Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σιτάλκης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σιτάλκης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2020

Άννα Μελά- Παπαδοπούλου: "Η Μάννα του Στρατιώτη" και η μοναδική ζωή της

*Η περίφημη Άννα Μελά- Παπαδοπούλου (Γεννάδειος Βιβλιοθήκη)








*Αδελφή του Παύλου Μελά

*Υπόδειγμα προσφοράς και αυτοθυσίας

*Τιμήθηκε με 28 παράσημα

*Από 1912 πήρε μέρος σε όλους τους πολέμους









Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης






Η οικογένεια των Μελάδων με τις βαθιές Ηπειρωτικές ρίζες, είχε την τιμή και την ευτυχία να δώσει στο Έθνος, ήρωες, ευεργέτες, λόγιους, πολιτικούς και άλλους χρήσιμους και επωφελείς πολίτες. Το δέντρο αυτής οικογένειας πότισε αίμα αλλά και αγάπη. Στο εθνικό θησαυροφυλάκιο της νεώτερης ελληνικής ιστορίας ένα από τα μεγαλύτερα διαμάντια είναι η οικογένεια Μελά με τους απογόνους και τα παρακλάδια της.
Ονόματα μεγάλα, στο άκουσμα των οποίων αναπολούμε σελίδες δόξας και μεγαλείου. Παύλος Μελάς ο Μακεδονομάχος, Παύλος Λ. Μελάς πολεμιστής στην Έξοδο του Μεσολογγίου (1826), Γεώργιος Μελάς Φιλικός στην Κωνσταντινούπολη το 1821, Λέων Μελάς πληρεξούσιος Εθνικών Συνελεύσεων (1843 και 1862) λόγιος, Μιχαήλ Γ. Μελάς δήμαρχος Αθηναίων (1894), αλλά και η σημαντική Άννα Μελά- Παπαδοπούλου, που έμεινε στην ιστορία με την ονομασία "Μάννα του Στρατιώτη" και δεν έλειψε από τους πολέμους της εποχής της, προσφέροντας κάθε είδους ανθρωπιστικές υπηρεσίες στους στρατευμένους. Αυτήν θα γνωρίσουμε σήμερα.
Η 'Αννα Μελά γεννήθηκε στη Μασσαλία στις 3 Σεπτεμβρίου 1871. Σε ηλικία πέντε ετών το 1876, με την οικογένειά της εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Ο πατέρας της Μιχαήλ Μελάς και η σύζυγός του Ελένη το γένος Βουτσινά απέκτησαν επτά παιδιά. Την Marie, τον Γεώργιο, τον Παύλο, την Άννα, τον Λέοντα, τον Κωνσταντίνο και τον Βασίλη.


Γαλουχημένη στις ιδέες του πατριωτισμού και της κοινωνικής προσφοράς


Η Άννα μεγάλωσε στην Αθήνα και την Κηφισιά και γαλουχήθηκε με την παράδοση της κοινωνικής προσφοράς και του πατριωτισμού, με στόχο πάντα την απελευθέρωση των αλύτρωτων Ελλήνων. Η οικονομική άνεση της οικογένειάς της, επέτρεψε στην Άννα να έχει αξιόλογη Παιδεία. Διδάχθηκε στο σπίτι από οικοδιδασκάλους, όπως ήταν τότε η συνήθεια των πλουσίων, ελληνικά, γαλλικά, αγγλικά και μουσική.
Στις 3 Σεπτεμβρίου 1891 παντρεύτηκε με τον Απόστολο Παπαδόπουλο, γιο μεγαλοτσιφλικά των Ροβιών της Εύβοιας. Το πρώτο καιρό του γάμου της ζούσε έντονα η ζωή του τσιφλικιού. Από το δεύτερο χρόνο στις Ροβιές άρχισε να πλέκει και να ράβει μόνη της μωρουδίστικα ρουχαλάκια. Γέννησε το πρώτο της παιδί που ήταν αγόρι, αλλά πέθανε ύστερα από μία εβδομάδα. Ύστερα από τρία χρόνια γέννησε την κόρη της Ελένη. Το 1897 γέννησε το γιό της Αντώνη.
Ο άτυχος ελληνοτουρκικός πόλεμος σημάδεψε εκείνη τη χρονιά. Πέντε αδέλφια της Άννας φόρεσαν το χακί και πολέμησα. Ο Βασίλης, ο Κωνσταντίνος, ο Παύλος, ο Λέων και ο Γεώργιος.
Τα χρόνια περνούν και η Άννα δραστηριοποιείται όπου μπορεί. Ανάμεσα στα άλλα ιδρύει σχολείο στις Ροβιές με δασκάλα την ίδια. Το χρηματοδοτεί και ράβει η ίδια τα ρούχα των παιδιών.
Ευτυχώς η Άννα Μελά- Παπαδοπούλου είχε αποκτήσει την καλή συνήθεια να κρατάει ημερολόγιο, ακόμα και πριν από το γάμος της, έως και το 1938, γι' αυτό γνωρίζουμε σήμερα αυτή την εκπληκτική προσωπικότητα, από πρώτο χέρι. Μέσα από τις δικές της αφηγήσεις. Ειδικά κατά τα κρίσιμα έτη 1912-1926. Έγραφε ξενυχτώντας δίπλα σε τραυματισμένους και ασθενείς στρατιώτες. Από τα ημερολόγια αυτά έχει διασωθεί το μεγαλύτερο μέρος.
Το 1903 μετακόμισαν στην Αθήνα. Η ζωή της αλλάζει. Πρωί- πρωί έκανε ιππασία, μετά πήγαινε τα παιδιά της στο σχολείο. Έπαιρνε στη συνέχεια το τραμ και πήγαινε στο Αρεταίειο Νοσοκομείο. όπου ήταν μέλος της Διοικούσας Επιτροπής. Τις Κυριακές έπαιρνε τα παιδιά της και επισκέπτονταν σε νοσοκομείο μικρά άρρωστα παιδάκια. Το απόγευμα η ίδια πήγαινε στη σχολή εργοχείρων της λαίδης Έξερτον συζύγου του Άγγλου πρεσβευτή στην Αθήνα, που ήταν υπό την προστασία της πριγκίπισσας Ελένης και δίδασκε κεντητική σε άπορα κοριτσάκια. Μεσοβδόμαδα οργάνωνε στη σπίτι της συγκεντρώσεις με ζωγράφους,μουσικούς και άλλους καλλιτέχνες. Η ζωή της ήταν γεμάτη από ποικίλες δραστηριότητες.
*Ο Παύλος Μελάς (Γεννάδειος Βιβλιοθήκη)


Ο θάνατος του αδελφού της Παύλου Μελά


Το 1904 είναι η χρονιά, που επηρέασε αποφασιστικά το χαρακτήρα της Άννας
Στις 13 Οκτωβρίου ο αδελφός της Παύλος, αξιωματικός του Πυροβολικού που είχε περάσει κρυφά στη Μακεδονία τρεις φορές οργανώνοντας τον αγώνα εναντίον των Βουλγάρων κομιτατζήδων, πέφτει σε ενέδρα Οθωμανών στρατιωτών ύστερα από προδοσία του Βούλγαρους Μήτρου. Ο Παύλος Μελάς τραυματίσθηκε θανάσιμα...
Οι στιγμές για την Άννα είναι κρίσιμες. Ο θάνατος του αδελφού της την οδηγεί σε σημαντικές αποφάσεις για τη ζωή της. Ορκίζεται στην μνήμη του να υπηρετεί την Πατρίδα με ποιο τρόπο μπορεί και να ενισχύει οικονομικά οικογένειες συμπολεμιστών του Παύλου.
Ασταμάτητη σε δραστηριότητες το 1902 οργανώνει με την Λουίζα Ριανκούρ και άλλες κυρίες στη Χαλκίδα την Β' Βιοτεχνική Έκθεση για την προβολή γυναικείων εργασιών. Υπήρξε η πρώτη Πρόεδρος της Πολυκλινικής Αθηνών. Το 1907 μετά την παράδοση της προεδρίας, ιδρύει το σωματείο κοινωφελούς δράσης "Η Πρόοδος" μέσω του οποίου πωλούνται διάφορα σπιτικά καλλιτεχνήματα για την ενίσχυση και ανακούφιση των κατ' οίκον εργαζομένων γυναικών.


Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και η Άννα


Η κήρυξη των Βαλκανικών Πολέμων στις 5 Οκτωβρίου 1912, δίνει τη μεγάλη διέξοδο στην υπερχειλίζουσα δραστηριότητα της Άννας Μελά- Παπαδοπούλου. Είναι ήδη 40 χρονών και η κόρη Ελένη 18. Κατατάσσεται ως εθελόντρια νοσοκόμα στην Κεντρική Υγειονομική Υπηρεσία του ελληνικού στρατού και ακολουθεί τις επιχειρήσεις της Υγειονομικής Μοίρας της ΙΙ Μεραρχίας. Ελασσόνα, Σέρβια, Κοζάνη, Βέροια, Έδεσσα κ.λπ. Περιθάλπει τραυματίες αλλά και ασθενείς στρατιώτες από τύφο. Τέλη Νοεμβρίου του 1912, η Άννα μπόρεσε να επισκεφθεί για πρώτη φορά τον τάφο του Παύλου Μελά, τότε στην Καστοριά.
Τον Ιανουάριο του 1913 βρίσκεται στο Χάνι του Εμίν Αγά, όταν ο ελληνικός στρατός προσπαθεί να καταλάβει το Μπιζάνι για να ελευθερώσει τα Ιωάννινα.
Ακολουθεί ο Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος. Η Άννα τρέχει από μέτωπο σε μέτωπο προσφέροντας τις υπηρεσίες της, όπου αυτές είναι απαραίτητες. Το 1913 ενσκήπτει επιδημία χολέρας στα τουρκικά στρατεύματα στην Ανατολική Θράκη. Μεταδίδεται στα βουλγαρικά στρατεύματα και αυτά τη μεταδίδουν στα ελληνικά στρατεύματα. Η Υγειονομική Υπηρεσία του ελληνικού στρατού αντιδρά άμεσα και αρχίζει ο αντιχολερικός εμβολιασμός των στρατιωτών (Βλέπε σχετικά στο https://sitalkisking.blogspot.com/2020/03/1912-13.html ).
Τον Ιούνιο του 1913 η Άννα Παπαδοπούλου- Μελά προσβάλλεται και η ίδια από χολέρα, ευρισκόμενη κάπου κοντά στη Γουμένισσα. Αναίσθητη μεταφέρεται για νοσηλεία στο Γ΄ Στρατιωτικό νοσοκομείο και για ανάρρωση στην Αθήνα. Τελικά η ασθένειά της είχε αίσια έκβαση και ή ίδια επέστρεψε στο μέτωπο, περιθάλποντας χολερόβλητους στρατιώτες με κίνδυνο να προσβληθεί εκ νέου. Τίποτα όμως δεν την σταματά να συμμετέχει στην περίθαλψη των ασθενών, αλωνίζοντας τα μέτωπα της Μακεδονίας. Η δράση της γίνεται γνωστή στο Πανελλήνιο. Στις 11 Αυγούστου 1913 της γράφει ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος εκφράζοντας μεταξύ άλλων τη ευγνωμοσύνη του για όσα έπραξε στο διάστημα των δύο Βαλκανικών Πολέμων υπέρ των ασθενών και τραυματιών στρατιωτών. Και καταλήγει: "Δεν υπερβάλλω, κρίνω τον ηρωισμόν υμών ίσον προς τον ηρωισμόν όν οι στρατιώται μας έδειξαν επί του πεδίου της μάχης".
*Η "Μάννα του Στρατιώτη" πιστη στο καθήκον, στο προσκεφάλι ενός ήρωα.

Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι έληξαν το φθινόπωρο του 1913. Έμεινε σε εκκρεμότητα το ζήτημα της Βορείου Ηπείρου όπου απελευθερώθηκαν πολλές πόλεις , αλλά με το πρωτόκολλο του Λονδίνου είχε αναγνωρισθεί η ίδρυση ανεξάρτητου αλβανικού κράτους. Οι μεγάλες δυνάμεις ζητούν την αποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων, αλλά οι Βορειοηπειρώτες κηρύττουν την Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου και ετοιμάζονται με επιστράτευση.
Η Άννα δηλώνει αμέσως στον Ερυθρό Σταυρό την απόφασή της να πάρει μέρος στον αγώνα των Ηπειρωτών ως εθελόντρια νοσοκόμα. Φτάνει στο Αργυρόκαστρο, ενώ στην Κορυτσά τραυματίσθηκε σε συμπλοκή ο αδελφός της Βασίλης, που είχε καταταγεί εθελοντικά. Όμως με τα γνωστά πρωτόκολλα της Κέρκυρας και της Φλωρεντίας, χάνεται για την Ελλάδα η Βόρεια Ήπειρος...
Στις 10 Οκτωβρίου 1914 το υπουργείο των Στρατιωτικών της Αυτόνομης Ηπείρου απονέμει στη "Μάννα του Στρατιώτου" τον σιδηρούν πολεμικό σταυρό.
Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος δεν άργησε να έρθει. Το 1914 είχαν αρχίσει οι μάχες Γερμανίας και Αυστροουγγαρίας εναντίον της Σερβίας. Η Ελλάδα αρχικά παραμένει ουδέτερη, αλλά ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός στέλνει υγειονομικό κλιμάκιο στη Σερβία. Η Άννα αγνοεί τις αντιρρήσεις των οικείων της και αναχωρεί ως επικεφαλής των νοσοκόμων για τη Σερβία. Εκεί μετακινείται με τρένα ή με βοϊδάμαξα ανάλογα με την εξέλιξη των μαχών στο Κραγκούγεβατς, τα Σκόπια ή αλλού. Φροντίζοντας 1700 στρατιώτες Σέρβους, Γερμανούς ή Αυστριακούς προσεβλήθη από τυφοειδή πυρετό και μεταφέρθηκε από τους συγγενείς της στην Αθήνα. Ο βασιλεύς Κωνσταντίνος της απονέμει τον Αργυρούν Σταυρόν του Σωτήρος.
Ο Εθνικός Διχασμός βρίσκει την Άννα στις Ροβιές και την οικογένεια των Μελάδων να τάσσεται με το Βενιζέλο (πλην του ανεψιού της Μίκη) παρά τις στενές σχέσεις με τον βασιλέα Κωνσταντίνο. Η ίδια απομακρύνεται από το στρατό και μένει στις Ροβιές.
 *Με τον στρατηγό Κωνσταντίνο Νίδερ στο Δορύλαιο (Εσκή Σεχήρ) το 1921 (Αρχείο ΕΛΙΑ)


Η Μικρασιατική Εκστρατεία


Η Μικρασιατική εκστρατεία, ανοίγει νέους ορίζοντες δράσης για την Άννα Μελά- Παπαδοπούλου. Κατατάσσεται ως έφεδρη αδελφή νοσοκόμος και πηγαίνει το Σεπτέμβριο του 1919 στη Σμύρνη. Οι πρώτες συναντήσεις της στην πρωτεύουσα της Ιωνίας ήταν με τον Αρμοστή Στεργιάδη και το μητροπολίτη Χρυσόστομο. Επόμενος σταθμός της το στρατιωτικό νοσοκομείο στο Αϊδίνι, όπου ανέλαβε υπηρεσία στο στρατιωτικό νοσοκομείο.
Στη μακρά παραμονή της εκεί αναπτύσσει και άλλες δραστηριότητες. Αλληλογραφεί με εύπορους Αθηναίους και ζητά βοήθεια σε μαλλιά και υφάσματα, με τα οποία οι γυναίκες της περιοχής ετοιμάζουν κάλτσες και ρούχα για τους φαντάρους και για τους άπορους κατοίκους. Η φήμη της εξαπλώνεται συνεχώς. Τιμάται με εύφημη μνεία και με Πολεμικό Σταυρό αλλά και με Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας. Συναντάται με στρατιωτικούς ηγέτες όπως ο Νίδερ, ο Πλαστήρας, ο Μανέτας, ο Τρικούπης και άλλοι.
Τα γεγονότα όμως στην ελληνική πρωτεύουσα τρέχουν ασταμάτητα και ο αντίκτυπός τους φτάνει και στο μέτωπο. Πεθαίνει ο βασιλεύς Αλέξανδρος από το γνωστό δάγκωμα της μαϊμούς. Χάνει ο Βενιζέλος τις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920 και έρχονται στην εξουσία οι Λαϊκοί. Στο μέτωπο γίνονται αλλαγές στη στρατιωτική ηγεσία. Η Άννα παραμένει πιστή στο καθήκον της περίθαλψης των τραυματιών. Επισκέπτεται διάφορα άλλα μέρη όπως το Ουσάκ, το Σεϊτάνκιοϊ, το Ναζλί, το Μπουλαντάν κ.λπ. Τον Απρίλιο του 1921 αρρώστησε και πάλι από τύφο. Για να αναρρώσει της δίνουν άδεια 1,5 μηνός και έρχεται για θεραπεία στην Αθήνα.
Επιστρέφει στη Σμύρνη, όπου είχαν φουντώσει τα πολιτικά διχαστικά πάθη. Την Άννα συνοδεύει η φήμη ότι είναι βενιζελική. Όλο αυτό το διάστημα επιχειρεί να συναντήσει το βασιλέα Κωνσταντίνο στο Κορδελιό, αλλά αυτός δεν την δέχεται.
Τον Αύγουστο του 1921 αποφασίζεται η προέλαση του στρατού προς την Άγκυρα. Η Άννα πιστή στο καθήκον, περιθάλπει σταθερά τραυματίες που έρχονται κατά εκατοντάδες από το Σαγγάριο. Ο στρατός αναγκάζεται να συμπτυχθεί και αργότερα να υποχωρήσει.
*Η απέλασή της από τη Μικρά Ασία, γιατί θεωρήθηκε βενιζελική (ΠΑΤΡΙΣ 5 Οκτωβρίου 1921


Η απέλασή της από τη Μικρά Ασία


Στις 3 Σεπτεμβρίου 1921 γίνεται 50 χρονών και γιορτάζει μόνη της τα γενέθλιά της στο μέτωπο.
Ο κεραυνός όπως πέφτει στις 9 Σεπτεμβρίου, όταν ο αρχίατρος της ανακοινώνει:
-Ο στρατηγός Παπούλας διέταξε να φύγεις εντός 24 ωρών, διότι κάμνεις πολιτικές συζητήσεις!!!
Η ίδια απαιτεί έγγραφη διαταγή, η οποία έρχεται την επομένη, Μετά από μερικές μέρες και διανομές των τελευταίων εφοδίων σε στρατιώτες, την Οκτωβρίου αναχωρεί ατμοπλοϊκώς για τον Πειραιά.
Δραστήρια συνεχώς, αλληλογραφεί με όλες τις μεγάλες προσωπικότητες της εποχής της. Ζητάει άδεια από τον Παπούλα να επιτραπεί η επιστροφή της στη Σμύρνη για τα μοιράσει εφόδια στους στρατευμένους. Το αίτημά της απορρίπτεται. Καταφεύγει στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό για να εξασφαλίσει άδεια να επισκεφθεί αιχμαλώτους στην Τουρκία. Και αυτό το αίτημα απορρίπτεται. Η Άννα όμως δεν σταματάει να νοιάζεται για τα φανταράκια. Ζωγραφίζει ακόμα και πήλινα βαζάκια και τα πουλάει για να μαζέψει χρήματα για τους στρατιώτες του μετώπου.
Το 1922 φέρνει την μεγάλη Καταστροφή. Η 'Αννα δραστηριοποιείται ξανά στην περίθαλψη των προσφύγων, με ίδρυση συλλόγων και ομάδων εθελοντών. Οι ευεργεσίες της είναι αναρίθμητες πλέον. Εγκαθιστά το στρατηγείο της σε ένα μικρό γραφείο των μισοκαμμένων τότε Παλαιών Ανακτόρων και προσπαθεί να κινητοποιήσει όσους μπορεί.
Η Επανάσταση των Γονατά- Πλαστήρα την επαναφέρει στο στράτευμα ως "Μάννα του Στρατιώτη". Τον Ιανουάριο του 1923 περιοδεύει στις μονάδες της Στρατιάς του Έβρου, όπου τα στρατευμένα νιάτα την υποδέχονται με μεγάλο ενθουσιασμό, αφού τη γνώριζαν από τη Μικρά Ασία.
Όταν τα πράγματα ηρεμούν η Άννα Παπαδοπούλου- Μελά αρχίζει να υλοποιεί το μεγάλο της όραμα. Την δημιουργία ενός σανατορίου για την περίθαλψη και θεραπεία των στρατιωτών, που είχαν προσβληθεί από τη μάστιγα της εποχής τη φυματίωση. Επιλέγεται η Κορφοξυλιά της Αρκαδίας, πολύ κοντά στη Βυτίνα, λόγω του υψομέτρου της και του πυκνού ελατοδάσους. Η Άννα με τις γνωριμίες της συγκεντρώνει χρήματα από πλούσιους Αθηναίους και από Έλληνες της Αιγύπτου και των ΗΠΑ με πολύμηνα ταξίδια.
Το 1928 η Ακαδημία Αθηνών της απονέμει Χρυσούν Μετάλλιον Αρετής και Αυτοθυσίας. Συνολικά τιμήθηκε με 28 παράσημα!!!
Το σανατόριο της "Μάννας" στην Κορφοξυλιά λειτούργησε τελικά το 1930.
Η 'Αννα, που τόσο μόχθησε για τους άλλους, παρέδωσε το πνεύμα της στις 12 Φεβρουαρίου 1938 στο Ψυχικό. Κλείνοντας τα μάτια της έκλεινε μεγάλες και ένδοξες σελίδες της ελληνικής ιστορίας και άφηνε πίσω της άσβεστες μνήμες πατριωτισμού, αλλά και άφθαστου μεγαλείου ψυχής για τους πάσχοντες συνανθρώπους της.
Υπήρξε μια μεγάλη και σπάνια Ελληνίδα, που το παράδειγμα της δεν πρέπει να ξεχαστεί.


Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης




Υστερόγραφο
Ευχαριστώ θερμά τον φίλο κ. Μάνο Καστρινάκη, δισεγγονό της Άννας Μελά- Παπαδοπούλου για τη βοήθειά του




ΠΗΓΕΣ
*Αντώνη Θ. Σπυρίδη "Άννα Μελά Παπαδοπούλου, εκεί που δεν πεθαίνουν οι άνθρωποι". Εκδόσεις Μίλητος, σελίδες 400
*Αρχείο εφημερίδας "Πατρίς" 1921

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2020

Πετρέλαιο στο νομό Έβρου; Μια ιστορική αναδρομή

*Οι περιοχές που ερευνήθηκαν κατά το παρελθόν για πετρέλαιο




*Το έβλεπαν στη Ζουράφα το 1874
*Το έψαχναν οι Τούρκοι το 1901-1902
*Το αναζητούσαν οι Έλληνες από το 1920
*Ερεύνησαν Άγγλοι και Γερμανοί
*Αλλά πετρέλαιο δεν βρέθηκε ακόμα!





Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης




Η ύπαρξη ή όχι πετρελαϊκών κοιτασμάτων στο υπέδαφος ή στον υποθαλάσσιο χώρο της Θράκης, ήταν διαχρονικά αντικείμενο ζωηρών συζητήσεων είτε σε συγκεντρώσεις ανθρώπων με ενδιαφέρον για την πατρίδα τους είτε σε κουβέντες ανά τους καφενέδες. Για το λόγο αυτό πέρα από τα σοβαρά συμπεράσματα, βάσει αξιόλογων και σοβαρών πληροφοριών, πάντα αιωρούντο και οι θεωρίες συνωμοσίας, γεωστρατηγικές, εσχατολογικές ή… ψεκασμένες!!!
Ας δούμε πρώτα το θέμα του πετρελαίου στη Θράκη, σε βάθος χρόνου. Το 1874 ο γνωστός Σαμοθρακίτης λόγιος Νικόλαος Φαρδύς, όπως είχε γράψει το 1897, ο ίδιος διαπίστωσε προσωπικά την ύπαρξη πετρελαίου, πηγαίνοντας εκεί με ιστιοφόρο. Είδε δηλαδή στην επιφάνεια της θάλασσας να επιπλέει κάποια ελαιώδης ουσία, η οποία απέπνεε οσμή πετρελαίου. Αυτή φαίνονταν να πηγάζει από τη γνωστή νησίδα Ζουράφα, που μερικοί την γνωρίζουν ως Λαδόξερα. Ο Φαρδύς χρησιμοποιώντας τη Σαμοθρακίτικη διάλεκτο την ονόμαζε Ζγοράφα. Οι Τούρκοι από τότε, ίσως και παλαιότερα γνώριζαν ότι εκεί μάλλον υπήρχε πετρέλαιο.

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2020

Οι έσχατοι κομιτατζήδες στη Θράκη

*Καταδιωκτικό απόσπασμα στις Σέρρες, με το πτώμα Βουλγαρόφωνου κομιτατζή το 1936




*Αισύμη, Κίρκη, Εχίνος, 
και άλλα μέρη της Θράκης,
στο έλεος των κομιτατζήδων






Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



Είναι γνωστό, ότι η δράση των κομιτατζήδων στη Βόρεια Ελλάδα κατά την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα, υπήρξε μια άκρως οδυνηρή εμπειρία και απεχθής ανάμνηση για τον Ελληνικό πληθυσμό. Η αιματηρή και ληστρική δράση τους εξαιτίας πολιτικών και πολεμικών γεγονότων, αλλά και της σθεναρής αντίστασης των πληττομένων, άρχισε σιγά σιγά να φθίνει. Και όμως στη Θράκη η εγκληματική δράση των κομιτατζήδων, συνεχίσθηκε έως την δικτατορία του Μεταξά.
Τέτοια περιστατικά της έσχατης δράσης των κομιτατζήδων στη Θράκη αλλά και εν μέρει στην λοιπή Βόρεια Ελλάδα, θα θυμηθούμε σήμερα. 
Ο όρος κομιτατζής χαρακτηρίζει τους αντάρτες- μέλη μυστικών επαναστατικών οργανώσεων που δρούσαν στα Βαλκάνια κατά την διάρκεια της τελευταίας περιόδου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ειδικά στη Μακεδονία η λέξη κομιτατζής χρησιμοποιούνταν για να χαρακτηρίσει Βούλγαρους που εντάσσονταν σε τέτοιες ομάδας και με το όπλο και το μαχαίρι τρομοκρατούσαν τους χριστιανικούς πληθυσμούς με στόχο να τους στρέψουν στη σχισματική βουλγαρική εκκλησία και να τους καταστήσουν Βούλγαρους. Επρόκειτο δηλαδή για απροκάλυπτη παρακρατική δράση, που συνήθως την καθοδηγούσαν στρατιωτικοί.
Ωστόσο η δράση των ομάδων αυτών έχει δυσδιάκριτες πτυχές και ασαφείς επικαλύψεις ανάμεσα στην εθνικιστική- παρακρατική δράση και στην ληστοκρατία.
Η Θράκη, και από τις δύο πλευρές των συνόρων προς τη Βουλγαρία, δοκιμάσθηκε σκληρά κατά τα πρώτα σαράντα χρόνια του 20ου αιώνα, από τη δραστηριότητα βουλγαρικών ληστρικών ομάδων, αφού μάλιστα είχαν λήξει οι πολεμικές συρράξεις στα Βαλκάνια και είχαν αραιώσει οι δράσεις των εθνικιστικών βουλγαρικών ομάδων.

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2020

Ο Αρχιστράτηγος Φρανσαί Ντ' Εσπεραί, στα σοκάκια του Διδυμοτείχου το 1919

*Απόσπασμα από την ανταπόκριση του Ανδρέα Κονιτόπουλου








Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



Ο Φρανσαί Ντ' Εσπεραί υπήρξε σημαντική στρατιωτική προσωπικότητα της Γαλλίας, που συνέδεσε το όνομά του με τα Βαλκάνια και τα ελληνική στρατεύματα στις μάχες εναντίον των δυνάμεων του Άξονα. Το 1919 βρέθηκε να περπατάει στους δρόμους του Διδυμοτείχου και να βλέπει να ερείπια που άφησαν πίσω τους οι ηττημένοι Βούλγαροι, συμμαχοί των Γερμανών.
Ο Louis Félix Marie François Franchet d'Espèrey, όπως ήταν το όνομά του στα γαλλικά γεννήθηκε το 1856 στην Αλγερία και πέθανε το 1942. Φοίτησε στη στρατιωτική σχολή του Σεν Σιρ, και πήρε μέρος στις αποικιακές εκστρατείες στην Τυνησία, στο Τονκίνο, στη Κίνα και αλλού. Πήρε μέρος σε μεγάλες συγκρούσεις του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και το  1916 ήταν διοικητής των στρατιωτικών δυνάμεων του ανατολικού και του βόρειου μετώπου. Το 1918 ανέλαβε τη διοίκηση των συμμαχικών στρατευμάτων της Μακεδονίας, στα οποία είχαν ενταχθεί και ελληνικά στρατεύματα.

Κυριακή, 14 Ιουνίου 2020

Κ. Γ. Λαγουμιτζάκης: Αγάπησε τη Θράκη, τραυματίσθηκε το 1921 στη Μικρά Ασία

*Ο Κ.Γ. Λαγουμιτζάκης σε πρωτοσέλιδη φωτογραφία στην εφημερίδα "Πατρίς" (3/9/1921)







Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



Ο Κωνσταντίνος Λαγουμιτζάκης, που ενίοτε υπογράφει ο ίδιος και ως Λαγουμιτζής, υπήρξε μια δραστήρια, ευγενική  και πατριωτική μορφή, που συνέδεσε το όνομά του με την περίοδο της απελευθέρωσης της Θράκης και έχυσε το αίμα του το 1921, όταν τραυματίσθηκε στις επιχειρήσεις του Σαγγάριου, στο Αρντίζ Νταγ.
Γεννήθηκε το 1889 στο Φρέ Χανίων, όπου σήμερα υπάρχει προτομή του, στο Ηρώον, μαζί με άλλες προτομές διακεκριμένων συμπολιτών του. Πέθανε το 1943. Υπήρξε διακεκριμένος εκπαιδευτικός. Δεν γνωρίζουμε πολλά στοιχεία για την μεστή ζωή του. Δυστυχώς...
Οι πρώτες πληροφορίες που έχουμε για την παρουσία του στη Θράκη ανάγονται στο 1913. Υπηρέτησε τη στρατιωτική θητεία του ως έφεδρος αξιωματικός Πεζικού και πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους.
Οι ιστοριογράφοι της Κομοτηνής, αναφέρουν ότι ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Κωνσταντίνος Λαγουμιτζάκης υπηρετώντας στον ελληνικό στρατό, βρέθηκε να υπηρετεί στην Κομοτηνή, προφανώς κατά την πρώτη απελευθέρωσή της το 1913. Η Ελλάδα,το 1913 υποχρεώθηκε από την άδικη συνθήκη του Βουκουρεστίου να παραχωρήσει τη Δυτική Θράκη στην ηττημένη Βουλγαρία. Έτσι στις 18 Αυγούστου 1913 ο ελληνικός στρατός αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει τη Δυτική Θράκη. Τότε όταν οι φαντάροι μας εγκατέλειπαν την Ροδόπη ο Λαγουμιτζάκης είχε γράψει ένα προφητικό δίστιχο στον τοίχο του Διοικητηρίου με την αιχμή της ξιφολόγχης του (σ.σ. πρόκειται για το παλιό Δικαστικό Μέγαρο) "Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα είναι". Οι Βούλγαροι που εγκαταστάθηκαν εκεί στη συνέχεια, το είχαν καλύψει με σοβά. Μετά όμως από επτά χρόνια όταν απελευθερώθηκε η Δυτική Θράκη, λόγω πτώσης του σοβά, αποκαλύφθηκε ξανά αυτό που είχε γράψει ο Λαγουμιτζάκης!

Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2020

Για τη Θράκη, στο ΘΡΑΚΗΝΕΤ




          Το κανάλι ΘΡΑΚΗΝΕΤ της Αλεξανδρούπολης και οι δημοσιογράφοι Μαρίνα Κονδύλη και Δημοσθένης Δούκας, είχαν την καλοσύνη να με καλέσουν στην εκπομπή "Επισημάνσεις" να μιλήσουμε με την ευκαιρία της επετείου των 100 ετών από την απελευθέρωση της Θράκης, που εξαιτίας της πανδημίας του κορονοϊού, δεν γιορτάσθηκε όπως έπρεπε στις ανάλογες ημερομηνίες των επετείων.
          Βέβαια, ποτέ δεν είναι αργά και όλοι οι Θράκες ελπίζουν ότι θα βρεθεί ο χρόνος και οι κατάλληλες ευκαιρίες για να τιμήσουν αυτή την επέτειο, που ήρθε πολύ αργά, περίπου μετά από περίπου 550 χρόνια. Η συνέντευξή μου αρχίζει μετά το 34.30΄ λεπτό. 

Π.ΑΘ


Σάββατο, 6 Ιουνίου 2020

Οι τρεις μεγάλες πυρκαγιές, που σημάδεψαν το Διδυμότειχο

*Σε κύκλο το εμβληματικό κτίριο, που καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1933.






*1873: Καμένα 100 μαγαζιά και 15 σπίτια
*1933: Καμένο ένα επιβλητικό συγκρότημα
*2017: Καμένο το ιστορικό τέμενος






Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



Τρεις πυρκαγιές μεγάλες στα τελευταία 147 χρόνια, σημάδεψαν την εικόνα του Διδυμοτείχου, άφησαν ανεξίτηλα σημάδια της καταστροφής, ενώ τα αποτελέσματα της τελευταίας χρονικά πυρκαγιάς, βρίσκονται σε φάση υπεσχημένης και αναμενόμενης αποκατάστασης.
Το Διδυμότειχο, ως παλαιά πόλη, με την ιδιάζουσα κατασκευή των κτιρίων, δοκιμάσθηκε πολλές φορές από τις φωτιές, που αντιμετωπίζονταν συνήθως με ίδια μέσα, χωρίς να επεκταθούν. 
Τα παλαιά κτίσματα, σπίτια, καταστήματα, αποθήκες κ.λπ. συνήθως πλινθόκτιστα, καλύπτονταν με ξύλινες επενδύσεις για προστασία από τις καιρικές συνθήκες, ενώ εσωτερικά διέθεταν ξύλινα δάπεδα. Θερμαίνονταν με ξυλόσομπες, που συνήθως συντελούσαν στην έκρηξη πυρκαγιών. Υλικά δηλαδή που τροφοδοτούσαν τις πυρκαγιές. Υπήρξαν όμως και μεγάλες πυρκαγιές, που σημάδεψαν σκληρά το Διδυμότειχο και άφησαν ανεξίτηλα σημάδια στην πόλη.

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2020

Η Ρωσική κατοχή στο Διδυμότειχο, το 1878

*Το Διδυμότειχο του 1898





*Γνωστή ως "Δεύτερη Ρωσία"
*Άγνωστη επιστολή των ιερέων
*Καταστροφές χωριών 
από τους Τούρκους






Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



Ο ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1878 είναι γνωστό και γενικώς αποδεκτό, ότι έθαψε όλες τις ελπίδες, που μπορούσαν να έχουν οι υπόδουλοι Έλληνες για την απελευθέρωση από τους Ρώσους. Αντίθετα μάλιστα, όταν οι Ρώσοι κατέλαβαν τη Θράκη, η κατάσταση εκτραχύνθηκε γιατί άρχισαν να στηρίζουν απροκάλυπτα τη βουλγαρική κυριαρχία με κάθε μέσον θεμιτό και αθέμιτο.
Η ρωσική κατοχή, γνωστή στους παλαιούς ως "Δεύτερη Ρωσία" γιατί υπήρξε ρωσική κατοχή και το 1829, είχε τις συνέπειές της και στο Διδυμότειχο, όπου οι Βούλγαροι προσπαθούσαν να αποσπάσουν χωριά της περιοχής και να τα εντάξουν στην δική τους σχισματική εκκλησία.
Το Διδυμότειχο κατελήφθη από τους Ρώσους τις πρώτες μέρες του Ιανουαρίου 1878 και φαίνεται πώς αποτέλεσε έδρα σημαντική στρατιωτικής δύναμης. Οι Ρώσοι μπήκαν στο Διδυμότειχο ημέρα Πέμπτη, στις 8 το βράδυ. Σύμφωνα μάλιστα με δημοσίευμα της εφημερίδας της Κωνσταντινούπολης "Βυζαντίς" (27 Ιανουαρίου 1878) ένα απόσπασμα Ρώσων εκστράτευσε στη συνέχεια εναντίον του Δεδέαγατς (Αλεξανδρούπολη) όπου κατέσχεσε 140 σιδηροδρομικά βαγόνια και τρεις ατμάμαξες. Κατά τον "Νεολόγο" φαίνεται πώς η κάθοδος των ρωσικών στρατευμάτων γίνονταν παράλληλα προς το Διδυμότειχο και το Λουλέ Μπουργκάς και προ της υπογραφής της προκαταρκτικής συμφωνίας ανακωχής.

Σάββατο, 23 Μαΐου 2020

Η Στρατιά του Έβρου. Έμεινε το 1923 αχρησιμοποίητη... Τραύμα στις εθνικές προσδοκίες

*Παρέλαση ευζώνων ενώπιον του υποστράτηγου Θεόδωρου Πάγκαλου κάπου στον Έβρο.
Φωτογραφία Ιδρύματος Ελ. Βενιζέλου 







Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



Η πρόσφατη επέτειος των 100 χρόνων απελευθέρωσης της Θράκης, που δεν τιμήθηκε όπως έπρεπε λόγω των περιορισμών της πανδημίας του κορονοϊού, με τις επιμέρους εκδηλώσεις, έφερε στο προσκήνιο πτυχές της νεώτερης ιστορίας της περιοχής. Μία από τις πτυχές αυτές αφορούσε τη δημιουργία της Στρατιάς του Έβρου στα τέλη του 1922 με τα μέσα του 1923.
Τη Στρατιά αυτή συνοδεύει πάντα το παράπονο, ότι ενώ ετοιμάσθηκε να ξαναπάρει πίσω τουλάχιστον την Ανατολική Θράκη, δεν της επέτρεψαν οι Σύμμαχοι και ο ίδιος ο Βενιζέλος μαζί με την επαναστατική κυβέρνηση του 1922 να επιχειρήσει αυτή την τόσο αναμενόμενη ανακατάληψη. Δηλαδή δεν δοκιμάσθηκε σε πραγματικές συνθήκες πολέμου, όπως επιθυμούσαν πολλοί στην Ελλάδα τότε αν και εθεωρείτο ετοιμοπόλεμη, 
Η Στρατιά του Έβρου, άρχισε να σχηματίζεται  το χειμώνα του 1922 με βάση τα υπολείμματα του στρατού, που πολέμησε και ηττήθηκε στη Μικρά Ασία και ενώ ήδη με απαίτηση των Μεγάλων Δυνάμεων (συνθήκη Μουδανιών) είχε εκκενωθεί η Ανατολική Θράκη από τον αυτόχθονα ελληνικό πληθυσμό της μέσα σε 15 μέρες και υπό δραματικές καιρικές συνθήκες! (Για την εκκένωση, βλέπετε στο https://sitalkisking.blogspot.com/2017/03/1922.html).
Η επιτυχία το σχηματισμού νέου δυναμικού στρατού στον Έβρο αποδίδεται στις οργανωτικές και επιτελικές ικανότητες του υποστράτηγου Θεόδωρου Πάγκαλου, ο οποίος οργάνωσε μεταξύ άλλων και την παραπομπή και εκτέλεση των Έξι, που θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για την Μικρασιατική Καταστροφή. Στην κυβέρνηση της Επανάστασης του 1922 είχε αναλάβει το υπουργείο Στρατιωτικών. Στον ίδιο αποδίδεται και η πρόθεση αλλά και η ετοιμότητα αυτής της Στρατιάς να επιτεθεί στην Ανατολική Θράκη με στόχο να καταλάβει ακόμα και την Κωνσταντινούπολη!!! 

Κυριακή, 17 Μαΐου 2020

Εκατό χρόνια ελευθερίας της Θράκης- Μια διαδικτυακή συζήτηση




         Μάθε τα πιο σημαντικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν για την απελευθέρωση του Διδυμοτείχου, σε μια εφ' όλης της ύλης ενημερωτική συζήτηση με τον συγγραφέα και δημοσιογράφο Παντελή Αθανασιάδη. Tην συζήτηση συντονίζει ο Ιωάννης Σαρσάκης , συγγραφέας και Μέλος ΔΣ του Δήμου Διδυμοτείχου.
          Το ενημερωτικό πρόγραμμα είναι μια πρωτοβουλία του Δήμου Διδυμοτείχου με σκοπό την ενημέρωση των δημοτών για την ιστορία και γεγονότα που συνέβαλλαν στην απελευθέρωση.
          Η παρακολούθηση είναι ελεύθερη και το πρόγραμμα μεταδόθηκε ζωντανά στις 12:30 την Κυριακή 17 Μαΐου στην σελίδα του Δήμου στο Facebook.

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2020

Το άγνωστο ψήφισμα του λαού του Δεδέαγατς το 1913, εναντίον της δεύτερης Βουλγαρικής κατοχής

*Η οδός του Δημοτικού Κήπου. Κάπου εδώ κοντά, έγινε το πάνδημο συλλαλητήριο του 1913. Καρτ ποστάλ από τα Τουρκικά κρατικά αρχεία.  







Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



Οι μέρες του καλοκαιριού του 1913 για την περιοχή της Αλεξανδρούπολης, που ακόμα ονομάζονταν Δεδέαγατς, είχαν ταχύτατες εναλλαγές συναισθημάτων, για τους κατοίκους του, που προκαλούσαν ίλιγγο και απελπισία. 
Υπήρξε πρώτα η χαρά της απελευθέρωσης από τον Τουρκικό ζυγό το 1912, αλλά από τα Βουλγαρικά στρατεύματα, που όμως τότε ήταν συμμαχικά με την Ελλάδα. Γρήγορα όμως οι βαρβαρότητες των Βουλγάρων στρατιωτών προς τους Έλληνες, μετέβαλαν τη χαρά σε απελπισία. Τα γεγονότα εξελίσσονταν πολύ γρήγορα. Το καλοκαίρι του 1913 βρήκε τους πρώην συμμάχους να αντιμάχονται στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, με τους Έλληνες να νικάνε τους Βουλγάρους σε όλα τα πεδία των μαχών και να απελευθερώνουν τις περιοχές, που ήταν ελληνικές και αλύτρωτες.
Όμως οι ανταγωνισμοί των Μεγάλων Δυνάμεων και τα συμφέροντά τους που διακυβεύονταν οδήγησαν τα γεγονότα σε νέες δυσάρεστες εξελίξεις.   
Οι Μεγάλες Δυνάμεις, που συνεδρίαζαν στο Βουκουρέστι για να επιτευχθεί ειρήνη στα Βαλκάνια, άρχισαν να σκέφτονται να παραχωρήσουν την Δυτική Θράκη στην ηττημένη Βουλγαρία. Οι πληροφορίες, που έφταναν ήταν ανησυχητικές.  Ήδη οι κάτοικοι της περιοχής είχαν δοκιμάσει την πρώτη Βουλγαρική κατοχή, από τα τέλη του Οκτωβρίου 1912 όταν οι Βούλγαροι κατανικώντας τους Τούρκους είχαν καταλάβει τη Θράκη και την Δυτική και μεγάλο μέρος της Ανατολικής με την Αδριανούπολη. Βέβαια τον Ιούλιο του 1913 τη Δυτική Θράκη απελευθέρωσαν οι ελληνικές δυνάμεις.  Τα συναισθήματα εναλλάσσονταν...  Όμως τα πράγματα ανατρέπονταν με όσα συζητούσαν οι Μεγάλοι στο Βουκουρέστι.... Στη Δυτική Θράκη οι κάτοικοι γνώριζαν με ποιο δυνάστη είχαν να κάνουν, αφού η πρώτη Βουλγαρική κατοχή είχε συνδυασθεί με όργια είς βάρος του Ελληνισμού.

Σάββατο, 2 Μαΐου 2020

Η ιστορία της Κτηνιατρικής Υπηρεσίας του Ελληνικού στρατεύματος

*Από τους κλασσικούς πίνακες του Αλ. Αλεξανδράκη για το Έπος του Σαράντα.





Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



Τα εξημερωμένα οικόσιτα ζώα είναι φίλοι του ανθρώπου. Αυτό είναι ένα αξίωμα, που ισχύει από τους πανάρχαιους χρόνους. Η προσφορά τους προς τον άνθρωπο είναι ποικίλη και σε κάθε περίπτωση ανεκτίμητη.
Αρχίζοντας από τα ζώα συντροφιάς, περνάμε στα ζώα εργασίας, πολύτιμους βοηθούς σε κάθε περίπτωση και φτάνουμε στα ζώα τροφοδοσίας των ανθρώπων, με ανεκτίμητη προσφορά.
Τα ζώα χρησιμοποιήθηκαν σε κάθε περίπτωση από τους ανθρώπους και σε πολεμικές επιχειρήσεις αποτελώντας αναπόσπαστα εξαρτήματα όλων των εκστρατειών.
Στην Ελλάδα, δόθηκε πάντα σημασία στην ύπαρξη ζώων στα στρατεύματα και είναι παρήγορο, ότι υπήρξαν στρατιωτικές υπηρεσίες που παρείχαν προστασία και περίθαλψη στα ζώα που χρησιμοποιούνταν  για τις ανάγκες των στρατιωτών και στον πόλεμο και στην ειρήνη. 
Η πρώτη στρατιωτική υπηρεσία που δημιουργήθηκε για την φροντίδα και την περίθαλψη των ζώων που χρησιμοποιούσαν οι στρατιωτικές δυνάμεις της χώρας, είχε το όνομα Νοσοκομείο Προστασίας Ζώων και λειτούργησε στο Πεδίο του Άρεως υπό την αιγίδα της πριγκιπίσσης του Διαδόχου, Σοφίας. Αυτό σημαίνει ότι λογικά θα πρέπει να λειτούργησε προ του 1913.

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2020

Ένα ταξίδι στους δαιδάλους της ελληνικής διπλωματίας


*Το ενδιαφέρον βιβλίο του Αριστείδη Αγαθοκλή







Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



"Το ταξίδι ενός Έλληνα διπλωμάτη- Υπουργείο Εξωτερικών 1974-2009" είναι το βιβλίο του πρέσβη ε.τ. Αριστείδη Αγαθοκλή, που η ενδιαφέρουσα παρουσίασή του ενώπιον διπλωματών, πολιτικών και άλλων παραγόντων ατύχησε λόγω του εγκλεισμού μας, εξαιτίας της πανδημίας του κορονοϊού. Ωστόσο το βιβλίο δεν χάνει καθόλου από την αξία του, καθώς αποτελεί ένα αμάλγαμα ιστορικών αναμνήσεων και επίκαιρων επισημάνσεων για την βελτίωση λειτουργίας της διπλωματικής υπηρεσίας μας.
Μια από τις πρώτες τραυματικές εμπειρίες του συγγραφέα αφορούσε την τουρκική εισβολή στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974. Είχε διορισθεί Ακόλουθος Πρεσβείας στο υπουργείο Εξωτερικών στις 6 Ιουνίου 1974. Στις 15 Ιουλίου έγινε το πραξικόπημα της χούντας στην Κύπρο και στις 20 Ιουλίου ακολούθησε η τουρκική εισβολή. Και σημειώθηκε η εξαφάνιση της ηγεσίας της χούντας στις κρίσιμες εκείνες στιγμές. Το ταξίδι του Αγαθοκλή στην ελληνική διπλωματία είχε αρχίσει τότε και τερματίσθηκε το Σεπτέμβριο του 2009...

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2020

Οι πρώτοι Θράκες βουλευτές, των εκλογών του 1920

*Από τις συνεδριάσεις στο Μέγαρο της Παλαιάς Βουλής






Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



Η Θράκη εφέτος γιορτάζει τα 100 χρόνια ελεύθερου βίου. Τον πρώτο καιρό κατά τα ισχύοντα στο δημόσιο διεθνές δίκαιο, αποτέλεσε Υπάτη Αρμοστεία με πρωτεύουσα την Αδριανούπολη και Ύπατο Αρμοστή τον Αντώνιο Σαχτούρη.
Η προσάρτησή της στην Ελληνική Επικράτεια έγινε με νόμο που κατέθεσε στη Βουλή η κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου. Ειδικότερα στις 18 Αυγούστου 1920, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός  Εσωτερικών Κωνσταντίνος Ρακτιβάν, κατέθεσε στο Βουλή δυο νομοσχέδια. Το ένα «Περί προσαρτήσεως της Θράκης» και το άλλο «Περί βουλευτικών εκλογών εν Θράκη». Με το πρώτο νομοσχέδιο, η Ελλάδα προσαρτούσε στην Επικράτειά της, τόσο τη σημερινή Δυτική Θράκη, που παρέλαβε από τους συμμάχους της Αντάντ, όσο και την πρόσφατα απελευθερωθείσα από τους Τούρκους, Ανατολική Θράκη. 

Σάββατο, 18 Απριλίου 2020

Αδριανούπολη 1878: "Ρουσλάρ γκελίορ"!!!!

































*Ρώσοι κατακτητές επισκέπτονται το τέμενος Σουλτάν Σελήμ





Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



Η Αδριανούπολη, η μητρόπολη του Θρακικού Ελληνισμού, κατά την ιστορική διαδρομή της, υπήρξε στόχος ποικίλων κατακτητών. Η αίγλη που είχε αποκτήσει κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η σπουδαία γεωστρατηγική της θέση στη συμβολή τριών ποταμών, η άκρως παραγωγική περιφέρειά της την είχαν καταστήσει αντικείμενο του πόθου βαρβάρων κατακτητικών φύλων. με αποτέλεσμα να πολλές ιστορικές πολιορκίες και κατακτήσεις.
Σημαντική ήταν η κατάκτησή της από τους Ρώσους κατά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1878, όταν οι Ρώσοι έφτασαν έως τα πρόθυρα της Κωνσταντινούπολης, αναγκάζοντας τους Τούρκους να υπογράφουν την συνθήκη του Αγίου Στεφάνου.  
"Η Αδριανούπολις υπήρξεν επί χιλίους περίπου ενιαυτούς, το μήλον της έριδος απάντων των εγχωρίων και ξένων λαών, όσοι αλληλοδιαδόχως επέδραμον εις την χερσόνησον του Αίμου. Την αυτήν και η Φιλιππούπολις υπέστη τύχην" είχε γράψει τον Ιανουάριο του 1878 ο "Νεολόγος" της Κωνσταντινούπολης.

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2020

Οι σφαγές των Χριστιανών στην Καλλίπολη, το 1912

*Η Καλλίπολη









Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης




                Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι 1912-13, υπήρξαν οι πιο ένδοξοι και αποδοτικοί, μετά την Επανάσταση του 1821 για την Ελλάδα, αφού την διπλασίασαν σε έκταση και σε πληθυσμό.
            Ωστόσο στη Θράκη άφησαν πικρή γεύση, γιατί τα ελληνικά στρατεύματα, απελευθέρωσαν ένα σημαντικό κομμάτι της (Ξάνθη, Ροδόπη και τον μισό σχεδόν Έβρου) αλλά οι συμφεροντολογικοί υπολογισμοί τω μεγάλων Δυνάμεων την παρέδωσαν στην ηττημένη Βουλγαρία, που την κράτησε έως το 1919, ενώ η Ελλάδα την απελευθέρωσε το Μάϊο του 1920. Η Ανατολική Θράκη, που παρέμεινε στην Τουρκία, απελευθερώθηκε για το διάστημα 1920-22 και στη συνέχεια παραδόθηκε στην Τουρκία.
            Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων ο χριστιανικός πληθυσμός της Θράκης, αντιμετωπίσθηκε εχθρικά από τους Τούρκους, αλλά και από τους Βουλγάρους, οι οποίοι κατά τον πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο είχαν σημαντικές επιτυχίες στα πεδία των μαχών.
            Μια περιοχή η οποία δοκιμάσθηκε σκληρά τόσο από φυσικά αίτια, αφού την είχε ισοπεδώσει τρομερός σεισμός λίγους μήνες πριν, όσο και από την εκδικητικά μανία των ηττημένων Τούρκων. 

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...