάτης

*Η Αδριανούπολη, σημαντικό κέντρο του Θρακικού Ελληνισμού. Πίνακας του Jose Maria Jovani περί το1800.



*Σημαντική η παρουσία του

στη Θράκη του ΙΘ΄ αιώνα



Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

          Ένας από τους αφανείς στυλοβάτες του Ελληνισμού της Θράκης, στο δεύτερο μισό του ΙΘ΄ αιώνα, ήταν ο διπλωμάτης Αναστάσιος Δόσκος, ο οποίος υπηρέτησε δύο φορές ως πρόξενος της Ελλάδας στην Αδριανούπολη. Υπηρέτησε και σε άλλες θέσεις κυρίως στις περιοχές του υπόδουλου Ελληνισμού και τελικά πέθανε στην Αθήνα, τιμημένος με πολλά παράσημα ελληνικά και ξένα, αλλά σε μεγάλη φτώχια, δείγμα της εντιμότητάς του.
          Ο Αναστάσιος Δόσκος γεννήθηκε στη Μακεδονία (δεν γνωρίζουμε πού ακριβώς) και πέθανε από καρδιακή προσβολή στη Αθήνα στις 9 Ιανουαρίου 1888.  Ήταν τότε 70 ετών. Υπήρξε ένα από τους πλέον διακεκριμένους διπλωματικούς υπαλλήλους στο δεύτερο μισό του ΙΘ’ αιώνα.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...