Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2020

Η επίσημη επίσκεψη του Προέδρου της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλου, στο Διδυμότειχο

*Η λιτανεία της εικόνας του πολιούχου Διδυμοτείχου Αγίου Αθανασίου




                Με μεγάλη επιτυχία λόγω και των συγκυριών στέφθηκε η επίσκεψη του Πρόεδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου στο Διδυμότειχο, με αφορμή την εορτή του πολιούχου της πόλεως Αγίου Αθανασίου και την έναρξη των εκδηλώσεων για την επέτειο των 100 χρόνων ελευθερίας της Θράκης, μετά από οθωμανικό ζυγό σχεδόν 600 ετών.
                  Ακριβώς λόγω των συγκυριών, αυστηρό υπήρξε το μήνυμα του ΠτΔ προς την Τουρκία, ότι οι Έλληνες θα υπερασπιζόμαστε πάντοτε, τα εθνικά μας θέματα και τα εθνικά μας δίκαια υπό όρους αρραγούς ενότητας.
«Ειδικότερα δε η Τουρκία, πρέπει να γνωρίζει ότι η προκλητική αυθαιρεσία της, η οποία στρέφεται εναντίον του Διεθνούς Δικαίου και κατ' εξοχήν εναντίον του Δικαίου της Θάλασσας, δεν θα γίνει ανεκτή, δεν θα περάσει», τόνισε ο κ. Παυλόπουλος.  «Η Ελλάδα- συνέχισε-  θα υπερασπισθεί, στο ακέραιο, τα σύνορα, το έδαφος και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της, που είναι και σύνορα, έδαφος και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υπό τα δεδομένα αυτά εμείς, οι Έλληνες, θα φέρουμε σε πέρας και την αποστολή μας, που αφορά την εγγύηση της διεθνούς και της ευρωπαϊκής νομιμότητας».
Και πρόσθεσε:
«Εσείς, οι σημερινοί κάτοικοι του Διδυμοτείχου, έχετε κάθε δικαίωμα να σεμνύνεσθε ότι σε τούτα τα Χώματα γεννήθηκαν, μεταξύ άλλων σπουδαίων ανδρών και γυναικών, ο Ιωάννης Γ′ Δούκας Βατάτζης, Βυζαντινός Αυτοκράτορας (1221-1254), ο Ιωάννης Ε′ Παλαιολόγος, Βυζαντινός Αυτοκράτορας (1341-1376), ο Διονύσιος ο Μοναχός, Νεομάρτυρας της Ορθόδοξης Εκκλησίας -που μαρτύρησε το 1518- ο Ιάκωβος ο Διάκονος, Νεομάρτυρας της Ορθόδοξης Εκκλησίας -που μαρτύρησε στα τέλη του 16ου αιώνα- ο Παρθένιος εκ Διδυμοτείχου, Νεομάρτυρας της Ορθόδοξης Εκκλησίας -που μαρτύρησε το 1805- και, τέλος, ο Ευγένιος Ευγενίδης (1882-1954), εφοπλιστής και Εθνικός Ευεργέτης.
*Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας

Θα ήθελα, ολοκληρώνοντας την αντιφώνησή μου από εδώ, την Ελληνική Θράκη, και από αυτόν τον Τόπο δημιουργίας και ενότητας, όπως και ειρηνικής- θα έλεγα υποδειγματικής- συνύπαρξης Ελλήνων Χριστιανών και Ελλήνων Μουσουλμάνων υπό όρους ισότητας και ισονομίας, όπως άλλωστε επιβάλλεται σε κάθε Δυτική Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, να υπογραμμίσω ότι για να συνεχίσουμε εμείς, οι Έλληνες, μια παράδοση επιτευγμάτων εφάμιλλων η ακόμη πιο σπουδαίων από εκείνα των Προγόνων σας και Προγόνων μας, οφείλουμε ν’ αντιμετωπίζουμε με αποφασιστικότητα τις προκλήσεις και τους κινδύνους, ιδίως δε να υπερασπιζόμαστε τα Εθνικά μας Θέματα και τα Εθνικά μας Δίκαια υπό όρους αρραγούς ενότητας. Κατ’ εξοχήν δε αυτά που αφορούν τις σχέσεις μας με την Τουρκία.
*Στο Δημοτικό Αμφιθέατρο

Κύριε Δήμαρχε, 
Αναχωρώντας από το ιστορικό Δήμο Διδυμοτείχου συγκρατώ, μαζί με τις νοερές αποσκευές μου, τις άριστες εντυπώσεις της λαμπρής φιλοξενίας που μου επιφυλάξατε. Κυρίως δε την πεποίθηση ότι εσείς, οι κάτοικοι αυτού του ιστορικού και όμορφου τόπου, έχετε βαθιά χαραγμένο στην ψυχή και στον νου σας το αίσθημα της ευθύνης για την πορεία του. Αυτά τα διδάγματα, να είσθε βέβαιοι, θα οδηγούν τα έργα μου κατά την άσκηση των καθηκόντων μου.
Ευχαριστώ, και πάλι, θερμώς. Χρόνια Πολλά».
Εντύπωση προκάλεσε η άριστη γνώση του κ. Παυλόπουλου για το ιστορικό παρελθόν του Διδυμοτείχου και την εμβληματική παρουσία αυτής της πόλης στην βυζαντινή ιστορία, κυρίως στην παλαιολόγεια εποχή.
Η ομιλία του ΠτΔ έγινε στο Δημοτικό αμφιθέατρο, παρουσία πυκνού πλήθους, όπου έγινε και η τελετή της ομόφωνης ανακήρυξής του σε επίτιμο δημότη.
*Ο δήμαρχος Διδυμοτείχου Ρωμύλος Χατζηγιάννογλου παραδίδει το χρυσό κλειδί της πόλης στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλο


Η ομιλία του δημάρχου Ρωμύλου Χατζηγιάννογλου


Μιλώντας ο δήμαρχος Διδυμοτείχου Ρωμύλος Χατζηγιάννογλου, τόνισε:
Εξοχότατε κύριε Πρόεδρε, 
Αποτελεί ιδιαίτερη τιμή, να σας έχουμε μαζί μας σήμερα, ανήμερα του  εορτασμού του Πολιούχου μας, Αγίου Αθανασίου, και κατά την έναρξη των επετειακών εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση, και την ενσωμάτωση του Διδυμοτείχου στο Ελληνικό κορμό. 
Είναι εξίσου μεγάλη τιμή για μένα, να στέκομαι σήμερα εδώ σε αυτό το βήμα, ως Δήμαρχος του ακριτικού Διδυμοτείχου, απέναντί σας, την ημέρα που γιορτάζει 100 χρόνια «ελεύθερο». Σήμερα, ο Πολιούχος της πόλης μας, γιορτάζει και τιμούμε την προστασία του με την πίστη μας. Σήμερα, οι ψυχές των προγονών μας,  οι οποίοι αγωνίσθηκαν για να είμαστε ελεύθεροι και περήφανοι, βρίσκονται κοντά μας ως μνήμη της ιστορίας, και των συλλογικών τους αγώνων.
Είναι καθήκον μας, να διατηρήσουμε αυτήν την μνήμη και να αποτρέψουμε τη λήθη. Αν αποφορτιστούμε από τα πολιτισμικά, πνευματικά και ιστορικά μας αποθέματα, τότε εξουδετερώνουμε κάθε δυνατότητα, να αναπτυχθούμε περαιτέρω.
Είμαστε η ιστορία μας, και στην δική μας περίπτωση έχουμε μια ένδοξη ιστορία που αγγίζει σχεδόν τα 5000 χρόνια, ως κομβικό σημείο Βασιλέων και σταυροδρόμι πολιτισμών. Ως τόπος συμβίωσης διαφορετικών εθνοτήτων. Ταυτότητα, την οποία διατηρούμε και σήμερα ως γέφυρα της Ασίας με την Ευρώπη…
Ακρίτες και Άγρυπνοι φρουροί της Πύλης της Ευρώπης..
Μια πύλη που δυστυχώς τα τελευταία χρόνια, από σύμβολο ενότητας, έχει γίνει σύμβολο δυστυχίας. Χιλιάδες ψυχές, βιώνουν την δική τους Οδύσσεια, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή, ή μια ιδανική ευκαιρία να εισέλθουν στην γηραιά Ήπειρο, εκμεταλλευόμενοι, την αδυναμία μας να διαχειριστούμε, τις συνεχώς αυξανόμενες ροές. 
Ωστόσο, ετούτη εδώ η γη, έχει ζήσει μετανάστευση,
Έχει ζήσει δόξα και θυσίες, ώστε να στέκει σήμερα υπερήφανη.
Αυτός ο τόπος ο οποίος κατά το παρελθόν έτυχε σημαντικής  αναγνώρισης ευγενών και αρχόντων του Βυζαντίου, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και σύγχρονων ευρωπαϊκών  κρατών, ακόμη και σήμερα, στερείται της προσοχής και της ουσιαστικής ενσωμάτωσης, ως μέρος της Εθνικής στρατηγικής. Αυτός ο τόπος, που είχε το πλεονέκτημα να σχεδιάζει τη δική του μοίρα, σήμερα, είναι αναγκασμένος να ακολουθεί, να υπομένει, και να αντιμετωπίζει τα προβλήματα του, ως παρατηρητής.
*Η επίδοση του παπύρου με την ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, για την ανακήρυξη του κ. Παυλόπουλου σε επίτιμο δημότη του Διδυμοτείχου
 
Ένας τόπος ευλογημένος, με πλούτο και ποικιλομορφία. Ένας τόπος με μακραίωνη ιστορική πορεία, που ταξιδεύει τον επισκέπτη στο χρόνο,  μέσα από μύθους, μυστηριώδη σπήλαια, επιβλητικά κάστρα, και μοναδικά θρησκευτικά μνημεία, που επισφραγίζουν την πολύ-πολιτισμική ταυτότητα του Διδυμοτείχου Αυτός ο τόπος σήμερα, μαστίζεται από προβλήματα που αδυνατεί να αντιμετωπίσει μόνος του. Σύγχρονα ζητήματα όπως το δημογραφικό, σε συνάρτηση με την αστυφιλία, στραγγίζουν προοδευτικά τη ζωή σε αυτό τον τόπο, κάνοντας την ένδοξη ιστορία να ξεθωριάζει.
Κάθε δύση του ηλίου, βρίσκει αυτό τον τόπο να επουλώνει τις πληγές του, και κάθε ανατολή, να σηκώνεται πιο δυνατός, προσπαθώντας να κερδίσει έναν άδικο αγώνα. Ένας τόπος αυτάρκης, επί χρόνια ηγέτης στην κτηνοτροφία και την αγροτική παραγωγή, αφέθηκε μακριά από την τεχνολογική εξέλιξη, με απαρχαιωμένες υποδομές, χάνοντας την ανταγωνιστική του θέση. Γεωγραφικά, το Διδυμότειχο,  αντιμετωπίζει πιέσεις από τις δύο γειτονικές χώρες. Οι πιέσεις αυτές είναι κοινωνικής, οικονομικής και στρατηγικής φύσεως.  H διασυνοριακή φυσιογνωμία του τόπου μας, απαιτεί μεθοδική εργασία, επιμελή σχεδιασμό, και συντονισμένη εφαρμογή από την πολιτεία.  Οι δύο βασικοί πυλώνες, μιας επικείμενης στρατηγικής εξόδου από το τέλμα, της παρούσας κατάστασης, είναι η αξιοποίηση των μνημείων, υπό μια συντονισμένη προσπάθεια αποκατάστασης, και η δημιουργία υποδομών, ώστε ο αγρότης, ο επιχειρηματίας, ο επιστήμονας, ο φοιτητής, ο απλός πολίτης, να ζεί σε ένα περιβάλλον  που να του επιτρέπει να αναπτυχθεί.
Να επιβιώσει.
Να ονειρευτεί.
Ένα περιβάλλον, που θα κρατήσει τα παιδιά μας στον τόπο μας.
Αυτό που απασχολεί την Ελλάδα, αποκαλούμενο ως Brain Drain, το ζει όλη η επαρχία της χώρας, εδώ και χρόνια. Κοιτάζοντας την εικόνα της επαρχίας σήμερα, προβλέπουμε το μέλλον της χωράς αύριο.
Εξοχότατε,
Η τιμητική παρουσία σας, μας γεμίζει με την ελπίδα, ότι ένα μέρος της πολιτείας, έχει τα μάτια της στραμμένα στο βορρά.
Επί προεδρίας σας, ο Τόπος αυτός αναγνωρίστηκε από την πολιτεία, με την ένταξη της παραδοσιακής ενδυμασίας της Θράκης, στην Προεδρική Φρουρά. Τώρα πλέον, στις 14 Μαΐου κάθε έτους, ο Εβρίτης, θα έχει επιτέλους θέση στο μνημείο του αγνώστου στρατιώτη.
Σας ευχαριστούμε από καρδιάς για αυτό.
Οι αξίες του αγώνα των προγόνων μας, καθρεφτίζονται στον θεσμό της προεδρίας, και αυτό είναι το γεγονός ΕΞΟΧΟΤΑΤΕ που καθιστά την παρουσία σας σήμερα σε αυτόν τον τόπο,  τόσο σημαντική. Γιατί μας αφυπνίζει και μας υπενθυμίζει ότι η Δημοκρατία που απολαμβάνουμε σήμερα, αποτελεί μια συλλογική θυσία των προγόνων μας, και μια κληρονομιά, που οφείλουμε να διατηρήσουμε και να μεταλαμπαδεύσουμε στις επόμενες γενιές, ακέραια.
Για όλους αυτούς του λόγους ….
Οι φρουροί της Ελλάδας βρίσκονται σήμερα εδώ ΕΞΟΧΟΤΑΤΕ και με εξουσιοδοτούν να σας  απονείμω τον τίτλο του ΕΠΙΤΙΜΟΥ ΔΗΜΟΤΗ ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟΥ».
Στη συνέχεια ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επισκέφθηκε το ακριτικό στρατιωτικό φυλάκιο Πυθίου.
*Στην Παναγία την Ελευθερώτρια

    
Η λειτουργία, η λιτανεία και το ιστορικό της απελευθέρωσης του Διδυμοτείχου


Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παραβρέθηκε στο Αρχιερατικό συλλείτουργο , το οποίο τελέστηκε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Αθανασίου εντός του βυζαντινού κάστρου της πόλεως, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου κ.κ. Δαμασκηνού με συγχοροστατούντες τους Μητροπολίτες Αλεξανδρουπόλεως και Σαμοθράκης κ.κ. Άνθιμο, Μεσσηνίας κ.κ. Χρυσόστομο, Παροναξίας κ.κ. Καλλίνικο. Στη συνέχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συμμετέσχε στη λιτάνευση της Ιεράς Εικόνος του Αγίου Αθανασίου προς τον ιερό ναό της Παναγίας της Ελευθερώτριας (εκτός του κάστρου), όπου μιλώντας ο Μητροπολίτης κ.κ. Δαμασκηνός, αναφέρθηκε στην προσωπικότητα του Αγίου Αθανασίου και τους αγώνες του για την καταπολέμηση των αιρετικών δοξασιών του Αρείου. Καλωσόρισε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ανέλυσε επίκαιρα κοινωνικά ζητήματα της περιοχής.
Για το ιστορικό της απελευθέρωσης του Διδυμοτείχου μίλησε ο δημοσιογράφος Παντελής Αθανασιάδης, υπογραμμίζοντας τα ακόλουθα:    
«Εξοχώτατε κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας,
Η πόλη του Διδυμοτείχου σας καλωσορίζει στα κάστρα της και στη γη της, που είναι σπαρμένη από θαμμένα υπολείμματα της ιστορίας και του πολιτισμού των Ελλήνων, από τα πανάρχαια χρόνια ως την υστεροβυζαντινή εποχή, ακόμα και ως τις μέρες μας, αλλά και ποτισμένη με αίμα και ιδρώτα.
Σήμερα η πόλη αυτή, που έχει την τιμή να σας φιλοξενεί, εορτάζει και δοξολογεί τον πολιούχο της Άγιο Αθανάσιο, αλλά και ζει ταυτόχρονα την ευλογία της ελευθερίας της. Εφέτος η Θράκη εορτάζει τα 100 χρόνια της ελευθερίας της, μετά από οθωμανικό ζυγό, σχεδόν έξι αιώνων. Πέρασαν «συν Θεώ» 100 χρόνια ελευθερίας στη Θράκη, από το αλησμόνητο έτος  1920, τότε που ηχούσαν χαρμόσυνα οι καμπάνες σε πόλεις και χωριά και αντιλαλούσαν σε κάμπους και βουνά τη χαρά των Θρακών.
Η Ελλάδα, που είχε αρχίσει τους απελευθερωτικούς Βαλκανικούς Πολέμους από το 1912, συνέχισε να μάχεται, μέσα από τις δυσμενείς συνθήκες, που γέννησε από το 1914 ο Εθνικός Διχασμός. Και όταν τελείωσε ο φονικός Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, απέβλεψε με όλες τις δυνάμεις της να ικανοποιήσει τις εθνικές διεκδικήσεις της, ακολουθώντας τους θεσμούς του διεθνούς δικαίου.
*Ο Παντελής Αθανασιάδης, προσφωνώντας τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας

Το τέλος του Πολέμου εκείνου βρήκε τη γειτονική Βουλγαρία ηττημένη γιατί είχε συμμαχήσει με τη Γερμανία. Ηττημένη ήταν η Βουλγαρία και μετά το Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, αλλά οι διπλωματικοί ανταγωνισμοί και τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των ενδιαφερόμενων χωρών, είχαν παραχωρήσει τη Δυτική Θράκη στους Βουλγάρους με την άδικη συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913, αν και οι Έλληνες την είχαν απελευθερώσει σχεδόν ολόκληρη, με επικεφαλής τον ηρωικό ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη και το θρυλικό θωρηκτό «Αβέρωφ» μαζί με άλλα πλοία του ελληνικού στόλου.
Έως ότου, η Συνθήκη του Νεϊγύ, επέτρεψε το 1919 να υπαχθεί η βουλγαροκρατούμενη Δυτική Θράκη, σε πρώτη φάση, υπό την διοίκηση των συμμάχων. Επικεφαλής ορίσθηκε ο Γάλλος στρατηγός Σαρλ Αντουάν Σαρπύ.
 Έτσι δημιουργήθηκε ένα υβριδικό κρατίδιο με τίτλο «Διασυμμαχική Θράκη» υπό την πολιτική και στρατιωτική διοίκηση του στρατηγού Σαρπύ, με πολιτικό σύμβουλο τον αείμνηστο Χαρίσιο Βαμβακά. Οι εθνικοί πόθοι για τη Θράκη ολοκληρώθηκαν με τη συνθήκη του Σαν Ρέμο, στις 18 Απριλίου 1920, οπότε ο Ελληνικός Στρατός εξουσιοδοτήθηκε από τους συμμάχους της Αντάντ, να την καταλάβει. Η φάση της απελευθέρωσης άρχισε διαδοχικά από τις 14 Μαΐου 1920. Η κατάληψη της Δυτικής Θράκης ανατέθηκε στο Σώμα Στρατού της Εθνικής Άμυνας, υπό τον αντιστράτηγο Εμμανουήλ Ζυμβρακάκη, ο οποίος είχε υπό την διοίκησή του, την ΙΧ Μεραρχία υπό τον υποστράτηγο Κωνσταντίνο Μαζαράκη, την Μεραρχία Ξάνθης υπό τον στρατηγό Γεώργιο Λεοναρδόπουλο και την Μεραρχία Σερρών υπό τον στρατηγό Επαμεινώνδα Ζυμβρακάκη.
*Μιλώντας για το ιστορικό της απελευθέρωσης του Διδυμοτείχου

Το Διδυμότειχο τότε, έζησε ανεπανάληπτες στιγμές πατριωτισμού. Στις απελευθερωτικές δυνάμεις συμμετείχε και ένας συμπατριώτης μας. Ο Ευάγγελος Νεστορίδης, που είχε γεννηθεί στο Διδυμότειχο το 1889 και αργότερα η οικογένειά του αναγκάστηκε να μετακομίσει και να εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη. Το Μάιο του 1920 με το βαθμό του υπολοχαγού Πεζικού, προωθήθηκε με τη μονάδα του στη Θράκη και συμμετείχε από τους πρώτους στην κατάληψη του νομού Έβρου. Ο Νεστορίδης, επελέγη με δικό του αίτημα για την αποστολή αυτή, ως γνώστης του εδάφους και των δρομολογίων της περιοχής.
Οι αρχές και οι κάτοικοι της πόλης μας τον αλησμόνητο Μάιο του 1920 είχαν κατακλύσει τους χώρους στην είσοδο της πόλης και υποδέχθηκαν το Στρατηγείο και τα επιτελεία των λοιπών μονάδων της Μεραρχίας με απερίγραπτο ενθουσιασμό, κατά τις περιγραφές των εφημερίδων.
Το Διδυμότειχο είχε σημαιοστολιστεί ενώ οι κάτοικοί του πανηγύριζαν με έξαλλο ενθουσιασμό. Σπίτια και καταστήματα, εκτός από ελληνικές σημαίες, είχαν στολιστεί και με λουλούδια. Ετοίμασαν μεγάλη υποδοχή στον απελευθερωτικό  στρατό. Η πόλη έπλεε στα κυανόλευκα. Χιλιάδες κόσμου από την πόλη και τα γύρω χωριά, φορώντας οι αστοί τα γιορτινά τους ρούχα, και οι χωρικοί τις θρακικές φορεσιές τους, περίμεναν με αγωνία να υποδεχθούν τον ελληνικό στρατό.
Ο δήμαρχος Διδυμοτείχου Εμμανουήλ Παναγιώτου, με φωνή, που έτρεμε από συγκίνηση ευχήθηκε το «Ευ παρέστητε» στον υποστράτηγο Κωνσταντίνο Μαζαράκη και με λιτά λόγια εξιστόρησε τους ιερούς αγώνες της φυλής, ευγνωμονώντας τον στρατό, τον σωτήρα του Ελληνισμού, όπως είπε.
*Παντελής Αθανασιάδης και Προκόπης Παυλόπουλος

Ο Μαζαράκης, στις αντιφωνήσεις του σε όλα τα καλωσορίσματα δεν παρέλειπε να τονίζει με έμφαση το βυζαντινό χαρακτήρα της πόλης. Και στην δοξολογία, που έγινε, έκλεισε το λιτό στρατιωτικό λόγο του με τις φράσεις: «Ζήτω η Μεγάλη Ελλάς! Ζήτω  το ελεύθερον Διδυμότειχον!».
Οι στιγμές πατριωτισμού όμως που ζούσε το Διδυμότειχο, συνεχίσθηκαν και τις επόμενες μέρες.
Τα σχολεία με επικεφαλής τον περίφημο παιδαγωγό Νικόλαο Πετσόγλου, οργάνωσαν γιορτές για τα τιμήσουν τα στρατευμένα νιάτα, που απεικόνιζαν στα μάτια των παιδιών τους ελευθερωτές αγγέλους
Ένα από τα αξιοσημείωτα γεγονότα της εποχής εκείνης, ήταν η πρόσκληση του διοικητή της Στρατιάς Θράκης στρατηγού Εμμανουήλ Ζυμβρακάκη για εθελοντική κατάταξη των Θρακών, η οποία απέδωσε λαμπρά αποτελέσματα από τις πρώτες ημέρες. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Φιλιππουπολίτη δημοσιογράφου Νικόλαου Ζαρίφη, κατοπινού προέδρου της Ενώσεως Συντακτών, η Δυτική Θράκη απέδωσε περί τους 20.000 άνδρες. Ο ίδιος μάλιστα σε σχετικό ρεπορτάζ στην εφημερίδα «Πατρίς» έγραψε: «Αθρόοι εθελονταί προσέρχονται εις το Διδυμότειχον με άσματα». Οι περισσότεροι από αυτούς, χρησιμοποιήθηκαν στις επιχειρήσεις της Μικράς Ασίας, ως στρατιώτες της ΧΙΙ Μεραρχίας. Και όπως είχε γράψει η εφημερίδα «Πατρίς» την επόμενη χρονιά «Οι Θράκες επολέμησαν ως λέοντες εις την Μικράν Ασίαν».
Κορυφαία στιγμή, το 1920, ήταν και η παράδοση στις παρυφές του Διδυμοτείχου από τον διοικητή της Μεραρχίας υποστράτηγο Μαζαράκη, της πολεμικής σημαίας στο εθελοντικό σύνταγμα των Θρακών. Συγκινημένος ο Μαζαράκης παρέδωσε την σημαία στο διοικητή του 13ου συντάγματος που το στελέχωναν Θράκες εθελοντές, υπογραμμίζοντας μεταξύ άλλων:
«Συνταγματάρχα μου, παραδίδων εις το 13ον σύνταγμα την Σημαίαν του, εν αυτή τη ιστορική Βυζαντινή πόλει του Διδυμοτείχου, ελευθέραν πλέον, γνωρίζω ότι την εμπιστεύομαι εις στερεάς χείρας ίνα την περιαγάγη νικηφόρον εις την Θράκην και εκείθεν παντού, όπου από τόσων αιώνων μυριάδες υποδούλων αναμένουν να αναζήσουν υπό τας πτυχάς της, ελεύθεροι». Και πρόσθετε προτρεπτικά προς τους Θράκες εθελοντές για τη σημαία, που τους παρέδιδε:
«Κρατήσατέ την υψηλά και εν ανάγκη πέσατε σεις υπό τον σταυρόν της και με τα σώματά σας στήσατέ της, αδιάσειστον και υψηλόν βάθρον μέχρι των νεφών, όπου ο δικέφαλος αετός αναμένει να ανοίξει και πάλιν τας πτέρυγάς του και να φέρη το χαρμόσυνον άγγελμα μέχρι των συνόρων των Βυζαντινών Ακριτών».
*Η ολοκλήρωσης της ομιλίας

Άγγλοι δημοσιογράφοι που είχαν παρακολουθήσει την απελευθέρωση της Δυτικής Θράκης εκπροσωπώντας διάφορες βρετανικές εφημερίδες με ανταποκρίσεις τους βεβαίωναν ότι στο Δεδέαγατς (Αλεξανδρούπολη), τη Γκιουμουλτζίνα (Κομοτηνή), το Σουφλί, το Διδυμότειχο και το Κούλελι Μπουργκάς (Πύθιο), ο ελληνικός στρατός έγινε δεκτός με ακράτητο ενθουσιασμό και ανακούφιση από τον πληθυσμό, αδιακρίτως φυλής και θρησκεύματος.
Σήμερα, οι κάτοικοι αυτής της ακριτικής πόλης, του αυτοκρατορικού Διδυμοτείχου με πίστη στα πεπρωμένα του Έθνους, με αγάπη για τον ιστορικό τόπο τους, δίνουν διαβεβαιώσεις προς κάθε κατεύθυνση, ότι δεν παραδίδουν τα άγια της πατρίδας, εμμένοντας στον όρκο των αρχαίων Αθηναίων Εφήβων «ου καταισχυνώ τα όπλα τα ιερά». Ακρίτες πραγματικοί, εργάζονται με πίστη και αυταπάρνηση στη γη των πατέρων τους. Υπηρετούν και προάγουν τον πολιτισμό της παράδοσης, αλλά και της σύγχρονης σκέψης και επιθυμούν διακαώς τη συνεχή πρόοδο της Ελλάδας.
Εξοχώτατε, η Θράκη, δεν θα λησμονήσει ποτέ ότι επί της Προεδρίας σας, η θρακική φορεσιά εντάχθηκε στην ιματιοθήκη της Προεδρικής Φρουράς. Και το Διδυμότειχο θα σεμνύνεται, ότι αναγνωρίζοντας την μακρά και γόνιμη πολιτική σας πορεία, αλλά και την εγνωσμένη επιστημοσύνη σας, θα σας ανακηρύξει σε λίγο επίτιμο δημότη της. Τιμή για την πόλη μας εις το διηνεκές.
Ως ευ παρέστητε στο Διδυμότειχο, εξοχώτατε κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας».
*Η συνάντηση με τους συνοριοφύλακες

 Με την ευκαιρία της επίσκεψης του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλου στο Διδυμότειχο και της παρουσίας του στις εκδηλώσεις τιμής του πολιούχου του Αγίου Αθανασίου, αντιπροσωπεία της ΠΟΣΥΦΥ και της Ένωσης Συνοριοφυλάκων Έβρου πραγματοποίησε συνάντηση μαζί του.
Στην «καρδιά» της Συνοριοφυλακής της Χώρας, στον Έβρο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξήρε το έργο των συνοριοφυλάκων και της Διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών που επιτελείται στην περιοχή. Μια προσπάθεια, που παρά τις ελλείψεις, αυτή συνεχίζει και ενισχύεται σήμερα ακόμη πιο πολύ. Ευχαρίστησε ιδιαίτερα μέσω της αντιπροσωπείας των Συνοριοφυλάκων το προσωπικό των Υπηρεσιών Συνοριακής Φύλαξης για το έργο τους, την φιλοπατρία, τον επαγγελματισμό αλλά και τον ανθρωπισμό που επιδεικνύουν καθημερινά.
Από την πλευρά τους οι συνοριοφύλακες ανέπτυξαν την αναγκαιότητα στήριξης των προσπαθειών τους με ενίσχυση του προσωπικού, αλλά και σύγχρονο υλικοτεχνικό εξοπλισμό.
Η επίσκεψη του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας στο Διδυμότειχο, έκλεισε με επίσημο γεύμα το οποίο παρέθεσε προς τιμήν του στο ξενοδοχείο «Πλωτίνη» ο μητροπολίτης Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου κ.κ. Δαμασκηνός. Στα ορεκτικά υπήρχε καβουρμάς Διδυμοτείχου, τυρί φέτα και λαχανοντολμάδες με κιμά. Το κυρίως πιάτο, ήταν η παραδοσιακή θρακική λαχανιά και το γλυκό ήταν παγωτό με «χαζουρλόπι» (σπεσιαλιτέ Διδυμοτείχου).
Προσιτός ο κ. Παυλόπουλος, φωτογραφήθηκε και με τους ιεροψάλτες και των δύο ναών και το χοράρχη Χρήστο Κισσούδη, αλλά και με πολλούς πολίτες.





Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2020

Κων. Καραμανλής: Boys, pray for me

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ   https://www.kathimerini.gr/1059773/gallery/epikairothta/ellada/kwn-karamanlhs-boys-pray-for-me
*24 Ιουλίου 1974, ώρα 2.05. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής φτάνει στο αεροδρόμιο του Ελληνικού.







Του κ. ΕΥΑΝΘΗ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ*



Σπανίως στην ιστορία των εθνών σημειώνονται εξελίξεις τόσο δραματικές όσο εκείνες της 23ης προς 24η Ιουλίου 1974 στην Αθήνα. Στο μέσον μιας εθνικής τραγωδίας στην Κύπρο, η χούντα κατέρρευσε και αναγκάστηκε, τελικά, να παραδώσει την εξουσία στον πολιτικό κόσμο. Οι κρίσιμες διαβουλεύσεις οδήγησαν στην επιστροφή του Κωνσταντίνου Καραμανλή από το Παρίσι και στη συγκρότηση της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας.
Ο Καραμανλής όφειλε να κινηθεί μέσα από τις συμπληγάδες της εθνικής κρίσης, της απειλής ενός νέου πραξικοπήματος από τους νοσταλγούς της χούντας ή ακόμη και της πιθανής δολοφονίας του. Ξεκινούσε, έτσι, το ιστορικό φαινόμενο, που έμεινε γνωστό ως Μεταπολίτευση και διήρκεσε έως το καλοκαίρι του 1975, οπότε συγκροτήθηκε ένα νέο δημοκρατικό καθεστώς, απαλλαγμένο από τα βαρίδια των δύο εθνικών διχασμών του 20ού αιώνα και ικανό να εκπληρώσει το όνειρο του νέου ελληνισμού, την ένταξη στην Ευρώπη και στον ανεπτυγμένο κόσμο.

Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2020

Ο αυτοκράτορας Ιωάννης Βατάτζης, παράδειγμα για σημερινούς πολιτικούς ηγέτες…

*Από αριστερά, Βιδάλη, Τριανταφυλλάκης, Αθανασιάδης, Χολέβας.




Περηφάνια και συγκίνηση επικράτησε το απόγευμα του Σαββάτου 11 Ιανουαρίου 2020  στο POLIS ART CAFE (Πεσμαζόγλου 5, Αθήνα) όπου έγινε η παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Σαρσάκη «Ο Πάμμεγας σκηπτούχος Ιωάννης Βατάτζης ο εκ Διδυμοτείχου», ανάμεσα στο πλήθος των Θρακών και όχι μόνο, για το έργο του αγνοημένου αυτοκράτορα του κράτους της Νικαίας, ο οποίος ουσιαστικά προετοίμασε την επανάκτηση της Κωνσταντινούπολης, από τους Σταυροφόρους επιδρομείς. 
Την παρουσίαση, συντόνισε ο συγγραφέας Κωνσταντίνος Τριανταφυλλάκης, με εύστοχες παρατηρήσεις ειδικά ως προς την οικονομική πολιτική του αυτοκράτορα Ιωάννη Βατάτζη. 
Για το βιβλίο και την προσωπικότητα του Βατάτζη, μίλησαν ο πολιτικός επιστήμονας Κωνσταντίνος Χολέβας, ο δημοσιογράφος Παντελής Αθανασιάδης και ο συγγραφέας του βιβλίου Ιωάννης Σαρσάκης. Αποσπάσματα από το βιβλίο διάβασαν οι εκλεκτοί ηθοποιοί Μαίρη Βιδάλη (η οποία στο παρελθόν με θεατρικά σχήματα έδωσε παραστάσεις ακόμα και σε απόμακρα σημεία του νομού Έβρου, όπως μεταξύ άλλων στα Κόμαρα Ορεστιάδας και στους Μεταξάδες Διδυμοτείχου), Χρήστος Φωτίδης (ο οποίος απέκτησε σχέσεις στενής συγγενείας με το Διδυμότειχο, εξ ού και «Εβρογαμπρός» αποκαλείται μεταξύ φίλων) και Ρένος Χαραλαμπίδης (ο οποίος έχει γεννηθεί στο Σπήλαιο Ορεστιάδας).

Πέμπτη, 9 Ιανουαρίου 2020

Από το πραξικόπημα στην εισβολή

*Η Λευκωσία βομβαρδίζεται από την τουρκική αεροπορία.






Γράφει ο κ. ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΠΑΠΟΛΥΒΙΟΥ*




Το στρατιωτικό πραξικόπημα για την ανατροπή της κυβέρνησης του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου εκδηλώθηκε στις 8.20 το πρωί της 15ης Ιουλίου 1974. Οι μονάδες της Εθνικής Φρουράς (μοίρες καταδρομών, τεθωρακισμένα και μικρό τμήμα του Ναυτικού) και οι διμοιρίες της ΕΛΔΥΚ που εκτέλεσαν το πραξικόπημα στη Λευκωσία, είχαν κύριους στόχους το Προεδρικό Μέγαρο και τον ίδιο τον Μακάριο, το αρχηγείο της Αστυνομίας, το στρατόπεδο του Εφεδρικού Σώματος, το ΡΙΚ (Ραδιοφωνικό Ιδρυμα Κύπρου), την Αρχιεπισκοπή, το Αεροδρόμιο Λευκωσίας, το κεντρικό κτίριο της ΣΥΤΑ (ο κυπριακός οργανισμός τηλεπικοινωνιών), τις Κεντρικές Φυλακές και τον Αστυνομικό Σταθμό Πύλης Πάφου.
Το πραξικόπημα σκηνοθετήθηκε άψογα από την ηγετική ομάδα της δικτατορίας στην Ελλάδα, υπό τον Δημήτριο Ιωαννίδη: Ο αρχηγός της Εθνικής Φρουράς, στρατηγός Γ. Ντενίσης, ο διοικητής της ΕΛΔΥΚ («Ελληνική Δύναμις Κύπρου») και ο πρέσβης της Ελλάδας στην Κύπρο, Ευστάθιος Λαγάκος, είχαν προσκληθεί σε παραπλανητική σύσκεψη στην Αθήνα στις 13 Ιουλίου, που διακόπηκε και θα συνεχιζόταν τη Δευτέρα, 15 Ιουλίου, ώστε να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι δεν υπήρχε περίπτωση πραξικοπήματος, απούσης της στρατιωτικής ηγεσίας. Η απομάκρυνση του Ντενίση από την Κύπρο εξυπηρετούσε και τη σκοπιμότητα της υλοποίησης του πραξικοπήματος από τους έμπιστους του Ιωαννίδη.

Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2020

Το πρώτο ελληνικό Σύνταγμα

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ   https://www.kathimerini.gr/1058100/opinion/epikairothta/politikh/to-prwto-ellhniko-syntagma
*Αριστερά: Η πρώτη σελίδα του Συντάγματος της Επιδαύρου. Δεξιά: Τοιχογραφία (1840-3) στον ανατολικό τοίχο της αίθουσας Ελευθερίου Βενιζέλου στη Βουλή με θέμα την ορκωμοσία των πληρεξουσίων στην Επίδαυρο.






Γράφει ο κ. ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΧΑΤΖΗΣ*




Την Πρωτοχρονιά του 1822 οι Ελληνες απέκτησαν το πρώτο τους Σύνταγμα. Το ονόμασαν «Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος» γιατί δεν ήθελαν να προκαλέσουν την Ιερά Συμμαχία, που την ίδια εποχή κατέπνιγε τις φιλελεύθερες επαναστάσεις της Ευρώπης.
Όμως στην επιτροπή που το συνέταξε συμμετείχε φανερά ένας σεσημασμένος καρμπονάρος, ο 27χρονος Βιτσέντζο Γκαλίνα, και μαζί με τον 19χρονο Αναστάσιο Πολυζωίδη ετοίμασαν την πρώτη εκδοχή που επεξεργάστηκαν μετά οι πραγματιστές Φαναριώτες, οι τριαντάχρονοι Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και Θεόδωρος Νέγρης. Όλοι τους ήταν νέοι, διανοούμενοι και φιλελεύθεροι. Ο Πολυζωίδης θα γράψει και τη συγκλονιστική διακήρυξη της ανεξαρτησίας: «O κατά των Tούρκων πόλεμος ημών, μακράν του να στηρίζεται εις αρχάς τινάς δημαγωγικάς και στασιώδεις ή ιδιωφελείς μέρους τινός του σύμπαντος Eλληνικού Έθνους σκοπούς, είναι πόλεμος εθνικός, πόλεμος ιερός, πόλεμος του οποίου η μόνη αιτία είναι η ανάκτησις των δικαίων της προσωπικής ημών ελευθερίας, της ιδιοκτησίας και της τιμής, τα οποία ενώ την σήμερον όλοι οι ευνομούμενοι και γειτονικοί λαοί της Eυρώπης τα χαίρουσιν, από ημάς μόνον η σκληρά και απαραδειγμάτιστος των Oθωμανών τυραννία επροσπάθησεν με βίαν να αφαιρέσει και εντός του στήθους ημών να τα πνίξη».

Κυριακή, 5 Ιανουαρίου 2020

Γιανακίεφ: Λήστευε στη Βουλγαρία, κρύφτηκε και συνελήφθη στη Δράμα

*Η είδηση της σύλληψης του Γιανακίεφ. Από την εφημερίδα "Θάρρος" της Δράμας






*Μπήκε παράνομα από την περιοχή Ορεστιάδας

*Αρραβωνιάστηκε στο Σουφλί

*Επισκέφθηκε την Αλεξανδρούπολη




Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Ανάμεσα στην Πρωτοχρονιά και στα Θεοφάνεια του 1930, και ειδικότερα στις 4 Ιανουαρίου, μια σοβαρή είδηση τάραξε την ήρεμη εορταστική ατμόσφαιρα της Δράμας και έγινε είδηση, ακόμα και στις εφημερίδες της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας.
                Η Χωροφυλακή της Δράμας, συνέλαβε ένα διαβόητο Βούλγαρο λήσταρχο, που είχε διαπράξει φόνους και ληστείες στη χώρα του και είχε καταστεί φόβητρο. Η Χωροφυλακή δεν ανακοίνωσε το όνομά του. Αλλά οι δημοσιογράφοι μετέδωσαν ότι επρόκειτο για τον λήσταρχο Ουζούνωφ! Αυτός κατά την εφημερίδα «Πατρίς» των Αθηνών, είχε αποπειραθεί επανειλημμένως να ανατινάξει το περίφημο τρένο «Οριάν Εξπρές» είχε ληστέψει επιβάτες 17 αυτοκινήτων, έσφαξε τρεις Βουλγάρους δικαστικούς και είχε διαπράξει σωρεία άλλων ειδεχθών εγκλημάτων.
                Πολύ γρήγορα όμως ανακοινώθηκε επίσημα, ότι ο συλληφθείς ήταν τελικά ο επίσης  διαβόητος λήσταρχος Ντόντσο Γιαννακίεφ.
                Η είδηση, έκανε μεγάλη εντύπωση, γιατί οι πληθυσμοί της Μακεδονίας και της Θράκης, είχαν φοβερές εμπειρίες από τους Βουλγάρους είτε επρόκειτο για τακτικά στρατεύματα είτε επρόκειτο για παρακρατικούς κομιτατζήδες, αλλά και από ανεξέλεγκτες ληστρικές ομάδες, που σκότωναν αδιάκριτα και λήστευαν ασύστολα.  

Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2019

Το πραξικόπημα Ιωαννίδη στην Κύπρο

 ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ   https://www.kathimerini.gr/1057465/gallery/epikairothta/ellada/to-pra3ikophma-iwannidh-sthn-kypro 
*Σοβιετικό άρμα Τ-34 της Εθνικής Φρουράς. Τα άρματα αυτά χρησιμοποιήθηκαν στο πραξικόπημα το πρωί της 20ής Ιουλίου.





Του κ. ΣΩΤΗΡΗ ΡΙΖΑ*



       Το πραξικόπημα που ανέτρεψε τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπο Μακάριο ήταν το αποκορύφωμα των τεταμένων σχέσεων στις σχέσεις Αθήνας - Λευκωσίας κατά τη διάρκεια της επταετούς δικτατορίας. Ο Ιωαννίδης και οι υποστηρικτές του αξιωματικοί, οι οποίοι εκτέλεσαν το πραξικόπημα, θεωρούσαν το Μακάριο το κύριο εμπόδιο για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Επίσης θεωρούσαν την αδέσμευτη πολιτική του Αρχιεπισκόπου και τη συνεργασία της Λευκωσίας με τη Μόσχα επικίνδυνη απόκλιση από τον δυτικό κόσμο.
Η πολιτική της δικτατορίας Ιωαννίδη συνιστούσε, όμως, τομή ακόμα και σε σχέση με την πολιτική της δικτατορίας Παπαδόπουλου. Ο τελευταίος αντιλαμβανόταν την Αθήνα ως το εθνικό κέντρο στο οποίο ανήκε ο τελευταίος λόγος για το Κυπριακό. Ιδίως μετά την κρίση του 1967, οπότε αντιμετώπισε το φάσμα ελληνοτουρκικού πολέμου τον οποίο απέφυγε αποσύροντας την ελληνική μεραρχία από τη Μεγαλόνησο, αντιμετώπιζε τον Μακάριο, και το Κυπριακό, ως ανασχετικό παράγοντα σε μια ελληνοτουρκική συνεννόηση η οποία πίστευε ότι είχε προτεραιότητα στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου και του ανταγωνισμού των υπερδυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο.
Ο Παπαδόπουλος απέβλεπε μεσοπρόθεσμα σε διπλή ένωση, δηλαδή τον διαμελισμό της Κύπρου μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, υπάρχουν δε ισχυρές ενδείξεις ότι η Αθήνα και η Άγκυρα είχαν φθάσει σε κάποια άτυπη συμφωνία επ’ αυτής της βάσεως το 1971-72. Παρά ταύτα, ο Παπαδόπουλος είχε αποφύγει να ανατρέψει το Μακάριο το 1972, κατά την κρίση του τσεχοσλοβακικού οπλισμού, φοβούμενος κυρίως την αντίδραση της Σοβιετικής Ένωσης και του Ανατολικού μπλοκ που αντιμετώπιζαν ευνοϊκά την αδέσμευτη πολιτική του Μακαρίου. Ο Παπαδόπουλος αρκέστηκε τότε στην υπονόμευση του Αρχιεπισκόπου είτε υποκινώντας την ανατροπή του από την κίνηση των τριών μητροπολιτών της Εκκλησίας της Κύπρου το 1972 είτε ενισχύοντας την τρομοκρατική δραστηριότητα της ΕΟΚΑ Β΄ υπό τον στρατηγό Γρίβα. Το 1973 ο Παπαδόπουλος απέσυρε, όμως, την υποστήριξή του από τον Γρίβα, καλώντας τον να πολιτικοποιήσει τη δράση του. Η απόπειρα εξομάλυνσης με τον σχηματισμό της κυβέρνησης Μαρκεζίνη και η επιστροφή στον κοινοβουλευτισμό απέκλειαν πραξικόπημα κατά του Μακαρίου.

Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2019

Το φημισμένο καφενείο «Ωραία Ελλάς»

*Η Αθήνα σε παλαιά καρτ ποστάλ






Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης




         Η «Ωραία Ελλάς» είναι ίσως το πιο φημισμένο ελληνικό καφενείο, αφού ο θρύλος του παραμένει ζωντανός έως σήμερα, 140 χρόνια μετά το κλείσιμό του. Το καφενείο όσο λειτουργούσε, κατέστη ένδοξο στην ελληνική κοινωνία. Το τέλος του όμως υπήρξε άδοξο, αφού ο ιδιοκτήτης του, το παραχώρησε σε εμπόρους, που πουλούσαν υφάσματα και άλλα γυναικεία είδη!!!
Tο καφενείο «Ωραία Ελλάς» στη γωνία των οδών Αιόλου και Ερμού, υπήρξε για σχεδόν σαράντα χρόνια,  το επίκεντρο της πολιτικής ζωής του νεόκοπου κράτους. Άρχισε να λειτουργεί από το 1839. Το άνοιξε ένας  Ιταλός, αλλά γνώρισε μεγάλες δόξες όταν το ανέλαβε ο Παναγής Βενετσάνος.
Παλαιοί αγωνιστές της Επανάστασης του 1821, διπλωμάτες, δημοσιογράφοι, πολιτικοί και πάσης φύσεως παρατρεχάμενοί τους, αλλά και πάμπολλοι Αθηναίοι, σύχναζαν εκεί για να μάθουν τα νέα της ημέρας και τις πολιτικές εξελίξεις, αλλά και να σχολιάσουν τα γεγονότα. Μαζί τους ποιητές, συγγραφείς αλλά και φοιτητές έδιναν ζωντάνια στην ατμόσφαιρα του καπνού των ναργιλέδων και των τσιμπουκιών.

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2019

Η χήρα του Ανδρούτσου, έζησε στην αφάνεια, αλλά κατόρθωσε 40 χρόνια μετά τον θάνατό του να τον κηδέψει επίσημα.

*Απόσπασμα από την είδηση του θανάτου της Ελένης Ανδρούτσου, από την εφημερίδα "Παλιγγενεσία" (23 Ιουνίου 1879)






Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Η δράση του Οδυσσέα Ανδρούτσου και το τραγικό τέλος του στο βράχο της Ακρόπολης, είναι γνωστά. Η πολεμική δράση του, ο στρατηγικός νους του και η άδικη δολοφονία του από τον Ιωάννη Γκούρα, έχουν περιγραφεί από πολλούς ιστορικούς. Στο περιθώριο της ιστορίας έμειναν οι ζωές της χήρας του Ελένης, η οποία έζησε στην αφάνεια και σε πλήρη ένδεια και του γιου του Λεωνίδα, ο οποίος πέθανε στο Μόναχο σε ηλικία 12 ετών.
                Ο βίος του Οδυσσέα, υπήρξε πολύπλαγκτος. Γεννήθηκε στην Ιθάκη, όπου είχε καταφύγει ο καταδιωκόμενος από τους Τούρκους πατέρας του, μεταξύ των ετών 1788-1789. Νονοί του ήταν η Μαρία Σοφιανού, σύζυγος του Λάμπρου Κατσώνη, κόρη προύχοντα από την Κέα, και ο Ιωάννης Ζαβός πρόκριτος της Ιθάκης.
                Σε ηλικία 15 ετών εντάχθηκε στη σωματοφυλακή του Αλή πασά, αλλά το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Αργότερα πήρε μέρος στην Επανάσταση του 1821, πέτυχε σημαντικές νίκες κατά των Τούρκων, όμως γρήγορα αντιμετώπισε κατηγορίες για συνεργασία με τον εχθρό. Το τέλος του το γνωρίζουμε όλοι. Τον φυλάκισαν το 1825 στην Ακρόπολη, στον παλαιό φράγκικο πύργο, απ’ όπου τον εκπαραθύρωσε τον Ιούνιο, το πρωτοπαλλήκαρό του ο Ιωάννης Γκούρας, πριν ακόμα γίνει η δίκη του.

Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2019

Σελίδες από την ελληνική ληστοκρατία του 19ου αιώνα

*Ληστές συλληφθέντες από τα καταδιωκτικά αποσπάσματα






Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Η ληστοκρατία, υπήρξε μια χαίνουσα πληγή στο σώμα της Ελλάδας, τόσο κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, όσο και κατά τον 20 αιώνα, έως το 1940. Ας θυμίσουμε την απαγωγή του γερουσιαστή Σωτήριου Χατζηγάκη το 1929 από τον λήσταρχο Τζατζά ή την απαγωγή των βουλευτών Ιωαννίνων Μελά και Μυλωνά από τους λήσταρχους Κουμπαίους το 1928. Για το φαινόμενο αυτό, επιχειρήθηκε να δοθούν διάφορες ερμηνείες. Εγκληματολογικές, κοινωνικές, ιστορικές.
                Επειδή το φαινόμενο συνεχίσθηκε και μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Οθωμανούς, πολλοί είναι αυτοί που εξήγησαν την ύπαρξή της, ως συνέχιση της κλέφτικης και αρματολικής παράδοσης. Αυτή ήταν η ηρωική εκδοχή.
                Άλλοι πάλι είδαν τη ληστοκρατία ως έκφραση αντιπαράθεσης στο κατεστημένο της κάθε εποχής. Αυτή ήταν η ιδεολογική εκδοχή.
                Σε όλα αυτά να προσθέσουμε και τα στίφη ανεξέλεγκτων Κιρκάσιων (Τσερκέζοι) Αλβανών (με πλειοψηφούντες τους Γκέκηδες) και Κονιάρων (Τούρκοι που προέρχονταν από το Ικόνιο).
                Εκείνη την εποχή, δηλαδή το 1878, στην Μακεδονία και τη Θεσσαλία κυκλοφορούσαν και ομάδες επαναστατών. ‘Ένα απέραντο χάος δηλαδή…
                Δεν είναι λίγοι και αυτοί που απέδωσαν τη ληστοκρατία αμέσως μετά τη δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους στις διακρίσεις που έγιναν, όταν επιχειρήθηκε να οργανωθεί στρατός και πολλοί αγωνιστές της Επανάστασης έμειναν εκτός στρατεύματος. Έτσι αναγκάσθηκαν να στραφούν στις ληστείες για να επιβιώσουν.

Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2019

Πώς μια πριγκίπισσα έσωσε οικογένεια Εβραίων από τους ναζί


*H πριγκίπισσα Αλίκη και ο σύζυγός της, πρίγκιπας Ανδρέας της Ελλάδος και της Δανίας, 
το 1921, στην Αθήνα.



Στους πρόποδες του Όρους των Ελαιών, δίπλα στην παλαιά πόλη της Ιερουσαλήμ, βρίσκεται το μνήμα της πιο εκκεντρικής, ίσως, προσωπικότητας της βρετανικής βασιλικής οικογένειας: της πριγκίπισσας Αλίκης του Μπάτενμπεργκ, μητέρας του πρίγκιπα Φιλίππου, συζύγου της βασίλισσας Ελισάβετ, και δισέγγονης της βασίλισσας Βικτωρίας.
Η πριγκίπισσα Αλίκη γεννήθηκε στο Ουίνδσορ στις 25 Φεβρουαρίου του 1855, πάσχοντας από κώφωση. Παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Ανδρέα της Ελλάδος, γιο του βασιλιά Γεωργίου Α΄, και έζησε μια ζωή γεμάτη βασιλικά μεγαλεία, αλλά και ακραία ανέχεια. Νοσηλεύθηκε επί διετία σε ελβετικό ψυχιατρείο, καθώς διαγνώστηκε με σχιζοφρένεια.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η πριγκίπισσα Αλίκη φιλοξένησε στο σπίτι της, το ανάκτορο του πρίγκιπα Γεωργίου, στη συμβολή των οδών Ακαδημίας και Δημοκρίτου, την εβραϊκή οικογένεια Κοέν, η οποία βρισκόταν υπό διωγμόν από τους ναζί και τους ομοϊδεάτες τους, μεταξύ των οποίων και κάποια από τα παιδιά της. Όπως επισημαίνει η Εύη Κοέν, της οποίας η γιαγιά, η θεία και ο θείος βρήκαν καταφύγιο στο σπίτι της πριγκίπισσας, «η πριγκίπισσα Αλίκη απλώς έσωσε όλη την οικογένεια. Προφανώς δεν θα ήμουν εδώ, ούτε θα είχα γεννηθεί, αν δεν υπήρχε η πριγκίπισσα».

Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2019

Η γέννηση του ελληνικού Τύπου


*Αριστερά, η πρώτη σελίδα του φύλλου αρ. 20 των «Ελληνικών Χρονικών» (8/3/1824). 
Δεξιά, «O Λόρδος Bύρωνας με σουλιώτικη φορεσιά». 
Eλαιογραφία του Thomas Phillips. Aθήνα, βρετανική πρεσβεία.





Του κ. ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΧΑΤΖΗ*



Στις 8 Μαρτίου 1824 κυκλοφόρησε στο Μεσολόγγι το 20ό τεύχος της εφημερίδας «Ελληνικά Χρονικά». Το τεύχος αυτό αποτέλεσε την αφορμή για το πρώτο σοβαρό επεισόδιο λογοκρισίας στην ιστορία του ελληνικού Τύπου. Με πρωταγωνιστή τον Λόρδο Μπάιρον, που, ουσιαστικά, απαγόρευσε την κυκλοφορία της εφημερίδας. Ας δούμε γιατί.
Στην πρώτη σελίδα του συγκεκριμένου τεύχους δημοσιεύονταν η συνέχεια και το τέλος ενός δοκιμίου με θέμα την έννοια της ελευθερίας. Οι επόμενες τρεις σελίδες ήταν αφιερωμένες σε ένα κρούσμα πανώλης που είχε τρομοκρατήσει την πόλη. Στο τέλος της τέταρτης σελίδας η εφημερίδα έκλεινε με ένα σύντομο σημείωμα με θέμα τον φιλελληνισμό των Ούγγρων. Ο οποίος οφείλεται, όπως υπονοούσε ο συντάκτης, σε παρόμοιες εμπειρίες με τους Έλληνες καθώς ήταν και αυτοί ένας λαός που διεκδικούσε την ελευθερία του – από τους Αυστριακούς. Ο συντάκτης του άρθρου ήταν ο Ιάκωβος Μάγερ, ο φιλέλληνας Ελβετός που, έχοντας πολιτογραφηθεί Έλληνας, διηύθυνε την εφημερίδα.

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2019

Μια περιγραφή των Πομάκων, σε εφημερίδα των Αθηνών, του 1878


*Πομάκοι του χωριού Χλόη Ροδόπης, σε φωτογραφία του 1960 περίπου.






Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης




          Το καλοκαίρι του 1878 ήταν κρίσιμο για ολόκληρη τη Θράκη, αλλά και για τους Πομάκους ιδιαίτερα. Είχαν νικήσει οι Ρώσοι στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο που είχε αρχίσει το 1877 και επέβαλαν στους Τούρκους δυσμενείς όρους με τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου. Οι όροι όμως ήταν δυσμενέστατοι και για τους Έλληνες της Θράκης, γιατί οι Ρώσοι, παρέδωσαν τη Θράκη και τη Μακεδονία στους Βουλγάρους, δημιουργώντας τη "Μεγάλη Βουλγαρία". Τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου ανέτρεψε το συνέδριο του Βερολίνου. Μέχρις ότου ομαλοποιηθεί κατά κάποιο τρόπο η κατάσταση, οι Πομάκοι έζησαν δύσκολες στιγμές.
           Όταν οι Ρώσοι διέβησαν τη στενωπό της Πλέβνας και κατέβαιναν νοτιότερα, πολλοί Τούρκοι, ενόψει της προσέγγισης των Ρωσικών στρατευμάτων, θέλοντας να αποφύγουν την εκδικητικότητα των Βουλγάρων, όσοι μάλιστα δεν μπόρεσαν να καταφύγουν στην Κωνσταντινούπολη επειδή κόπηκε η σιδηροδρομική επικοινωνία, ανέβηκαν στα απρόσιτα ορεινά χωριά της Ροδόπης. Εκεί Πομάκοι, ξεσπιτωμένοι Τούρκοι και λιποτάκτες, δημιούργησαν ένα ενιαίο μέτωπο κατά των Ρώσων και των Βουλγάρων. Το πρώτο πράμα που έκαναν ήταν να κλείσουν τις διαβάσεις προς την ορεινή Ροδόπη. Αρχικά, οι αρχές κατοχής δεν έδωσαν καμιά σημασία. Όταν υπεγράφη η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, οι Τούρκοι πίστεψαν στις διαβεβαιώσεις των Ρώσων ότι δεν κινδυνεύουν, δέχθηκαν τις αρχές κατοχής και μάλιστα αφοπλίσθηκαν. Όταν όμως απομακρύνθηκαν οι Ρώσοι βάσει των αποφάσεων του συνεδρίου του Βερολίνου, άρχισαν οι επιθέσεις των Βουλγάρων. Μόλις έμαθαν όσοι βρίσκονταν ψηλά στα ορεινά τι έπαθαν οι Τούρκοι που δήλωσαν υποταγή, αμέσως αποφάσισαν να αντισταθούν με κάθε μέσον. Έκλεισαν πάλι τις διαβάσεις και τις στενωπούς της Ροδόπης και απαντούσαν με πυρά, όταν οι Ρώσοι προσπαθούσαν να περάσουν από τις εμπροσθοφυλακές τους, που πρέπει να εκτείνονταν σε μέτωπο 80 χιλμ. Στη Δράμα μάλιστα, σε μυστικές συγκεντρώσεις διακήρυξαν από τις 7 Μαρτίου, «πως προτιμώσι να τεθώσιν υπό το σκήπτρον του βασιλέως των Ελλήνων και μείνωσιν ευχαρίστως εις τας εστίας των, παρά υπό τον Βούλγαρο Ηγεμόνα...».

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2019

Όταν ο Όθων, κάρφωσε το Σταυρό στη στέγη των Ανακτόρων του, το 1839...

*Τα Ανάκτορα του Όθωνος, σε γκραβούρα εποχής






Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



Ο Σταυρός που στήνουν οι κτίστες όταν ολοκληρώνουν την κατασκευή ενός κτιρίου είναι, ένα πανελλήνιο έθιμο, που το τίμησαν και ο πρώτος βασιλιάς των Ελλήνων Όθων και η βασίλισσα Αμαλία, όταν ολοκληρώθηκε η κατασκευή της στέγης των Ανακτόρων τους, που σήμερα είναι το Μέγαρο της Βουλής!
Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Φήμη» της 5ης Ιανουαρίου 1840, το βασιλικό ζεύγος, συνοδευόμενο από ανώτερους πολιτικούς υπαλλήλους και στρατιωτικούς επισκέφθηκε στις 31 Δεκεμβρίου1839 «τα νεοκτιζόμενα ανακτόρια», ενώ πλήθος κόσμου είχε συγκεντρωθεί και τους επευφημούσε, παρά την κακοκαιρία, που επικρατούσε εκείνη τη μέρα.
Εκεί ο Όθων, κάρφωσε συμβολικά το πρώτο καρφί στο Σταυρό της σκεπής. Αμέσως μετά ο εργαζόμενος στην οικοδόμηση των Ανακτόρων ανθυπολοχαγός του Μηχανικού Γ. Α. Μεταξάς εκφώνησε λογύδριο, τονίζοντας μεταξύ άλλων:
«Σήμερον επιστατούντων ημών, επιστεγάζονται τα λαμπρά Ανάκτορα του πρώτου Βασιλέως, όστις εκλήθη παρά της Θείας προνοίας να επαναγάγη εις το ελληνικόν ‘Εθνος την αρχαίαν δόξαν και ευδαιμονίαν του».

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2019

Σελίδες από την ιστορία των Φερών Έβρου

*Απόσπασμα από τα Θρακικά Έγγραφα της Βιβλιοθήκης της Βουλής






Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Οι Φέρες είναι σήμερα μια δημιουργική και παραγωγική κωμόπολη, που συνορεύει με το Δέλτα του ποταμού Έβρου και κοσμείται από τον περικαλλή βυζαντινό ιερό ναό της Παναγίας της Κοσμοσώτειρας, που οι Οθωμανοί τον είχαν μετατρέψει σε τέμενος. Ο ναός αυτός είναι τμήμα από μοναστήρι, που ιδρύθηκε από τον σεβαστοκράτορα Ισαάκιο Κομνηνό στην τοποθεσία Βήρα, όπως ήταν η βυζαντινή ονομασία των Φερών. Κατά πάσα πιθανότητα, κτίσθηκε το 1152.
                Η ιστορική αυτή κωμόπολη, από τα πανάρχαια χρόνια ακολούθησε τη μοίρα του Ελληνισμού και συχνά υπήρξε στόχος ξένων εισβολέων. Κρίσιμα ήταν τα χρόνια μετά το σχίσμα της Βουλγαρικής Εκκλησίας το 1870, με σουλτανικό φιρμάνι και χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
                Οι Φέρες αποτέλεσαν πολύ νωρίς, στόχο του Βουλγαρικού επεκτατισμού. Οι Βούλγαροι με έντονο εποικισμό κατόρθωσαν περί το 1880 και νωρίτερα, να παρουσιάζουν αυξημένο πληθυσμό έναντι των Ελλήνων.

Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2019

Η οδύσσεια των αγωνιστών του Υψηλάντη

*Ένας Έλληνας ιερέας, ένας Σπαρτιάτης (δεξιά) και ένας Υδραίος (αριστερά). 
Ο Σπαρτιάτης και ο Υδραίος αντιστοιχούν σε πραγματικά πορτρέτα 
Ελλήνων προσφύγων στη Ζυρίχη 
(ζωγραφιά του Ελβετού Γιόχαν Κόνραντ Φόσι, 1796-1870).






Γράφει ο κ. ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΠΑΠΑΡΣΕΝΟΣ*




Καθώς πλησιάζει η 200ή επέτειος της Ελληνικής Επανάστασης, μία συγκινητική και εν πολλοίς άγνωστη ιστορία πατριωτισμού και φιλελληνισμού αναδεικνύει ο Γεώργιος Γκέκος, ομότιμος καθηγητής του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης και ιστοριοδίφης.
Το βιβλίο του «Η Επιστροφή» είναι το τελευταίο προϊόν της ενασχόλησής του με την ιστορική έρευνα. Είχαν προηγηθεί η γενική επιμέλεια του βιβλίου «Έλληνες στη Ζυρίχη» και η μονογραφία «Η ελληνική παρουσία στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης».
Τώρα ο συγγραφέας αξιοποιώντας ανέκδοτο αρχειακό υλικό μετά επισταμένη έρευνα στα ελβετικά και γερμανικά αρχεία, αναζητεί τα ίχνη των αγωνιστών του Αλέξανδρου Υψηλάντη μετά την αποτυχημένη εξέγερση στη Μολδοβλαχία το 1821, όταν αποφάσισαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα για να συνεχίσουν εκεί τον απελευθερωτικό Αγώνα. Με αφετηρία την Οδησσό και τελικό προορισμό τη Μασσαλία, περίπου 1.000 πολεμιστές ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο 1822 την οδύσσεια της επιστροφής, ακολουθώντας μια πορεία-εκατόμβη 3.000 χλμ., μέσω Ρωσίας, Πολωνίας, Γερμανίας και Ελβετίας, που είχε σχεδιαστεί υπολογίζοντας την πολιτική κατάσταση στην Ευρώπη και τους ανταγωνισμούς των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής.

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2019

Από τη μαρτυρική ιστορία της Προσοτσάνης

*Η πλατεία της Προσοτσάνης






Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



Η Προσοτσάνη του νομού Δράμας, αναγνωρίσθηκε ως «μαρτυρική πόλη» με Προεδρικό Διάταγμα της 1ης Ιουνίου 2017 (ΦΕΚ 79, τεύχος Α’,  1/6/2017). Αυτό έγινε ως αναγνώριση των αγώνων και των ανθρώπινων απωλειών, που υπέστησαν οι κάτοικοί της κατά την περίοδο της βουλγαρικής κατοχής στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Τα μαρτύριά της όμως, συνεχίσθηκαν και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Από το 1946 ως το 1949 η κωμόπολη υπέστη πολλές καταστροφές από επιθέσεις των ανταρτών.
Πάντως στη διάρκεια της Κατοχής σημειώθηκε στην Προσοτσάνη, μια εντυπωσιακή πράξη εθνικής αντίστασης, που πρέπει να αναφέρεται πάντα και να μην λησμονηθεί ποτέ.
Τον Σεπτέμβριο του 1944 και ενώ ολόκληρος ο νομός της Δράμας και της ευρύτερης Ανατολικής Μακεδονίας τελούσε υπό την φοβερή Κατοχή των Βουλγάρων, ο δάσκαλος Κωνσταντίνος Καζάνας μαζί με τον Αστέριο Αστεριάδη, υπέστειλαν τη βουλγαρική σημαία και ύψωσαν την ελληνική! Οι Βούλγαροι αφήνιασαν. Τους συνέλαβαν και τους καταδίκασαν.

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2019

Ο άτυπος εμφύλιος που σφράγισε την Ελλάδα

*Τα μέλη της «τριανδρίας» 
– Ελευθέριος Βενιζέλος, Παναγιώτης Δαγκλής, Παύλος Κουντουριώτης – 
παραδίδουν τη σημαία του 2ου Συντάγματος της Μεραρχίας Σερρών 
στον συνταγματάρχη Ν. Χριστοδούλου (Εθνικό Ιστορικό Μουσείο).





Γράφει ο κ. ΗΛΙΑΣ ΜΑΓΚΛΙΝΗΣ


Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια πολύ ενδιαφέρουσα, γόνιμη έξαψη πάνω στη μελέτη και την έρευνα της περιόδου του Εθνικού Διχασμού, ενός άτυπου εμφύλιου σπαραγμού με άφθονο μίσος (αλλά και νεκρούς), που είχε ως αποτέλεσμα μια βαθύτατη πολιτική κρίση στη χώρα με τεράστιες διεθνείς προεκτάσεις.
Η διχοτόμηση της Ελλάδας στα δύο, πάνω στο αποκορύφωμα ενός παγκοσμίου πολέμου, το τοξικό μίσος μεταξύ των αντιπάλων σε επίπεδο μαζών ακόμα, το πολιτειακό ζήτημα, καθώς επίσης το κρίσιμο ερώτημα με ποιο «στρατόπεδο» θα πρέπει να συνταχθεί η Ελλάδα σε αυτό τον Μεγάλο Πόλεμο, είχαν δραματικές συνέπειες για την πορεία της χώρας, αρχής γενομένης με την καταστροφική εκστρατεία στη Μικρά Ασία, έως το βενιζελικό κίνημα του 1935 και, βέβαια, τον ίδιο τον Εμφύλιο της δεκαετίας του ’40.
Η επέτειος των εκατό χρόνων από εκείνη την ταραγμένη εποχή και, βέβαια, οι εξαιρετικά δημοφιλείς ιστορικές μελέτες που εξέδωσε πριν από λίγα χρόνια κυρίως ο ιστορικός Γιώργος Μαυρογορδάτος έδωσαν, κατά κάποιον τρόπο, την εκκίνηση για να ασχοληθούμε με μια ελάχιστα γνωστή, μέχρι πρότινος, αλλά ιδιαίτερα σημαντική ιστορική περίοδο για τη νεότερη ιστορία της χώρας.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...