Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2021

Οι κλεμμένοι θησαυροί της Μονής Εικοσιφοίνισσας και τα οστά του Τσάρου Σαμουήλ. Μια ιστορία κλοπής πολιτιστικών αγαθών


*Παλαιά καρτ ποστάλ με τη Μονή Εικοσιφοίνισσας σε ιστορικές στιγμές


 

 

 

Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

 

 

        Η γειτονική Βουλγαρία, με την οποία διατηρούμε καλές σχέσεις τα τελευταία χρόνια, έχει μια ιστορική οφειλή προς την Ελλάδα, την οποία δεν τακτοποίησε ποτέ, παρά το γεγονός ότι είναι εκτεθειμένη διεθνώς.

        Πρόκειται για την αρπαγή των λεγόμενων θησαυρών της Μονής Εικοσιφοινίσης και άλλων γειτονικών μοναστηριών κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από αξιωματικούς και στρατιώτες του τακτικού στρατού της Βουλγαρίας αλλά και από παρακρατικούς κομιτατζήδες.

    Τότε κατέστρεψαν την Μονή και λεηλάτησαν τη βιβλιοθήκη, συμπεριλαμβανομένων και 430 πολύτιμων χειρογράφων σε περγαμηνές και παπύρους ηλικίας αιώνων και αποχώρησαν αφού προηγουμένως βασάνισαν και κακοποίησαν τους μοναχούς. Τα κλεμμένα πολιτιστικά αγαθά, ήταν διάφορα βιβλία,  σιγίλια, χρυσόβουλλα, οθωμανικά φιρμάνια, όλα τα ιερά σκεύη του καθολικού, οι ασημένιες επενδύσεις των εικόνων και των ευαγγελίων, σμαλτωμένα εξαπτέρυγα, πολυέλαιοι, ακόμα και ο ξυλόγλυπτος αρχιερατικός θρόνος. Τα κλεμμένα βρίσκονται σήμερα στο Κέντρο Σλαβοβυζαντινών Σπουδών Ivan Dujev και στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Βουλγαρίας. Θρυλείται ότι  η επιχείρηση της κλοπής σχεδιάστηκε, οργανώθηκε και εκτελέστηκε με τις οδηγίες ενός Βούλγαρου Τσεχικής καταγωγής, τον καθηγητή Vladimir Sis του Πανεπιστημίου της Σόφιας, που ήταν καλός γνώστης της ελληνικής και της λατινικής γλώσσας και γνώριζε άριστα την ανυπολόγιστη αξία των χειρογράφων.

    Τι έγινε εκείνη την καταραμένη μέρα, το περιέγραψε λιτά σε έκθεσή του ο ηγούμενος της Μονής Εικοσιφοίνισσας Νεόφυτος προς το υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας στις 28 Οκτωβρίου 1918:

    «Μεγάλη Εβδομάς, Εβδομάς των Παθών του Κυρίου ημών Ι.Χ. και των Μοναχών... Μετά ξυλοκόπημα μίας ώρας βλέπομεν ότι άλλοι έθεσαν πυρ εις την μεταξύ Αγίας Βαρβάρας και καθολικού Ναού αυλήν και έκαιον τα εν χρήσει έντυπα βιβλία του Ναού και τα ενδύματα των Μοναχών ευρισκόμενα εντός του Ιερού, ίνα νομίσωμεν μετά ταύτα ότι η κλαπείσα βιβλιοθήκη και τα λοιπά διάφορα ιερά άμφια εκάησαν εκεί... τα δε κλοπιμαία εκ της βιβλιοθήκης εις διάφορα χειρόγραφα εκ μεμβράνης και παπύρου εκ του Σκευοφυλακείου, εις ιερά άμφια βυζαντινής τέχνης, χρυσά και αργυρά αντικείμενα αμυθήτου πλούτου και εις χρυσόβουλα, σιγίλια και τίτλους (φιρμάνια) ιδιοκτησίας και λοιπά αντικείμενα αρχαίας τέχνης πάντα ταύτα εφορτώθησαν εις 18 ημιόνους και μετεφέρθησαν εις Δράμαν. Την ιστορικήν αξίαν αυτών ουδείς θα δυνηθεί να περιγράψη...».

    Ήταν Μεγάλη Δευτέρα 27 Μαρτίου 1917, όταν στρατιώτες του βουλγαρικού κατοχικού στρατού αλλά και κομιτατζήδες του Πανίτσα, εισέβαλαν στο Μοναστήρι και αφού βιαιοπράγησαν κατά των μοναχών,  κατέστρεψαν και έβαλαν φωτιές, άρπαξαν τα περισσότερα κειμήλια και τα μετέφεραν στη Βουλγαρία, όπου κατακρατούνται έως σήμερα. Στο Σκευοφυλάκιο της Μονής Εικοσιφοίνισσηας υπήρχαν πολλά και σημαντικά ιερά κειμήλια, ενώ μεγάλης αξίας ήταν η βιβλιοθήκη της, η οποία αριθμούσε 1.300 τόμους βιβλίων, από τα οποία τα 400 ήταν χειρόγραφα σε παπύρους ή περγαμηνές.

    Τον Ιούνιο του 1917, Βούλγαροι κατακτητές οδήγησαν τους μοναχούς σε ομηρία στα τάγματα καταναγκαστικής εργασίας τα γνωστά μας απεχθή «ντουρντουβάκια». Ορισμένοι από τους μοναχούς δεν άντεξαν τις άγριες συνθήκες και πέθαναν εκεί στον τόπο του μαρτυρίου τους. Όσοι επιβίωσαν, επέστρεψαν στις το 1918, μετά την ήττα των Γερμανών και των συμμάχων τους Βουλγάρων.

*Οι αποκαλύψεις της "Μακεδονίας" 5 Ιουλίου 1919

 


Και οι αποκαλύψεις για το έγκλημα

 

 

    Μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την ήττα της Βουλγαρίας και των άλλων κρατών των λεγόμενων Κεντρικών Δυνάμεων άρχισαν να αποκαλύπτονται και λεπτομέρειες, για όσα συνέβησαν στη Μακεδονία και αφορούσαν την κλοπή των πολιτιστικών αγαθών.

    Όπως έγινε γνωστό στην Ελλάδα, τον Ιούνιο του 1919  από δημοσιεύματα των εφημερίδων «Μακεδονία» και «Πατρίς» διακινήθηκε στη Σόφια ένα μυστικό υπόμνημα, το οποίο είχε υποβληθεί προς το υπουργείο των Στρατιωτικών της Βουλγαρίας και στον αρχηγό του Επιτελείου στρατηγό Λούκωφ, το οποίο προκάλεσε πανικό στους κόλπους της Βουλγαρικής ηγεσίας, που προσπαθούσε ηττημένη πλέον να καλύψει τα όργια- εγκλήματα και διαρπαγές-  τα οποία είχαν διαπραχθεί σε Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Άμεσο αποτέλεσμα ήταν η σύλληψη στις 21 Ιουνίου του συνταγματάρχη Ασμάνωφ.

    Το υπόμνημα εκείνο αποκάλυπτε τις διαρπαγές που είχαν γίνει όταν διοικούσε ο στρατηγός Μπουρμώφ και ειδικά στο διάστημα από τον Φεβρουάριο έως τον Ιούλιο 1917.  Εκτελεστές των σχετικών διαταγών ήταν ο τότε επιτελάρχης της Μεραρχίας Ασμάνωφ και οι υπολοχαγοί Σεμερτζήεφ ως φρούραρχος Δράμας και Στρεμπρώφ σε συνεργασία με τον παρακρατικό κομιτατζή Πανίτσα και το δικηγόρο Φιλιππούπολης Γκουβεντάρωφ. Τα πρόσωπα αυτά σε συνεννόηση με τον στρατηγό Μπουρμώφ διέπραξαν στις αρχές Μαρτίου 1917 τις αρπαγές των πολύτιμων σκευών, εικόνων και κειμηλίων από τη Μονή Εικοσιφοίνισσας του Παγγαίου και από άλλα μοναστήρια. Για να κάνουν τις κλοπές αυτές είχαν μεταμφιεσθεί σε Τούρκους στρατιώτες για να παραπλανήσουν το ελληνικό στοιχείο της περιοχής.

    Τα κλεμμένα μεταφέρθηκαν με αυτοκίνητα σε διάφορες πόλεις πριν καταλήξουν στον τελικό προορισμό τους. Πρόλαβαν όμως οι Ασμάνωφ, Πανίτσας και Γκουβεντάρωφ να αρπάξουν για λογαριασμό τους κάτι. Είχε καταγγελθεί τότε ότι ο Ασμάνωφ κράτησε μερικούς τάπητες, ένα πιάνο (γιατί είχαν κλέψει και από αλλού), χρυσά κουταλάκια και ένα κύπελλο, που τελικά κατασχέθηκαν από την 10η  Μεραρχία τον Ιανουάριο του 1918. Επίσης σε έρευνα που έγινε στο σπίτι του Σεμερτζήεφ βρέθηκε ο Μέγας Χρυσούς Σταυρός της Εικοσιφοίνισας!!!

    Οι κλοπές αυτές έγιναν κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και βασίζονταν στην περίφημη διαταγή Νο 100 του υπουργείου Στρατιωτικών της Βουλγαρίας που όριζε ότι: «Εις τας στρατιωτικώς κατεχομένας χώρας, πάσα περιουσία κινητή ή ακίνητος, θεωρείται εγκαταλελειμμένη  όταν ο ιδιοκτήτης αυτής απουσιάζει εκτός συνόρων της Βουλγαρίας. Της διαταγής ταύτης δύνανται να κάμουν χρήσιν οι κατά τόπους στρατιωτικοί διοικηταί αναλόγως των αναγκών των στρατευμάτων των, συντάσσοντες προς τούτο τα αναγκαία πρωτόκολλα».

*Από την εφημερίδα "Πατρίς" 5 Ιουλίου 1919



Και άλλα… κατορθώματα!!!

 

    Ο Ασμάνωφ εκβίασε και τον διευθυντή του καπνεμπορικού οίκου της Καβάλας «Κιαζίμ Εμίν» ονόματι Αμπντί και πήρε σε δύο δόσεις συνολικά 100.000 φράγκα.

    Ο Σεμερτζήεφ σε συνεργασία με τον αρχικομιτατζή Πανίτσα διέπραξε επτά φόνους. Πρώτο θύμα τους υπήρξε ο ομογενής Καραγιάννης από το Πράβι (σήμερα Ελευθερούπολη) από τον οποίο πήραν 20.000 δρχ. και στη συνέχεια τον παρέδωσαν σε δύο όργανά τους, που τον δολοφόνησαν. Το έγκλημά τους αποκαλύφθηκε αργότερα  από μια τσιγαροθήκη και ένα αδιάβροχο, που τους είχε δωρίσει ο Καλογιάννης προ της δολοφονίας του. Το πτώμα του μαζί με άλλα έξι θύματά τους τα έριξαν μέσα σε ένα πηγάδι, κοντά στη Δράμα.

    Ο Σεμερτζήεφ είχε αγοράσει από δύο Εβραίους εμπόρους της Καβάλας 50.000 οκάδες σαπουνιού δήθεν για χρήση της Μεραρχίας, αλλά δεν πλήρωσε ποτέ.

    Οι ίδιοι κατηγορήθηκαν επίσης και για διαρπαγές που έγιναν στο ρωσικό μοναστήρι του Αγίου Ανδρέα και στα κτήματα στην Καβάλα του πρώην χεδίβη της Αιγύπτου Μοχάμετ  Άλι.

    Την ίδια εποχή έγιναν και οι μεγάλες διαρπαγές στο Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου κοντά στις Σέρρες, από τμήματα της ΧΙΙ Μεραρχίας του στρατηγού Ρούσεφ και της ΧΙΙΙ του στρατηγού Μπουδάνωφ. 

    Και όταν κάποτε έγιναν προσπάθειες να αχθούν οι υποθέσεις των εγκλημάτων και των διαρπαγών του Βουλγαρικού στρατού ενώπιον της Δικαιοσύνης φημολογήθηκε τότε, ότι ο στρατηγός Μπουρμώφ είπε σε ανακριτή: «Κύριε ανακριτά, την υπόθεσιν αυτήν οφείλετε να καταστρέψητε δια να σωθεί η τιμή της Βουλγαρίας»!!! 

*Ο καθηγητής Γεώργιος Σωτηρίου

 


Οι ελληνικές αντιδράσεις

 

 

    Από ελληνικής πλευράς υπήρξαν διάφορες αντιδράσεις και απαιτήσεις για επιστροφή των κλεμμένων.

    Χρονικά η πρώτη αντίδραση σημειώθηκε στις 31 Μαρτίου 1917, τέσσερις ημέρες μετά τη διαρπαγή. Ο τότε Νομάρχης Δράμας Νικόλαος Μπακόπουλος υπέβαλε διαμαρτυρία προς τις κατοχικές βουλγαρικές αρχές χωρίς όμως αποτέλεσμα.

Τ    ο 1918, μετά την απελευθέρωση της περιοχής από τη δεύτερη Βουλγαρική Κατοχή, το θέμα επιστροφής των κειμηλίων συζητήθηκε στη Βουλή των Ελλήνων. Στη συνέχεια η ελληνική κυβέρνηση απαίτησε την εφαρμογή της Συνθήκης του Νεϊγύ (1919), σύμφωνα με την οποία έπρεπε να επιστραφούν όλα τα πολιτιστικά αγαθά που είχαν κλαπεί κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών.

    Το 1923 ο καθηγητής Βυζαντινής Αρχαιολογίας και διευθυντής του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών Γεώργιος Σωτηρίου πήγε στη Σόφια για να ζητήσει την επιστροφή των κλεμμένων αντικειμένων παραθέτοντας κατάλογο με 907 ιερά λατρευτικά αντικείμενα, 430 χειρόγραφους κώδικες, 467 αρχέτυπα, κ.ά. αλλά οι Βούλγαροι, επέστρεψαν… μόνον 7! Τα περισσότερα από τα κειμήλια εξακολουθούν κατακρατούνται παράνομα στη Σόφια. Ιδιαίτερη σημασία έχει ότι κάποια άλλα μεμονωμένα αντικείμενα πουλήθηκαν ή έφτασαν με άλλους τρόπους, πάντα μέσω Βουλγαρίας, σε βιβλιοθήκες εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και ιδιωτικές συλλογές της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Αυτό σημαίνει ότι πολλοί από όσους έκλεψαν τότε, τα έκλεψαν και για λογαριασμό τους. Και στη συνέχεια τα διοχέτευσαν στο εξωτερικό μέσω δημοπρασιών, ή άλλων οδών!!!

    Υπενθυμίζεται ότι οι Βούλγαροι απέσπασαν παράνομα όχι μόνο τα κειμήλια της Μονής Εικοσιφοινίσσης, αλλά και πλήθος άλλων ελληνικών κειμηλίων μεγάλης ιστορικής αξίας από τη Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών και τις Μονές Παναγίας Καλαμούς και Παναγίας Αρχαγγελιώτισσας Ξάνθης. 

*Ο κ. Χρήστος Σαρτζετάκης, πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας



Κορυφαίες αντιδράσεις και απαιτήσεις επιστροφής

 

 

        Η Ελλάδα, δεν έπαψε να ζητά την επιστροφή αυτών κλεμμένων θησαυρών, σε όλα τα δυνατά επίπεδα.

    To 2017 η Μητρόπολη Δράμας παρουσίασε τον επετειακό τόμο «Η λεηλασία της Ιεράς Μονής Εικοσιφοινίσσης- 100 χρόνια από την κλοπή (1917- 2017» έργο του καθηγητή Γεωργίου Κ. Παπάζογλου.

    Κατά την παρουσίαση του σημαντικού και τεκμηριωμένου αυτού τόμου το 1918 στη Θεσσαλονίκη ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, επανέλαβε το ελληνικό αίτημα.

*Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος

    «Δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε για την επιστροφή των κλαπέντων κειμηλίων της Εικοσιφοινίσσης. Είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε με κάθε νόμιμο και ηθικό μέσο τη διεκδίκηση των πατρώων θησαυρών μας. Δεν θα πάψουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι την επιστροφή και του τελευταίου κειμηλίου. Έχουμε χρέος έναντι των πατέρων μας, της ιστορίας, της Εκκλησίας και της ίδιας της δικαιοσύνης», δήλωσε χαρακτηριστικά ο κ. Βαρθολομαίος.

    Στις 6 και 7 Μαρτίου το Τμήμα Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης οργάνωσε επιστημονική διημερίδα για το θέμα αυτό στην Κομοτηνή. Η διημερίδα είχε τεθεί υπό την αιγίδα του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας Χρήστου Σαρτζετάκη, ο οποίος είχε ασχοληθεί με τη λεηλασία αυτή από την εποχή της Προεδρίας του, όταν και έθεσε το εκκρεμές αυτό ζήτημα στον τότε Πρόεδρο της Βουλγαρίας Τοντώρ Ζίβκωφ, δηλαδή της επιστροφής των κλεμμένων αυτών πολιτιστικών αγαθών. Τι εισέπραξε τότε; Κατά την έκφραση του ιδίου του κ. Σαρτζετάκη, τίποτα περισσότερο πέραν «υποσχέσεών του, εκδήλως υποκριτικῶν».

    Στο χαιρετισμό που είχε απευθύνει στη διημερίδα, ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε τονίσει μεταξύ άλλων:

    «Η χαρά μου είναι εύλογη. Και για την τιμή που μου προσγίνεται, αλλά και για το αντικείμενο της διημερίδος. Το οποίο και τυχαίνει να μου είναι οικειότατο. Αφού μάλιστα συνέβη και ενεργώς να ασχοληθώ με αυτό, όταν υπό την επίσημον ιδιότητα του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, το έθεσα ευθέως και απεριφράστως, ειδικώτερον ως αίτημα επιστροφής των κλαπέντων υπό των Βουλγάρων χειρογράφων των Ιερών Μονών Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου και Τιμίου Προδρόμου Σερρών, εις τον τότε Πρόεδρον της Βουλγαρίας Θεόδωρον Ζίφκωφ, χωρίς βεβαίως πέραν αοριστολογιών και ενδοιαστικών υποσχέσεών του εκδήλως υποκριτικών, να συντελεσθή έκτοτε και μέχρι τούδε οτιδήποτε».

    Ο κ. Σαρτζέτακης προχώρησε σε ανάλυση των προβλημάτων του Διεθνούς Δικαίου για την διεκδίκηση των κλεμμένων πολιτιστικών αγαθών από τους πραγματικούς κατόχους και κληρονόμους , εξηγώντας ότι αυτό ακριβώς το γεγονός επιτρέπει σε ξένα κρατικά μουσεία και βιβλιοθήκες να διαφημίζουν τα προερχόμενα από εγκληματικές πράξεις κλοπιμαία τους, όπως κάνουν π.χ. το Βρετανικό Μουσείο, τα Μουσεία του Λούβρου, του Βερολίνου, του Βατικανού κ.λπ.

*Η Μονή Τιμίου Προδρόμου

    Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας αναφέρθηκε και στο καθήκον των επιστημόνων να υπηρετούν την αλήθεια, να καταπολεμούν το κακόβουλο και επονείδιστο ψεύδος και πρόσθεσε:

    «Έτσι για παράδειγμα αφέθη επί δεκαετίες, με την συνενοχή βεβαίως και της επισήμου Ελλάδος, να καλλιεργήται ανεμποδίστως εις διεθνή κλίμακα το φρικτόν, σταλινικής εμπνεύσεως και τιτοϊκής εκτελέσεως, ψεύδος. Περί δήθεν  «Μακεδονικής εθνότητος», με αποτέλεσμα αμεσώτατον ήδη κίνδυνον αυτής της εθνικής μας υποστάσεως και εδαφικής μας ακεραιότητος. Όπως αφέθη αναπάντητος χωρίς παραδόξως να γίνεται κάν λόγος περί αυτής, μεθοδευμένη, επί δεκαετίες ήδη, αναπτυσσομένη επισήμως, ενταθείσα μάλιστα υπό το πρότερον κομμουνιστικός καθεστώς «θρακολογία» των Βουλγάρων, χωρίς ίχνος εντροπής διισχυριζομένων, ότι… πρωτοβούλγαροι ήσαν οι αρχαίοι Θράκες! Επομένως κατά το σκοπούμενον… Βούλγαροι γνήσιοι και οι σημερινοί!... κ.λπ. κ.λπ..».

    Η θέση του κ. Σαρτζετάκη υπήρξε ευθύτατη και βασισμένη σε εδραία νομικά και ηθικά επιχειρήματα.

*Τα οστά του Τσάρου Σαμουήλ. όπως βρέθηκαν από τον Καθηγητή Νικόλαο Μουτσόπουλο
 

 

Τους προσφέρουμε τα οστά του Τσάρου Σαμουήλ

 

 

    Η θέση της Ελλάδας ήταν πάντα φιλική, ανιδιοτελής, με καλή διάθεση και κυρίως χωρίς υστεροβουλίες, αφού υπήρξε και ανεκτίμητης αξίας προσφορά προς την Βουλγαρία!

    Οι Βούλγαροι καίγονται να αποκτήσουν τα οστά του τσάρου Σαμουήλ (βασίλευσε από το 997 έως το 1014 μ. Χ.). Τον θεωρούν εθνικό ήρωα και τον αποκαλούν «ο βασιλεύς των βασιλέων».

    Τα οστά του βρέθηκαν το 1965 σε κρύπτη στην εκκλησία του Αγίου Αχιλλείου στην Πρέσπα από τον καθηγητή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης  Νικόλαο Μουτσόπουλο. Παρασκηνιακά διεξάγεται μεγάλο «παζάρι» με φοβερή και επίμονη υστεροβουλία της Βουλγαρικής πλευράς. Το πολύτιμο αυτό εύρημα για τη Βουλγαρία φυλάσσεται στο Βυζαντινό Μουσείο Θεσσαλονίκης.

    Επίσης η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, στήριξε τα αιτήματα της Βουλγαρίας για είσοδό της τόσο στο ΝΑΤΟ όσο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς να ασκήσει βέτο.

*Η Μονή Εικοσιφοίνισσας στο χάρτη
 


Η Μονή Εικοσιφοινίσσης σήμερα

 

    Το θρυλικό μοναστήρι της Εικοσιφοινίσσης  έως το 1956 ήταν στελεχωμένο από άνδρες μοναχούς. Οπότε και εγκαταλείφθηκε. Η ανασύσταση της Μονής και η αναβίωση του μοναχισμού σε αυτήν, πραγματοποιήθηκε από τον Μητροπολίτη Δράμας Διονύσιο Κυράτσο, αμέσως μετά την ενθρόνισή του το 1965.

    Σήμερα η Μονή είναι γυναικεία και αριθμεί 23 μοναχές.

    Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 753 μέτρων, στη βόρεια πλευρά του όρους Παγγαίου και υπάγεται στο Δήμο Αμφίπολης. Ιδρύθηκε περί το 450 μ.Χ. Κατά την ιστορική της πορεία, υπέστη πολλές καταστροφές από Τούρκους και Βούλγαρους επιδρομείς. Στις 25 Αυγούστου 1507, οι Τούρκοι είχαν σφάξει 172 μοναχούς της Μονής.

    Η ιστορική Μονή, πάντα θα περιμένει την επιστροφή των κλεμμένων θησαυρών της.

 

Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

 

 

Σάββατο, 5 Ιουνίου 2021

Συμπληρωματική εξιστόρηση της δράσης του Τούρκου Ολυμπιονίκη- κομιτατζή στη Θράκη

*Αριστερά ο Άγκο Ποπώφ. Στη μέση ο Φουάτ Μπαλκάν, κάπου στη Βουλγαρία


 

 

 

Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

 

 

        Επανέρχομαι στην αφήγηση της κομιτατζίδικης δράσης του Τούρκου ταγματάρχη Φουάτ Μπαλκάν στη Θράκη σε συνεργασία με τους Βούλγαρους κομιτατζήδες. Η δράση του Φουάτ Μπέη όπως τον αποκαλούσαν στη Θράκη άρχισε πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Συνεχίστηκε εναντίον των Σέρβων στην ευρύτερη περιοχή των Σκοπίων και των Ελλήνων στη Δυτική Θράκη και Ανατολική Μακεδονία.

Στην Τουρκία ο Φουάτ Μπαλκάν θεωρείται ήρωας, αλλά στη Θράκη δεν φαίνεται να είχε επιτυχίες, παρά τη συνεργασία του με τους Βουλγάρους, Η δραστηριότητά  του με μία εξαίρεση αντιβουλγαρική το 1913, κυμάνθηκε στα πλαίσια της δράσης άτακτων ληστανταρτών και κομιτατζήδων, που σκόρπισαν αίμα και πόνο, αλλά δεν κατόρθωσαν να αποσπάσουν τη Θράκη από την Ελλάδα. Ο Φουάτ Μπαλκάν έδρασε κυρίως ως πράκτορας της Teşkîlât-ı Mahsûsa. Η μυστική αυτή παρακρατική οργάνωση ιδρύθηκε από τον Εμβέρ Πασά στο πλαίσιο της Επιτροπής Ένωσης και Προόδου των Νεοτούρκων. Στόχος της ήταν να πραγματοποιεί, αναταραχές, προπαγάνδα και δολοφονίες στην Τουρκία και στο εξωτερικό. Δραστηριοποιήθηκε από το 1911.

Από το 1915, ο Φουάτ Μπέης συνέχισε να δρα στην Ανατολική Μακεδονία, δηλαδή στις περιοχές της Καβάλας, της Δράμας και των Σερρών. Όταν τελείωσε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ο Μπαλκάν επέστρεψε στην πατρίδα του το Καραμουρσέλ. Αλλά δεν έμεινε για πολύ.

Τετάρτη, 2 Ιουνίου 2021

Η εθνικοποίηση της γης το 1821

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ  

https://www.kathimerini.gr/opinion/561372949/i-ethnikopoiisi-tis-gis-to-1821/

*Οι οικονομικές συνέπειες της μικρής ιδιοκτησίας περιλαμβάνουν την έλλειψη εγχώριου εργατικού δυναμικού, την ανεπάρκεια των επενδύσεων, την απουσία οικονομιών κλίμακας και τελικά τη χαμηλή παραγωγικότητα. (Φωτ. INTIME NEWS)

 

 



Γράφει ο κ. ΓΙΩΡΓΟΣ Θ. ΜΑΥΡΟΓΟΡΔΑΤΟΣ*

 

 

Από όλες τις επιλογές που έγιναν το 1821, εκείνη που εξακολουθεί να μας επηρεάζει με τον πιο συγκεκριμένο και δεσμευτικό τρόπο είναι η εθνικοποίηση της μέχρι τότε έγγειας ιδιοκτησίας των Οθωμανών.

Αυτή εξηγεί γιατί έχουμε σήμερα για διάσωση όχι λιγότερες από 800.000 πολύ μικρές ή και μονοπρόσωπες επιχειρήσεις (με 9 έως και 0 μισθωτούς), στις οποίες αντιστοιχεί το 62% της απασχόλησης. Οι άλλες (με 10 και πλέον μισθωτούς) είναι μόλις 21.500.

H καθολική επικράτηση της μικρής ιδιοκτησίας και της μικρής επιχείρησης αποτελεί ιδιαιτερότητα της Νεότερης Ελλάδας που σπάνια συνειδητοποιούμε, μολονότι εξηγεί σχεδόν τα πάντα. Το ζήτημα παράδοξα ταιριάζει με τον εορτασμό των 200 χρόνων από το 1821, αφού ακριβώς τότε δρομολογήθηκε αυτή η ιδιαιτερότητα, με την ανακήρυξη όλων των οθωμανικών ιδιοκτησιών κάθε λογής σε «εθνικές γαίες» ή «εθνικά κτήματα».

Αρχίζοντας το 1821 από την εθνικοποίηση της γης, το νεοελληνικό κράτος εμπόδισε διαχρονικά τη συγκρότηση, εμπέδωση ή και απλή επιβίωση της μεγάλης έγγειας ιδιοκτησίας (περιλαμβανομένης και της εκκλησιαστικής ή μοναστηριακής). Έφραξε έτσι τον δρόμο στη συγκρότηση άρχουσας τάξης γαιοκτημόνων σε εθνική κλίμακα. Μόνο σε τοπική ή περιφερειακή κλίμακα υπήρξαν τέτοιοι θύλακες, που αποδείχθηκαν όμως προσωρινοί.

Αντίστροφα, το νεοελληνικό κράτος ευνόησε την καθολική επικράτηση της μικρής ιδιοκτησίας και εξασφάλισε με κάθε τρόπο την επιβίωσή της, ακόμη και όταν μεταφυτεύτηκε από το χωριό στην πόλη και μεταλλάχθηκε σε μικρή επιχείρηση. Όταν δηλαδή ο μικροϊδιοκτήτης χωρικός ή ο γιος ή ο εγγονός του έγινε μικροαστός της πόλης.

Σάββατο, 29 Μαΐου 2021

Η απαγωγή του Έλληνα υποπρόξενου Κ. Ντάσσου στις Σαράντα Εκκλησιές, το 1911

*Οι Σαράντα εκκλησιές



 

 

*Ο αιμόφυρτος σκύλος του,

πήγε να ειδοποιήσει για το κακό

*Σκότωσαν και λήστεψαν

τον καβάση του υποπροξενείου

 

 


Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης 



        Η περιοχή των Σαράντα Εκκλησιών της Ανατολικής Θράκης, είχε πάντα ακμαίο ελληνικό στοιχείο, που δεν μπόρεσαν να αλλοιώσουν οι Τούρκοι με τις μετοικεσίες μουσουλμανικών πληθυσμών ούτε οι Βούλγαροι με την άγρια τρομοκρατία των κομιτατζήδων

Στις αρχές του 20ου αιώνα στην περιοχή, όπως και σε όλη τη Θράκη και τη Μακεδονία επικρατούσε μεγάλος αναβρασμός λόγω της πυκνής τρομοκρατικής δράσης των Βουλγάρων παρακρατικών κομιτατζήδων

        Στις Σαράντα Εκκλησιές εκείνη την εποχή λόγω της έντονης παρουσίας ελληνικού στοιχείου λειτουργούσε υποπροξενείο, με υποπρόξενο τον Κωνσταντίνο Ντάσσο, ο οποίος είχε υπηρετήσει μεταξύ άλλων και στο υποπροξενείο Ραιδεστού το 1900, Πύργου (Μπουργκάς) το 1903, αργότερα στα ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα και στην Αλεξάνδρεια και το 1929 ήταν γενικός πρόξενος στο Βελιγράδι.

Η εποχή που υπηρετούσε στις Σαράντα Εκκλησιές ήταν επικίνδυνα φορτισμένη. Από τη μια μεριά οι Βούλγαροι κομιτατζήδες, όταν άρχισαν να χάνουν έδαφος στη Μακεδονία, στράφηκαν στην περιοχή Σαράντα Εκκλησιών της Ανατολικής Θράκης, που ήταν εγγύτερη προς τη Βουλγαρία. Από την άλλη οι Νεότουρκοι όσο αισθάνονταν ισχυροί, κατεδίωκαν τους Έλληνες, παρά τις διακηρύξεις τους για ισονομία και ισοπολιτεία και συνταγματικά δικαιώματα.

Πέμπτη, 27 Μαΐου 2021

Ο θάνατος του Αλέκου Παναγούλη

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 

   https://www.kathimerini.gr/politics/561372913/o-thanatos-toy-alekoy-panagoyli/

 *Ο Αλέκος Παναγούλης οδεύει προς την τελευταία του κατοικία στο Α΄ Νεκροταφείο. Μπροστά, το φέρετρο κρατάει ο αδελφός του Στάθης Παναγούλης. Η κηδεία εξελίχθηκε σε τεράστια διαδήλωση υπέρ της δημοκρατίας, καθώς η εντύπωση της δολοφονίας ήταν διάχυτη στον κόσμο.



*Η τραγική απώλεια

του σημαντικότερου αντιχουντικού

 αντιστασιακού προκαλεί

νέο τραύμα στην κοινή γνώμη



 

Γράφει ο κ. ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΡΗΣΤΙΔΗΣ*

 



Πρώτη Μαΐου 1976, ξημερώματα Σαββάτου. Ο Αλέκος Παναγούλης οδηγεί με μεγάλη ταχύτητα επί της λεωφόρου Βουλιαγμένης με κατεύθυνση προς Γλυφάδα, όταν το αυτοκίνητό του εκτρέπεται της πορείας του και καταλήγει σε παρακείμενο κατάστημα.

Λίγα λεπτά αργότερα, ο βουλευτής του ελληνικού Κοινοβουλίου, και αγωνιστής της αντίστασης κατά του δικτατορικού καθεστώτος της 21ης Απριλίου, θα βρει τραγικό θάνατο, δύο μήνες πριν συμπληρώσει τα 37 του χρόνια.

Γεννημένος στη Γλυφάδα το 1939 με καταγωγή από την Ηλεία και τη Λευκάδα, ο Παναγούλης σπούδασε στη Σχολή Μηχανολόγων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 εντάχθηκε στη νεολαία της Ένωσης Κέντρου συμμετέχοντας ενεργά στις κινητοποιήσεις της περιόδου. Επρόκειτο για μια πολιτική ενεργοποίηση που καθόρισε τη συνολική του στάση απέναντι στα κοινά, συμβάλλοντας και στη διαμόρφωση της θέσης του έναντι του ανελεύθερου καθεστώτος των συνταγματαρχών.

Δευτέρα, 24 Μαΐου 2021

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

*Το βιβλίο της δημοσιογράφου Ευγενίας Κατούφα


 

 

 

*Μια προσφορά μνήμης

από τη δημοσιογράφο

Ευγενία Κατούφα

 

 


        Εφέτος, συμπληρώθηκαν 200 χρόνια από την έναρξη της μεγαλειώδους εθνικοαπελευθερωτικής Επανάστασης του 1821, που οδήγησε στη δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους, μετά από Οθωμανικό ζυγό 400 ετών.

        Σε όλη την Ελλάδα, σε κεντρικό και περιφερειακό επίπεδο, οργανώνονται ποικίλες εκδηλώσεις, εκδόσεις και άλλες δράσεις για τα τιμηθεί το μεγάλο αυτό γεγονός.

        Σημασία έχει, από όλα αυτά που συνέβησαν από την αρχή της χρονιάς και θα συμβούν ως το τέλος της να υπάρξει ένα θετικό αποτέλεσμα, που θα επιτρέπει στους Έλληνες να βγάλουν ατομικά ο καθένας μας τα δικά του συμπεράσματα, για όσα θα πρέπει να αποφεύγει στο μέλλον και όσα θα πρέπει να πράττει. Όραμα και στόχος όλων μας θα πρέπει να είναι, αυτό το κράτος να βαδίσει στο δρόμο των πεπρωμένων του αλώβητο και με θεμέλια γερά, ώστε να προσδοκά ένα καλύτερο αύριο δημοκρατικό, ανθρώπινο και με ανάπτυξη.

        Τις σκέψεις αυτές έκανα, κρατώντας σήμερα ένα βιβλίο που εξέδωσε η Δημοτική Επιτροπή Ισότητας Χαλανδρίου.

        Το έργο αυτό έχει τίτλο «Η Συμβολή των Γυναικών στην Ελληνική Επανάσταση» και το έφερε εις πέρας η πρόεδρος της Δημοτικής Επιτροπή Ισότητας και δημοτική σύμβουλος του Δήμου Χαλανδρίου, η δημοσιογράφος Ευγενία Κατούφα, η οποία ερεύνησε τις πηγές και επιμελήθηκε τα σχετικά κείμενα.

Σάββατο, 22 Μαΐου 2021

Τούρκος Ολυμπιονίκης της ξιφασκίας, κομιτατζής στη Θράκη

*Σύμπραξη υπό την σκιά της βουλγαρικής σημαίας. Αριστερά ο Βούλγαρος κομιτατζής Τάνε Νικολώφ και δεξιά ο Τούρκος κομιτατζής Φουάτ Μπαλκάν. Τη φωτογραφία  αυτή χρησιμοποίησε ο Μπαλκάν ως εξώφυλλο του αυτοβιογραφικού βιβλίου του "KOMİTACI FUAT BALKANIN ANILARI: BJK'nin Kurucusu Fuat Balkan'ın Anıları" 


 



*Συνέπραξε με τον Τάνε Νικολώφ


*Οργάνωσε επίθεση  στον Εχίνο το 1922

 

 



Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

 

 

Η ιστορία του Τούρκου Ολυμπιονίκη της ξιφασκίας Φουάτ Μπαλκάν, που έδρασε στη Θράκη ως κομιτατζής, σε συνεργασία ακόμα και με τους Βουλγάρους, έχει ξεχαστεί. Παραμένει όμως ζωντανή στην Κωνσταντινούπολη και συνοδεύει πάντα την αθλητική ομάδα Μπεσίκτας, της οποίας υπήρξε το υπ’ αριθμ 1 ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρός της για τρεις θητείες.

Η ιστορία του Φουάτ Μπέη όπως τον αποκαλούσαν οι ομόφυλοί του στη Θράκη άρχισε πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Συνέχισε  να δρα εναντίον Σέρβων στην ευρύτερη περιοχή των Σκοπίων και Ελλήνων στη Δυτική Θράκη και Ανατολική Μακεδονία, συνεργαζόμενος με Βούλγαρους κομιτατζήδες.  

Ο Φουάτ Μπαλκάν γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1887 και πέθανε το 1970.

Φοίτησε στη στρατιωτική σχολή της Αδριανούπολης και ως υπολοχαγός εντάχθηκε στο Κίνημα των Νεοτούρκων, των οποίων αποτέλεσε δραστήριο στέλεχος, αναλαμβάνοντας διάφορες αποστολές κατασκοπείας ή υπονομευτικής δράσης στα Βαλκάνια. Επιδόθηκε από μικρός στο άθλημα της ξιφασκίας, όπου και διέπρεψε. Θερινοί Παρισίων 1924 αγωνίστηκε αλλά έχασε μεταξύ άλλων και από τον Έλληνα Κωνσταντίνο Κοτζιά, ο οποίος είχε χρηματίσει αργότερα δύο φορές δήμαρχος Αθηναίων και υπουργός στην κυβέρνηση Ιωάννη Μεταξά. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Άμστερνταμ το 1928 έφτασε στους ημιτελικούς.

Δευτέρα, 17 Μαΐου 2021

Το «ξήλωμα» της Συνθήκης των Σεβρών

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 
https://www.kathimerini.gr/politics/561355981/to-xiloma-tis-synthikis-ton-sevron/


*Ελληνικά στρατεύματα στην προκυμαία της Σμύρνης. Η μεγάλη περιπέτεια που ξεκίνησε με μεγάλα όνειρα για την Ελλάδα τον Μάιο του 1919, δύο χρόνια μετά μεταβλήθηκε δραματικά τόσο σε στρατιωτικό όσο και σε διπλωματικό επίπεδο. (Φωτ. ΕΘΝΙΚΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ)

 



 

*Η Τρίτη Συμμαχική Διάσκεψη

του Λονδίνου (Φεβρουάριος - Μάρτιος 1921)

και η ελληνοτουρκική διαμάχη

 

 



Γράφει ο κ. ΘΕΟΔΟΣΗΣ ΚΑΡΒΟΥΝΑΡΑΚΗΣ*

 

 


Η Συμμαχική Διάσκεψη του Λονδίνου του Φεβρουαρίου– Μαρτίου του 1921 επιβεβαίωσε την αλλαγή στάσης των Μεγάλων Δυνάμεων έναντι της Ελλάδας σε σχέση με τα επιτεύγματα της χώρας μας στο πλαίσιο της Συνθήκης των Σεβρών.

Ανήσυχοι για τη δράση του Μουσταφά Κεμάλ, που εμπόδιζε την υλοποίηση των εδαφικών και οικονομικών κερδών τους στο πλαίσιο της Συνθήκης, Γάλλοι και Ιταλοί επιχείρησαν να εξευμενίσουν τον εθνικιστή Τούρκο ηγέτη με παραχωρήσεις εις βάρος της Ελλάδας. Με πρόσχημα την πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα μετά την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές του Νοεμβρίου 1920, επικαλούμενοι την αναξιοπιστία της νέας κυβέρνησης και τη δράση του Κεμάλ, οι δύο «σύμμαχοι» της χώρας μας άρχισαν να ζητούν την αναθεώρηση της Συνθήκης των Σεβρών, εστιάζοντας στους όρους που αφορούσαν την Ανατολική Θράκη και τη Σμύρνη.

Την Ελλάδα υποστήριζε η Βρετανία και ο φιλέλληνας πρωθυπουργός της, Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ. Οι δυνατότητες, όμως, βρετανικής αρωγής ήταν σημαντικά περιορισμένες. Οι Βρετανοί δεν ήθελαν να δυσαρεστήσουν τους Γάλλους, γιατί κυρίως τους ενδιέφερε η διευθέτηση των προβλημάτων που αφορούσαν την Ευρώπη και είχαν προκύψει από το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η εξάντληση από την κολοσσιαία πολεμική προσπάθεια που μόλις είχε ολοκληρωθεί και η έλλειψη πόρων, επίσης, δεν επέτρεπε στους Βρετανούς να αναλάβουν μόνοι το βάρος της στρατιωτικής ενίσχυσης της Ελλάδας. Ο Λόιντ Τζορτζ ήταν πολιτικά ευάλωτος, καθώς το κόμμα του, οι Φιλελεύθεροι, είχε διασπαστεί και ο ίδιος παρέμενε στην εξουσία με την υποστήριξη των Συντηρητικών. Τέλος, σοβαρές αντιρρήσεις για τη στήριξη της Ελλάδας υπήρχαν στο υπουργικό συμβούλιο, στον στρατό και στο Κοινοβούλιο. Η παραμονή βέβαια της Ελλάδας στη Μικρά Ασία εξυπηρετούσε τα βρετανικά σχέδια, τον έλεγχο των Δαρδανελίων και της Ανατολικής Μεσογείου.

Παρασκευή, 14 Μαΐου 2021

ΘΡΑΚΗ ΚΑΙ 1821- ΟΙ ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΠΤΥΧΕΣ ΤΗΣ ΑΓΝΟΗΜΕΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ

Σήμερα είχα την τιμή και τη χαρά να είμαι προσκεκλημένος στο κανάλι AKRITAS TV και να συνομιλήσω με τον δημοσιογράφο Βαγγέλη Βασιλειάδη. Θέμα μου ήταν «Θράκη και 1821».  Επικεντρώσαμε σε άγνωστες πτυχές της εν πολλοίς αγνοημένης ιστορίας της συμμετοχής των Θρακών στην μεγάλη Εθνική Επανάσταση. Την εκπομπή αυτή μπορείτε να την παρακολουθήσετε στη θέση 

https://www.facebook.com/akritasmedia/videos/855874181678576

αλλά και στο You Tube στη θέση 

https://www.youtube.com/watch?v=FQEcm9_k7B4



ΨΗΛΑ ΤΙΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΛΑΒΑΡΑ ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ Η ΘΡΑΚΗ!!!

Ψηλά τις σημαίες!!! Σήμερα γιορτάζουμε!!! 


Η Θράκη γιορτάζει  σήμερα τα 101 χρόνια της ελευθερίας της μετά από οθωμανικό ζυγό 550 και πλέον ετών. Απολαμβάνει την ελευθερία της μέσα από στιγμές πότε δυσκολιών και πότε χαράς. Πάντα με ελπίδα και αισιοδοξία,

Με αφορμή την σημαντική αυτή επέτειο  αναρτώ σήμερα ένα χρονικό που αφορά τις μέρες απελευθέρωσης της γενέτειράς μου του Διδυμοτείχου.

Χρόνια Πολλά, Θρακιώτισσες και Θρακιώτες!!!

Χρόνια Πολλά, φίλες και φίλοι της Θράκης!!!


 Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

Πέμπτη, 13 Μαΐου 2021

Η συμφωνία Μπίτσιου – Κίσινγκερ

*Χειραψία των υπουργών Εξωτερικών της Ελλάδας, Δημήτρη Μπίτσιου, και των Ηνωμένων Πολιτειών, Χένρι Κίσινγκερ, μετά τη συμφωνία για τετραετή παροχή βοήθειας ύψους 700 εκατομμυρίων δολαρίων προς την Ελλάδα. (Φωτ. ASSOCIATED PRESS)



 

*Η καθιέρωση της ισορροπίας 7:10

στην αμερικανική στρατιωτική βοήθεια

προς την Ελλάδα και την Τουρκία

 


 

 

Γράφει ο κ. ΣΩΤΗΡΗΣ ΡΙΖΑΣ*

 


Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1974 έτυχε της ανοχής των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς η στρατηγική σημασία της Τουρκίας εκτιμήθηκε από τους Αμερικανούς υπευθύνους ως υπέρτερη των ζητημάτων αρχής που αφορούσαν την προστασία της εδαφικής ακεραιότητας ενός κράτους-μέλους των Ηνωμένων Εθνών και τα ανθρώπινα δικαιώματα των 160.000 Ελλήνων της Κύπρου που υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους.

Στην πολιτική της εκτελεστικής εξουσίας, την οποία επηρέαζε σε μεγάλο βαθμό ο υπουργός Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ, είχε αντιπαραβληθεί εντούτοις, για πρώτη φορά με τόση ένταση στη μεταπολεμική εποχή, η πολιτική της νομοθετικής εξουσίας, υπό την επίδραση των φιλελεύθερων στοιχείων του Κογκρέσου και του ελληνοαμερικανικού λόμπι, το οποίο επεδίωκε μια στοιχειώδη αμερικανική αντίδραση στην τουρκική πολιτική στην Κύπρο. Ήταν η εποχή του πολέμου του Βιετνάμ, ο οποίος πλησίαζε στο τέλος του, και του Ουότεργκεϊτ, λόγω του οποίου εξαναγκάστηκε σε παραίτηση ο πρόεδρος Νίξον. Οι φιλελεύθεροι του Κογκρέσου απέβλεπαν συνεπώς στην περιστολή της παντοδυναμίας του Λευκού Οίκου σε θέματα εθνικής ασφαλείας. Στο πλαίσιο αυτό τέθηκε σε ισχύ, στις 5 Φεβρουαρίου 1975, εμπάργκο όπλων έναντι της Τουρκίας. Σε αντίποινα, η τουρκική κυβέρνηση αποφάσισε την αναστολή της λειτουργίας των αμερικανικών βάσεων στην Τουρκία. Επρόκειτο για εγκαταστάσεις κρίσιμες για τη διεξαγωγή του Ψυχρού Πολέμου αλλά και τη διαφύλαξη των αμερικανικών συμφερόντων στη Μέση Ανατολή. Η επιβολή του εμπάργκο εδραίωνε τη δυσλειτουργία στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ καθώς, ήδη από τον Αύγουστο του 1974, η ελληνική κυβέρνηση είχε αποσύρει την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την απραξία της Ατλαντικής Συμμαχίας και των Ηνωμένων Πολιτειών έναντι της επανάληψης της τουρκικής προέλασης στην Κύπρο, τον γνωστό Αττίλα ΙΙ.

Τρίτη, 11 Μαΐου 2021

Η Αναβάθμιση της πολιτιστικής πολιτικής μετά το 1974

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ https://www.kathimerini.gr/politics/561349981/anavathmisi-tis-politistikis-politikis/

*Ο Κων. Καραμανλής και ο Κων. Τρυπάνης στην Ακρόπολη. Ο κεντρικός σχεδιασμός είχε στόχο την ενσωμάτωση του ευρύτερου αρχαιολογικού χώρου στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Φωτ. ΙΔΡΥΜΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Γ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ

 

 


*Η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας

συνοδεύεται από μεγαλόπνοο

και φιλόδοξο πρόγραμμα

στον τομέα του πολιτισμού




 

Γράφει η κ. ΑΝΤΙΓΟΝΗ – ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΠΟΙΜΕΝΙΔΟΥ*

 

 

Η πτώση των συνταγματαρχών και η αποκατάσταση της δημοκρατίας εγκαινίασαν ένα νέο κεφάλαιο στη σύγχρονη ελληνική Ιστορία. Παρόλο που πίσω από την εικόνα θριάμβου της επιστροφής Καραμανλή κρυβόταν μια εύθραυστη πραγματικότητα, καθότι ο κίνδυνος αποτυχίας παρέμενε υψηλός, η μετάβαση στέφθηκε από επιτυχία.

Το αποκαλούμενο «ελληνικό θαύμα» της διετίας 1974-75 πέτυχε όχι μόνο την απομάκρυνση των χουντικών και των υπερσυντηρητικών στοιχείων, ενδυναμώνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τη δημοκρατία, αλλά παράλληλα έδωσε τη δυνατότητα να πραγματοποιηθούν σημαντικές μεταρρυθμίσεις – οι πιο σημαντικές από το 1911. Η εδραίωση ενός νέου κοινοβουλευτικού καθεστώτος συνδυάστηκε με την παράλληλη προσπάθεια για πλήρη και θεσμική ένταξη στο κίνημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Σάββατο, 8 Μαΐου 2021

Τα περίστροφα, δώρα του Αβραάμ Λίνκολν στην Αδριανούπολη, το 1864

*Τα δώρα του Αβραάμ Λίνκολν προς την Αδριανούπολη. Σήμερα εκτίθενται στο Μουσείο Φραγκλίνου  Ρούζβελτ


 



*Η δολοφονία του Αμερικανού

επισκόπου Μέρριαμ

*Περίστροφα Colt τα δώρα

*Απαγχονίστηκαν οι δράστες

 

 


Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

 

 


        Σήμερα είναι απολύτως άγνωστο, αλλά ο θρυλικός Αμερικανός Πρόεδρος Αβραάμ Λίνκολν, είχε στείλει δώρο στην Αδριανούπολη το 1861, δύο ασημοκαπνισμένα περίστροφα, που οι ασημένιες  λαβές τους, είχαν γίνει στο φημισμένο πολυτελές κοσμηματοπωλείο Tiffanys της Νέας Υόρκης!!! Τα περίστροφα αυτά διασώθηκαν και κοσμούν σήμερα το Μουσείο και την Προεδρική Βιβλιοθήκη του Φραγκλίνου Ρούσβελτ.

        Πώς όμως βρέθηκαν τα περίστροφα αυτά στην Αδριανούπολη και τώρα βρίσκονται ξανά στις ΗΠΑ;

        Είναι μεγάλη και δραματική η ιστορία αυτών των περιστρόφων, που ξεκινάει το μακρινό 1862.

          Εκείνη τη χρονιά, το μεγάλο θέμα που αναστάτωσε την ενιαία Θράκη, αλλά και την Κωνσταντινούπολη, ήταν η δολοφονία του αγγλοαμερικανού επισκόπου Μερριάμ (William Ward Merriam), που βρέθηκε στη Θράκη, προφανώς για να ενισχύσει τους προσηλυτισμούς τους οποίους προωθούσαν όλα τα δόγματα και όλες οι Εκκλησίες στα Βαλκάνια.

          Στις 21 Ιουνίου 1862, λοιπόν, μια ομάδα ταξιδιωτών ανάμεσα στους οποίους ο αγγλοαμερικανός επίσκοπος Μέρριαμ, η έγκυος σύζυγός του με ένα μωρό στην αγκαλιά που θήλαζε και μια υπηρέτριά τους, κατευθύνονταν από την Κωνσταντινούπολη προς τη Φιλιππούπολη. Επίσης στο καραβάνι των ταξιδιωτών ήταν ο μεγαλέμπορος της Φιλιππούπολης, Έλληνας υπήκοος  Χατζή Γεώργιος Χατζηκωνσταντίνου, ένας αρτοποιός ονόματι Ιωάννης, ένας μουφτής με την οικογένειά του και ο αδελφός του διερμηνέα του αυστριακού υποπροξενείου, που ήταν στρατιωτικός γιατρός στην Κωνσταντινούπολη.

Τρίτη, 4 Μαΐου 2021

Συνάντηση Τάσκα- Ιωαννίδη σε κλίμα σουρεαλιστικό, για το πραξικόπημα στην Κύπρο το 1974

*Αριστερά ο Χένρυ Τάσκα, δεξιά ο Δημήτριος Ιωαννίδης


              

 

 

 

*Έσπασε δύο ποτήρια!!!

*Επιδόθηκε σε χυδαιότητες.

*Δεν παρουσίασε στοιχεία,

για ανάμιξη των ΗΠΑ.

 

 


 

Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

 

 

               Ο Ιούλιος του 1974, υπήρξε δραματικός για την Ελλάδα και την Κύπρο, εξαιτίας της παρουσίας του ταξίαρχου Δημήτριου Ιωαννίδη και της ομάδας των επίορκων αξιωματικών που τον ακολουθούσε. Τα γεγονότα είναι γνωστά και αφορούν την εκδήλωση πραξικοπήματος για ανατροπή του Αρχιεπισκόπου και Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Μακάριου Γ΄ και την τουρκική εισβολή και κατοχή της Βόρειας Κύπρου.

        Στα αμερικανικά εθνικά αρχεία, υπάρχει σωρεία αποχαρακτηρισμένων εγγράφων που αφορούν τα δύο αυτά μείζονος σημασίας γεγονότα. Δεν είναι βέβαια το σύνολο των εγγράφων που υπάρχουν αλλά και στα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα μερικές φορές παρατηρούμε τη διαγραφή λέξεων ή και αράδων από το κείμενο.

        Ένα από τα έγγραφα αυτά, που είναι πλήρες χωρίς περικοπές, περιγράφει τη συνάντηση του λεγόμενου «αόρατου δικτάτορα» Δημήτριου Ιωαννίδη με τον αμερικανό πρεσβευτή Χένρυ Τάσκα την επομένη του πραξικοπήματος των χουντικών στην Κύπρο, 16 Ιουλίου 1974. Τη συνάντηση αυτή είχε ζητήσει με προσωπικό τηλεγράφημά του στην Αμερικανική πρεσβεία ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Χένρυ Κίσσιγκερ, την ίδια ημέρα του πραξικοπήματος, δηλαδή στις 15 Ιουλίου (Cyprus Coup. For Ambassador From the Secretary. You should seek an immediate appointment with Ioannides to convey the following:)

        Από το τηλεγράφημα αυτό, δεν προκύπτουν άμεσα στοιχεία για το αν κάποιοι αμερικανοί είχαν ενθαρρύνει τον Ιωαννίδη να ανατρέψει το Μακάριο, όπως ο ίδιος είχε ισχυρισθεί στον αμερικανό υφυπουργό Εξωτερικών Σίσκο, λίγο μετά την τουρκική εισβολή, αλλά προκύπτουν από άλλες πληροφορίες που υπάρχουν για την εποχή εκείνη.

Πέμπτη, 29 Απριλίου 2021

Τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα και η CIA περί το 1950

*Ο δρόμος αυτός κάπου στο Βόρειο Έβρο δείχνει τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Η δρυς δεξιά είναι το όριο από την πλευρά της Ελλάδας (Αρχείο Βασ. Πενταλοφιώτη)


 


Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

 


        Τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, ήταν πάντα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του λαού της Θράκης, γιατί προσδιόριζαν το επέκεινα ενός εχθρικού κόσμου, όπως αποδείχτηκε πολλές φορές στο παρελθόν. Πρόσφατη ήταν η φοβερή βουλγαρική κατοχή (πλην του νομού  Έβρου) των ετών 1941-44 και η παντοειδής στήριξη των Ελλήνων ανταρτών από το 1946 έως το 1949.

        Στα σύνορα αυτά, είχε απλωμένα τα μάτια της η αμερικανική μυστική υπηρεσία CIA, επειδή μετά την επικράτηση των κομμουνιστών η Βουλγαρία είχε περιέλθει στο λεγόμενο τότε Σιδηρούν Παραπέτασμα. Αλλά και η ίδια η Βουλγαρία, που φοβόταν αποδράσεις πολιτών της στο εξωτερικό, αλλά και διεισδύσεις πρακτόρων στο εσωτερικό της, ενίσχυσε τη φύλαξη των συνόρων με κάθε τρόπο. Το ενδιαφέρον της CIA φαίνεται στα αρχεία της μυστικής υπηρεσίας που απελευθερώθηκαν.

        Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 οι κάτοικοι της Θράκης δεν είχαν γνώση για τις κινήσεις πρακτόρων στην περιοχή τους. Γνώριζαν ωστόσο την ενίσχυση της φύλαξης των συνόρων από την πλευρά της Βουλγαρίας. Είχε αποκτήσει διαστάσεις μύθου η περίφημη οργωμένη και φρεζαρισμένη ζώνη ώστε να φαίνονται οι πατημασιές δραπετών ή το πέρασμα ανεπιθύμητων ατόμων. Και η μυθοπλασία της εποχής εκείνης, ήθελε τους Έλληνες πράκτορες να κατασκευάζουν παπούτσια με ανάποδα καρφωμένες τις σόλες ώστε οι πατημασιές να δείχνουν έξοδο από τη χώρα, άρα δραπέτευση αντικαθεστωτικών και όχι παράνομη είσοδο αλλοδαπών πρακτόρων!!!

        Ωστόσο φαίνεται πως οι Αμερικανοί είχαν κάποιο δίκτυο πρακτόρων  στη Θράκη προσπαθώντας να έχουν κάποια σχετική πληροφόρηση.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...