Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2018

Ο ύπαρχος που εμψύχωνε τον Ιατρίδη


*Το θωρηκτό «Αβέρωφ» σε βολή, γυμνάσια του στόλου, 1929. Εκείνη τη χρονιά αποφοίτησε ο Βασίλειος Ασλάνογλου από τη Σχολή Δοκίμων.





Του κ. ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*



Τον Ιούλιο του 2017 πέθανε η γιαγιά μου, Αλεξάνδρα (Λιλή) Ασλάνογλου. «Έφυγε» πλήρης ημερών, στα 97 της. Είχε προηγηθεί χρόνια πριν ο παππούς μου, Γεώργιος. Λίγες ημέρες μετά τον θάνατο της γιαγιάς, η κόρη της, και μητέρα μου, Ειρήνη, ξεκίνησε την τακτοποίηση του άδειου πλέον πατρικού. Εκεί ανακάλυψε έναν κρυμμένο θησαυρό: ένα εκπληκτικό αρχείο με φωτογραφίες, διπλώματα, μετάλλια, σημειώσεις, ημερολόγια τα οποία ανήκαν όλα στον θείο της μητέρας μου, τον Βάσο. Ο Βάσος ή Βασίλειος Ασλάνογλου (αναφέρεται και ως «Αρσλάνογλου») είχε υπηρετήσει ως αξιωματικός στο Πολεμικό Ναυτικό κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Με το που η μητέρα μου με πληροφόρησε για την ύπαρξη αυτού του θαμμένου αρχείου που τώρα ερχόταν στο φως, κατάλαβα ότι εδώ υπήρχε μια ωραία ιστορία. Ξεκίνησα λοιπόν τη σχολαστική οργάνωσή του με απώτερο σκοπό να γίνει κάποτε βιβλίο.
Η ιστορία είναι αυτή: ο Βάσος Ασλάνογλου γεννήθηκε στη Μερσίνη της Κιλικίας της Μικράς Ασίας το 1908. Ήταν ο δεύτερος από τρία αδέλφια: τα άλλα δύο ήταν ο Γεώργιος (ο παππούς μου) και ο Ντίνος.
Τα τρία αγόρια θα αποκτήσουν «πληρεστέρα, ελληνοπρεπή» παιδεία (όπως γράφει ένα οικογενειακό έγγραφο) στη Χίο, όπου και θα εγκατασταθεί ολόκληρη η οικογένεια.
Εμφορούμενοι ίσως από το πνεύμα των εθνικών αγώνων του 1912-13, οι γονείς «εθεώρησαν καθήκον να διαθέσουν τον ένα εις την υπηρεσίαν της Πατρίδος. Η διαλογή έπεσε επί του Βασιλείου, ως τον καταλληλότερον λόγω σωματικής διαπλάσεως και πνευματικής δυναμικότητος». 

*Υποβρύχιο «Γλαύκος», επιστρέφοντας από την περιπολία, Ιούλιος 1941 (ο κυβερνήτης Β. Ασλάνογλου κάτω από το κανόνι, προς τα αριστερά).


Η επιλογή


Ο κλήρος έπεσε στον Βάσο λοιπόν, ο οποίος απ’ όλες τις στρατιωτικές σχολές προτίμησε το «ναυτικόν στάδιον», με άλλα λόγια το Πολεμικό Ναυτικό.
Ο Βάσος δίνει εξετάσεις και περνά σε άριστη σειρά (3ος) στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, από την οποία αποφοίτησε το 1929, πρώτος στην τάξη του, («λαβών το πρωτείον της αρχαιότητος, το οποίο διετήρησε μέχρι θανάτου»). Μάλιστα, έχει διασωθεί ένα καταπληκτικό χειρόγραφο ημερολόγιο 16 σελίδων «εκπαιδευτικού πλου» του 1929, όπου περιγράφεται ένα άκρως εξωτικό θαλασσινό ταξίδι με το πλοίο «Άρης»: Μάλτα – Τύνιδα – Αλγέρι – Γιβραλτάρ – Κανάριοι Νήσοι (Λας Πάλμας) – Καντίθ – Σεβίλλη – Καζαμπλάνκα. 

*Ο πλωτάρχης Βασίλειος Ασλάνογλου (1908-1942).

Το 1935, ο Βάσος κατετάγη εθελοντικώς στα υποβρύχια, ιδανικός γι’ αυτόν κλάδος μιας και δεχόταν αποκλειστικά τους ικανότερους επαγγελματικά αξιωματικούς. Εκείνη την εποχή, και έως τα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Βασιλικό –τότε– Πολεμικό Ναυτικό διέθετε συνολικά έξι υποβρύχια. Τα δύο πρώτα είχαν παραγγελθεί το 1925 στο εργοστάσιο Ateliers et Chantiers de la Loire της πόλης Νάντης της Γαλλίας («Κατσώνης Υ-1» και «Παπανικολής Υ-2») και παραλήφθηκαν το 1927. Τα άλλα τέσσερα, κάπως πιο σύγχρονα («Πρωτεύς Υ-3», «Νηρεύς Υ-4», «Τρίτων Υ-5» και «Γλαύκος Υ-6») παραγγέλθηκαν το 1927 στα ναυπηγεία του γαλλικού ναυτικού (Chantiers Navals Francais) στην πόλη Μπλενβίλ και παραλήφθηκαν μεταξύ 1927 και 1930.

*Ο πλωτάρχης Βασίλειος Ασλάνογλου (1908-1942) ως κυβερνήτης του Υ/Β «Γλαύκος» με τον κυβερνήτη του Υ/Β «Νηρέας» Αλέξανδρο Ράλλη.

Το ξέσπασμα του πολέμου το 1940 βρήκε τον Βάσο ύπαρχο του υποβρυχίου «Παπανικολής» (Y-2), το οποίο πρόσφερε στο Πολεμικό Ναυτικό τις πρώτες του επιτυχίες κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο. Στη διάρκεια της θητείας του εκεί, ο Βάσος τιμήθηκε με τον Πολεμικό Σταυρό Β΄ Τάξεως. Μάλιστα, ο ίδιος ο κυβερνήτης του «Παπανικολή», πλωτάρχης Μίλτος Ιατρίδης, πρότεινε την απονομή ηθικής αμοιβής στον εκλεκτό του ύπαρχο: «Θεωρώ επιβεβλημένο να επαναλάβω τη ζωηρή μου εντύπωση από τη λαμπρή διαγωγή του υπάρχου μου, υποπλοιάρχου Ασλάνογλου. Υπήρξαν δύσκολες στιγμές, κατά τις οποίες εγώ ο ίδιος σκεπτόμουν εάν έπρεπε να διακόψω την αποστολή μου. Ο ύπαρχός μου σε καμιά περίπτωση δεν σκέφθηκε κάτι τέτοιο. Για μένα, αυτό υπήρξε ευπρόσδεκτη βοήθεια για να παραμείνω στον σκοπό. Θεωρώ κέρδος για την Υπηρεσία να εισηγηθώ την ηθική αμοιβή του υποπλοιάρχου Ασλάνογλου».


Η διαφυγή


Στα τέλη του Απριλίου 1941, με φόντο τη συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς, και μέσα σε συνθήκες σύγχυσης και αναποφασιστικότητας, ο στόλος τελικά διαφεύγει στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου και καταφθάνει στις 2 Μαΐου.
Εκεί, ένα μήνα μετά, τον Ιούνιο του ’41 ο πλωτάρχης Β. Ασλάνογλου ονομάζεται κυβερνήτης του υποβρυχίου «Γλαύκος» (Y-6). Το σκάφος ήταν σε κακή κατάσταση: σε μια κατασκευαστική αστοχία στη μόνωση της δεξιάς μηχανής, η οποία το άφησε εκτός δράσης καθ’ όλη τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου, ήρθε να προστεθεί υπέρβαση του ορίου ζωής – κάτι που ίσχυε όμως και για όλα τα άλλα ελληνικά υποβρύχια. Επιπροσθέτως, υπήρχε έλλειψη ανταλλακτικών, με συνέπεια μηχανικοί και πλήρωμα να καταφεύγουν στις γνωστές ελληνικές αυτοσχέδιες «πατέντες» για να καταστήσουν τα σκάφη αξιόπλοα.
Εν τέλει, τον Ιούλιο του 1941 καταφέρνουν να βγουν για την πρώτη πολεμική περιπολία, στην οποία ο «Γλαύκος» σημειώνει τις πρώτες επιτυχίες του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού μετά τη συνθηκολόγηση της Ελλάδας με τους Γερμανούς.

*Βολή τορπίλης: Η στιγμή που εκσφενδονίζεται η βολίδα από τους τορπιλοσωλήνες για να βρει τον στόχο της.


Ο ηρωικός του θάνατος στη Μάλτα και η τύχη των δύο αδελφών του


«Υμάς, επιτελείον και πλήρωμα συγχαίρω και ευχαριστώ διά την καλήν αρχήν», διαβάζουμε σε τηλεγράφημα του υπουργού Ναυτικών υποναύαρχου Σακελλαρίου προς τον κυβερνήτη του «Γλαύκου». Όχι τόσο για τις επιτυχίες τις ίδιες, αλλά για την τόλμη και επιμονή του να παραμείνει στην περιοχή περιπολίας παρά τη βεβαιωμένη ύπαρξη υπέρτερων εχθρικών δυνάμεων, στον Βάσο Ασλάνογλου απονέμεται για δεύτερη φορά ο Πολεμικός Σταυρός Β΄ Τάξεως, και ο ίδιος, η διοίκηση Υποβρυχίων και ο ελληνικός στόλος εν γένει, αλλά και η εξόριστη ελληνική κυβέρνηση δέχονται τα συγχαρητήρια του ναυτικού διοικητή Ανατολικής Μεσογείου των συμμαχικών δυνάμεων, σερ Άντριου Κάνινγχαμ.
Τον Νοέμβριο του 1941 ο «Γλαύκος» αναγκάζεται να καταπλεύσει στη Μάλτα, με σκοπό να περάσει από εκεί εκτεταμένες επισκευές. Όμως, καθώς αποτελούσε το ορμητήριο των συμμαχικών υποβρυχίων, που αντιπροσώπευαν τη σημαντικότερη απειλή για τον ανεφοδιασμό του Ρόμελ, η Μάλτα βρισκόταν υπό τους συνεχείς, ανελέητους αεροπορικούς βομβαρδισμούς των Γερμανών. 

*Απ’ όλες τις στρατιωτικές σχολές, ο Βάσος Ασλάνογλου προτίμησε το «ναυτικόν στάδιον», με άλλα λόγια το Πολεμικό Ναυτικό.

Στις 27 Φεβρουαρίου του 1942, ο κυβερνήτης του «Γλαύκου» πλωτάρχης Ασλάνογλου και ο ύπαρχός του ανθυποπλοίαρχος Κωστάκος βγαίνουν από το καταφύγιο προκειμένου να ελέγξουν αν το δεμένο υποβρύχιο είχε πληγεί από τον βομβαρδισμό που είχε προηγηθεί λίγα μόλις λεπτά πριν. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, όμως, επαναλήφθηκε ένα ακόμα μπαράζ βομβαρδισμού. Οι δύο άνδρες πέφτουν νεκροί από τα εχθρικά πυρά.
Οι σοροί τους επαναπατρίστηκαν με τιμές μετά την απελευθέρωση το 1946 και προς τιμήν του πεσόντος πλωτάρχη το Π.Ν. ονόμασε «ΑΡΣΛΑΝΟΓΛΟΥ» μια κανονιοφόρο που παρέλαβε από τις ΗΠΑ το 1947.
Στο μεταξύ, η υπόλοιπη οικογένεια Ασλάνογλου, η μητέρα και τα αδέλφια του Γιώργος και Ντίνος, περνούν την Κατοχή στην Αθήνα. Με την έναρξη του Εμφυλίου, ο Ντίνος επιστρατεύεται στον Εθνικό Στρατό ως έφεδρος αξιωματικός και βρίσκει τον θάνατο επί του πεδίου της μάχης στα Τρόπαια της Αρκαδίας, τον Φεβρουάριο του 1948.
Τέσσερα χρόνια νωρίτερα, ο μεγάλος αδελφός τους, Γεώργιος, συνελήφθη όμηρος από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών. Τον γλίτωσε από βέβαιη εκτέλεση ένας Ελασίτης, εργάτης στο ίδιο εργοστάσιο, τους Μύλους Αγίου Γεωργίου, όπου ο Γεώργιος Ασλάνογλου εργαζόταν ως διευθυντής προσωπικού. Πριν από τον πόλεμο, ο άνθρωπος αυτός αντιμετώπιζε πρόβλημα υγείας. Παρακάλεσε λοιπόν τον διευθυντή προσωπικού να τον βοηθήσει και ο τελευταίος τον μετέθεσε σε ευκολότερο πόστο. Τα έφερε έτσι η μοίρα και σε αντάλλαγμα ο εργάτης αυτός του έσωσε τη ζωή τον Δεκέμβριο του 1944.


* Ο κ. Γιάννης Παπαδόπουλος είναι εκδότης.

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Επισκευές στη Βουλή, σήμαινε… νέες σελίδες ιστορίας!!!

*Η ανανεωμένη αίθουσα της Βουλής της Μείζονος Ελλάδος, το 1915.




*Η Βουλή της Μείζονος Ελλάδος
*Σόλες από τα βουλευτικά εδώλια




Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



Η αίθουσα του Κοινοβουλίου είτε στο σημερινό κτίριο των λεγομένων Παλαιών Ανακτόρων είτε στο κτίριο της Παλαιάς Βουλής στην οδό Σταδίου (σήμερα Εθνικό Ιστορικό Μουσείο) έχει υποστεί κατά καιρούς διάφορες επισκευές και βελτιώσεις, αναγκαίες για την καλή λειτουργία του ύψιστου θεσμού της Δημοκρατίας. Ωστόσο υπήρχαν χαρακτηριστικές επισκευές, που είχαν συνδεθεί με αξιόλογα ιστορικά γεγονότα
Δύο τέτοια γεγονότα, έχουν μείνει στην λεγόμενη «μικρή ιστορία» του κοινοβουλευτισμού και αφορούν τα έτη 1915 και 1946. Ήταν δύο σημαντικές χρονιές, ιστορικά.
Να θυμίσουμε ότι οι εκλογές της 31ης  Μαΐου 1915 έγιναν από την κυβέρνηση του Δημήτριου Γούναρη και ενώ είχε αρχίσει να πολώνει την πολιτική κατάσταση ο Εθνικός Διχασμός. Το σημαντικό όμως ήταν ότι σε αυτές τις εκλογές είχαν ψηφίσει και οι περιοχές, που μόλις είχαν απελευθερωθεί: Η  Ήπειρος, η Μακεδονία και τα νησιά του Αιγαίου. Στις 10 Αυγούστου όμως ο Ελευθέριος Βενιζέλος σχημάτισε κυβέρνηση, μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Γούναρη.  Όμως και ο Βενιζέλος παραιτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου λόγω διαφωνίας με τον Βασιλιά Κωνσταντίνο Α΄. Στις 24 Σεπτεμβρίου σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση υπό τον Αλέξανδρο Ζαΐμη, η οποία παραιτήθηκε για να σχηματίσει νέα κυβέρνηση στις 25 Οκτωβρίου ο Στέφανος Σκουλούδης. Αυτό ήταν το ασταθές πολιτικό πλαίσιο εκείνη τη χρονιά, αν και η Ελλάδα λόγω των Βαλκανικών Πολέμων εμφανίζονταν να έχει διπλό πληθυσμό και διπλάσια έκταση.

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

Ρίτσαρντ Κλογκ εναντίον χούντας

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ  http://www.kathimerini.gr/968235/gallery/politismos/vivlio/ritsarnt-klogk-enantion-xoyntas 

*Ο Ρίτσαρντ Κλογκ συνέβαλε ώστε να αποκαλυφθούν οι μηχανισμοί προπαγάνδας της ελληνικής χούντας στο εξωτερικό.






Γράφει ο κ. ΣΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ



Στην ταινία «The Post» η αγωνία κλιμακώνεται όταν η αμερικανική εφημερίδα The Washington Post επιχειρεί να δημοσιεύσει τα «Pentagon Papers», μια σειρά από εμπιστευτικές αναφορές για την εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο του Βιετνάμ. Στην ταινία, που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα των αρχών του 1970, ο Ρίτσαρντ Νίξον προσπαθεί με κάθε τρόπο να μπλοκάρει τη δημοσίευση και ο Τομ Χανκς με τη Μέριλ Στριπ, στους ρόλους του αρχισυντάκτη και της εκδότριας της εφημερίδας, αντίστοιχα, παίρνουν μια γενναία απόφαση για την ελευθερία της έκφρασης.
Λίγα χρόνια νωρίτερα, το 1968, ένα παρόμοιο δημοσιογραφικό θρίλερ εκτυλίχθηκε στα γραφεία των «Κυριακάτικων Τάιμς» του Λονδίνου. Το καυτό θέμα μπορεί να μην προκαλούσε την πτώση της τότε βρετανικής κυβέρνησης, αλλά θα έφερνε καίριο πλήγμα σε μια χώρα αρκετά χιλιόμετρα μακριά. Στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην εικόνα που προσπαθούσε να περάσει η δικτατορία των συνταγματαρχών στο εξωτερικό. Ένας από τους πρωταγωνιστές του ελληνικού δημοσιογραφικού δράματος ήταν ο νεαρός τότε ιστορικός Ρίτσαρντ Κλογκ.

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

Ολίγα τινά περί την απελευθέρωση του Διδυμοτείχου, το 1920

 *Ο δήμαρχος Διδυμοτείχου Εμμανουήλ Παναγιώτου, 
υποδέχεται τον ελευθερωτή υποστράτηγο Κωνσταντίνο Μαζαράκη





Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Η απελευθέρωση της Θράκης το Μάιο του 1920 θα μπορούσε να αποτελεί μέγιστη είδηση για τις αθηναϊκές εφημερίδες της εποχής. Ωστόσο η μελέτη σήμερα της ειδησεογραφίας των συγκεκριμένων ημερών σχετικά με τα γεγονότα εκείνα προκαλούν μια λύπη. Από τη μια η λογοκρισία, που δεν έβλεπε την πραγματική διάσταση της απελευθέρωσης μιας περιοχής μετά από σχεδόν 600 χρόνια σκλαβιάς, αλλά μόνο τις κινήσεις των στρατευμάτων, από την άλλη η τεχνική ένδεια του αθηναϊκού Τύπου, η έλλειψη δικτύου τοπικών ανταποκριτών και οι σχεδόν ανύπαρκτες τηλεπικοινωνίες, μας άφησαν φτωχικές περιγραφές των μεγάλων εκείνων ιστορικών γεγονότων.
                Ο λαός της Δυτικής Θράκης που είχε ζήσει τραγικές στιγμές κάτω από διαδοχική οθωμανική και βουλγαρική κατοχή, από σφαγές, λεηλασίες, εξορίες, απολάμβανε την ελευθερία, με τον ζωογόνο άνεμό της.

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2018

Απόπειρα δολοφονίας του Μακαρίου


*Ο Μακάριος επιθεωρεί το ελικόπτερο μέσα στο οποίο βρισκόταν όταν έγινε η δολοφονική απόπειρα εναντίον του, στις 8 Μαρτίου.




Γράφει ο κ. ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΠΑΠΟΛΥΒΙΟΥ*



Ο Μάρτιος του 1970 επιφύλασσε για την Κύπρο δύο συνταρακτικά γεγονότα, την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ και τη δολοφονία του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη. Ήταν ο δυσοίωνος προάγγελος για όσα δραματικά ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια και κορυφώθηκαν το εφιαλτικό καλοκαίρι του 1974, με το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου και την τουρκική εισβολή.
Μετά τις προεδρικές εκλογές του 1968 και τη θριαμβευτική επανεκλογή στο προεδρικό αξίωμα του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, οι αναμενόμενες βουλευτικές εκλογές (τελικώς έγιναν τον Ιούλιο του 1970) είχαν οδηγήσει, κατά τους πρώτους μήνες του 1969, στην ίδρυση νέων κομμάτων, που κάλυπταν τον πολιτικό χώρο μεταξύ του ΑΚΕΛ και του νεοϊδρυθέντος ΔΕΚ, της αντιμακαριακής αντιπολίτευσης.
Καταλύτης στις πρώτες κομματικές αντιπαραθέσεις ήταν η πρωταγωνιστική συμμετοχή στο «Ενιαίον Κόμμα» της Κεντροδεξιάς, υπό τον Γλαύκο Κληρίδη, του μέχρι τότε πανίσχυρου πρώην υπουργού Εσωτερικών και Αμύνης Πολύκαρπου Γιωρκάτζη, με μεγάλο δίκτυο αφοσιωμένων υποστηρικτών και διασυνδέσεων στην αστυνομία, στον στρατό και στις υπηρεσίες πληροφοριών της νεαρής δημοκρατίας. Ο Γιωρκάτζης, για χρόνια εξ απορρήτων συνεργάτης του Μακαρίου, είχε παραιτηθεί από την κυβέρνηση την 1η Νοεμβρίου 1968, μετά τη δημοσιοποίηση στην Αθήνα του ανακριτικού πορίσματος, που τον κατονόμαζε ως συνεργό του Αλέξανδρου Παναγούλη στην απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Γεώργιου Παπαδόπουλου (13 Αυγούστου 1968).

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018

Ο θάνατος του δημοσιογράφου, το μακρινό 1915

*Ο Γρηγόριος Βασιλάς





*Οι κακουχίες των Βαλκανικών Πολέμων,
οδήγησαν στον τάφο τον Γρηγ. Βασιλά





Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Άδοξο θάνατο είχε ένας δραστήριος Σμυρνιός στην καταγωγή δημοσιογράφος, που είχε παρακολουθήσει τους δύο Βαλκανικούς Πολέμους, διέσχισε πεζός τη Μακεδονία, επισκέφθηκε τη Δυτική Θράκη, υπέστη πολλές δοκιμασίες στα μέτωπα, αλλά τελικά οι κακουχίες  του πολέμου, τον οδήγησαν στον τάφο, μετά από μακρά και βασανιστική ασθένεια.
                Πρόκειται για τον Γρηγόριο Βασιλά, που εγκατέλειψε το μάταιο αυτό κόσμο σε ηλικία περίπου 25 ετών, αφού διέγραψε μια λαμπρή και υποδειγματική πορεία στη δημοσιογραφία και πρόλαβε να εκδώσει ένα βιβλίο για τον Β’ Βαλκανικό Πόλεμο.
                Ο Βασιλάς γεννήθηκε στη Σμύρνη, αλλά πολύ σύντομα, υπήρξε θύμα των διωγμών που είχαν αρχίσει οι Νεότουρκοι αμέσως μετά την επανάστασή τους το 1908 και αναγκάσθηκε να καταφύγει στην Αθήνα, το 1910, μόλις 20 χρονών, συνεχίζοντας μια καριέρα, που είχε αρχίσει στην πατρίδα του. Η δύναμη και η θέληση που διέθετε τον βοήθησαν να αναδειχθεί πολύ γρήγορα στην αθηναϊκή δημοσιογραφία και να καταλάβει λαμπρή θέση.
                Ριψοκίνδυνος, δεν δίσταζε να εκτεθεί σε κινδύνους προτάσσοντας ακόμα και τα στήθη του. Όπως συνέβη στην Επανάσταση της Σάμου, όπου είχε βρεθεί με δημοσιογραφική αποστολή και κινδύνευσε να χάσει τη ζωή του στη θέση Μουλά Ιμπραήμ.

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

Η ανεξιχνίαστη υπόθεση Πολκ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝ Η ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ http://www.kathimerini.gr/966292/gallery/epikairothta/ellada/h-ane3ixniasth-ypo8esh-polk
*Η δολοφονία του Πολκ και η δίκη του Στακτόπουλου έλαβαν χώρα κατά τη σκληρή περίοδο του Εμφυλίου.






Του κ. ΙΩΑΝΝΗ Ο. ΙΑΤΡΙΔΗ*



Ο Τζωρτζ Πολκ, Αμερικανός ανταποκριτής που δολοφονήθηκε στη Θεσσαλονίκη τον Μάιο 1948, ήταν ο πρώτος δυτικός δημοσιογράφος που έχασε τη ζωή του καλύπτοντας την εξέλιξη του Ψυχρού Πολέμου. Αποδοκίμασε την κομμουνιστική βία στην Ελλάδα, κατήγγειλε την ελληνική κυβέρνηση ως υπεύθυνη για τη φτώχεια και τη μιζέρια της χώρας και άσκησε κριτική στην Ουάσιγκτον για τη στήριξη ενός διεφθαρμένου καθεστώτος.
Ένας αθώος, ο Γρηγόρης Στακτόπουλος, καταδικάστηκε τελικά για τον θάνατο του Πολκ από ένα πολιτικά διαστρεβλωμένο νομικό σύστημα. Εβδομήντα χρόνια αργότερα, η τραγική μοίρα των δύο ανδρών αξίζει να μνημονευθεί, βάσει και νέων στοιχείων. Κανείς δεν ανέλαβε την ευθύνη, ούτε και υπήρξαν στοιχεία για τους ενόχους.
Το σώμα του Πολκ βρέθηκε στη θάλασσα, με τραύμα από πυροβολισμό στο κεφάλι. Δεν υπήρχαν ενδείξεις ληστείας, αλλά η δημοσιογραφική του ταυτότητα, από το CBS, ταχυδρομήθηκε ανώνυμα στην αστυνομία. Αν και διάφορες θεωρίες διατυπώθηκαν για το έγκλημα, οι περισσότεροι Ελληνες θεωρούσαν ότι ο Πολκ είχε δολοφονηθεί από τους κομμουνιστές, οι οποίοι, στο πλαίσιο του εμφυλίου πολέμου, προσπαθούσαν να εγκαθιδρύσουν διά της βίας ένα χωριστό κρατίδιο και να αποκτήσουν διεθνή αναγνώριση.
Η δολοφονία από τους κομμουνιστές ενός Αμερικανού δημοσιογράφου, πολίτη μιας χώρας που εξόπλιζε και στήριζε το ελληνικό κράτος, φαινόταν ως αληθοφανής εξήγηση. Οι περισσότεροι Ελληνες πολιτικοί, στρατιωτικοί αξιωματούχοι και το Στέμμα απέρριπταν το ενδεχόμενο να είναι η Δεξιά υπεύθυνη για την πράξη. Ο Γ. Α. Βλάχος, εκδότης της «Καθημερινής», έγραφε σε κύριο άρθρο του: «Ύψιστε Θεέ, δώσε να είναι οι δολοφόνοι κομμουνισταί, διότι εχαθήκαμε αν δεν είναι».

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

Μια άγνωστη ελληνική μετανάστευση


*Ο αγροτικός πληθυσμός του Πόντου άρχισε να αστικοποιείται, να εκπαιδεύεται και βαθμιαία να υιοθετεί τα δυτικά πρότυπα. Η φωτογραφία αποτυπώνει τη μετάβαση από την παραδοσιακή ενδυμασία στην «ευρωπαϊκή».





Γράφει ο κ. ΒΛΑΣΗΣ ΑΓΤΖΙΔΗΣ*



Στις 31 Αυγούστου του 1880 κυκλοφόρησε στην Τραπεζούντα το εβδομαδιαίο 14σέλιδο περιοδικό «Εύξεινος Πόντος», με την ένδειξη «Σύγγραμμα περιοδικόν εβδομαδιαίον». Η έκδοσή του διήρκεσε ένα χρόνο. Το τελευταίο τεύχος εκδόθηκε στις 7 Αυγούστου του 1881. Εκδόθηκαν 53 τεύχη με συνολικό αριθμό σελίδων περί τις 870. Υπήρξε το πρώτο έντυπο που κυκλοφόρησε στον μικρασιατικό Πόντο, την εποχή που η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε απολέσει σημαντικά εδάφη στον νότιο Καύκασο μετά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-78.
Η ιδεολογική και πολιτική γραμμή του περιοδικού είναι συμβατή με το κυρίαρχο ρεύμα του ελληνοθωμανισμού, που έχει επικρατήσει στις ελίτ των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σε γλώσσα καθαρεύουσα, η θεματολογία του περιοδικού περιελάμβανε κοινωνικά και λαογραφικά ζητήματα, καθώς και ειδήσεις από τον ελληνισμό της Ελλάδας, της Διασποράς και του Πόντου. Ιδιαιτέρως το απασχολούσε το φαινόμενο της μεγάλης μεταναστευτικής ροής Ελλήνων από τον μικρασιατικό Πόντο προς τις ρωσοκρατούμενες περιοχές. Η μεταναστευτική αυτή κίνηση θεωρείται από τους εκδότες ως η σημαντικότερη και η πλέον επικίνδυνη εξέλιξη για τον ελληνισμό του Πόντου.

Τρίτη, 29 Μαΐου 2018

Η ιστορική σημαία της Κομοτηνής

 *Έπαρση της ιστορικής σημαίας στην Κομοτηνή





Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Η Κομοτηνή, γιορτάζει κάθε χρόνο στις 14 Μαΐου την επέτειο της απελευθέρωσής της. Στο επίκεντρο των εορτασμών, βρίσκεται πάντα η ιστορική σημαία, που έραψαν και κέντησαν κάπως βιαστικά μέσα σε μια νύχτα, οι γυναίκες της Φιλοπτώχου Αδελφότητας της πόλης, κατά την πρώτη απελευθέρωση της πόλης στις 14 Ιουλίου 1913.
                Τότε, κεντήθηκε επάνω στη σημαία η ημερομηνία εκείνη με λευκή μεταξένια κλωστή. Η σημαία όμως στο διάβα του χρόνου πήρε και άλλες κεντημένες ημερομηνίες, ακολουθώντας τις περιπέτειες αλλά και τις χαρές της Κομοτηνής.
                Η πρώτη απελευθέρωση έγινε στις 14 Ιουλίου 1913. Τότε, στο πλαίσιο του Β’ Βαλκανικού Πολέμου, τα ελληνικά στρατεύματα και ο στόλος απελευθέρωσαν σχεδόν όλη της Δυτική Θράκη, εκδιώκοντας τους Βουλγάρους, οι οποίοι είχαν καταλάβει τα εδάφη της το 1912 κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο, εκδιώκοντας τους Τούρκους. Κατά τις περιγραφές των δημοσιογράφων, οι πρόκριτοι της πόλης και πάρα πολλοί κάτοικοι είχαν εξέλθει περί τα 2 χιλμ. δυτικά για να υποδεχθούν το στρατό της απελευθέρωσης, κρατώντας σημαίες και ζητωκραυγάζοντας ενθουσιασμένοι.

Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

Έλληνες στην κόλαση των γκουλάγκ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ   http://www.kathimerini.gr/964799/article/epikairothta/ellada/ellhnes-sthn-kolash-twn-gkoylagk 
*Το πρώτο μνημόσυνο για τους Έλληνες- θύματα του σταλινισμού στον χώρο του γκουλάγκ, έξω από το Μαγκαντάν, αμέσως μετά τη διάλυση της EΣΣΔ.





Γράφει ο δημοσιογράφος TΑΣΟΣ ΤΕΛΛΟΓΛΟΥ



Ο 65χρονος Ιβάν Τζουχά είναι γεωγράφος στο επάγγελμα. Αλλά η μοίρα της οικογένειάς του (ο Έλληνας παππούς του τουφεκίστηκε από τον Στάλιν) και η αγάπη του για ταξίδια και... αρχεία τον έκανε χρονικογράφο του μαρτυρίου της ελληνικής μειονότητας στην πρώην Σοβιετική Ένωση.
Είχαμε μαζί ταξιδέψει το 2006 στη ρωσική Άπω Ανατολή, εκεί όπου το σταλινικό καθεστώς δημιούργησε το πιο γνωστό τμήμα του Νταλστρόι («To Τραστ της Οικοδόμησης του Βορρά»), του οργανισμού που ενορχήστρωσε την κράτηση και την καταναγκαστική εργασία όσων είχαν χαρακτηρισθεί «εχθροί του λαού». Στόχος του Ιβάν τότε ήταν να μελετήσει τα τοπικά αρχεία που φυλάσσονταν στο Μαγκαντάν, μια πόλη στον Ειρηνικό που οικοδομήθηκε από κατάδικους. Μαζί επισκεφθήκαμε την κόρη του κομισάριου Γιεζόφ, ο οποίος δολοφόνησε τον παππού του Τζουχά το 1937 και συζητήσαμε για το ηθικό και το ανήθικο στη σοβιετική ιστορία. Ενδεικτικό είναι ότι η θετή κόρη του Γιεζόφ στάλθηκε στην Άπω Ανατολή επειδή εκεί μόνο θα ήταν ασφαλής από την οργή των μελών των οικογενειών που είχαν εκτελεστεί ή καταδικαστεί τη δεκαετία του ’30...
Ανάμεσα στους Σοβιετικούς πολίτες- θύματα του συστήματος της σταλινικής καταπίεσης ήσαν και 14.000  Έλληνες Σοβιετικοί υπήκοοι και κάτοχοι ελληνικών διαβατηρίων. Είχαμε τελειώσει εκείνο το ταξίδι με τον Τζουχά (και τον Έλληνα ιστορικό Βλάσση Αγτζίδη) στο χρυσωρυχείο «Σπακόινο» (που σημαίνει «ήσυχο»), όπου ο Γερμανός μηχανικός Βαλόντια Νάιμαν μας αφηγήθηκε πώς ο πατέρας του είχε γυρίσει από την αιχμαλωσία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο για να καταλήξει στη σοβιετική εξορία στην Άπω Ανατολή και πώς ο ίδιος αγάπησε τελικά αυτή τη γωνιά της Σιβηρίας και έμεινε εκεί για πάντα.

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

Απονεμήθηκαν τα ΒΡΑΒΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ 2018 στο νομό Έβρου

*Η αίθουσα κατά την εκδήλωση. Σε μια δεύτερη αίθουσα, επίσης κατάμεστη, ο κόσμος παρακολουθούσε από video wall.



Στο κατάμεστο από κόσμο στολίδι του Έβρου- το Νομαρχείο-  στην Αλεξανδρούπολη, σε μια λαμπρή και συνάμα άκρως συγκινητική τελετή, επιδόθηκαν την Κυριακή 20 Μαΐου 2018, τα "Βραβεία Πολιτισμού" σε προσωπικότητες του νομού  Έβρου που διακρίθηκαν στον τομέα του πολιτισμού και της κοινωνικής προσφοράς. Τα βραβεία αυτά απονέμει η Ένωση Πολιτιστικών Φορέων Έβρου (ΕΠΟΦΕ).
Τα "Βραβεία Πολιτισμού" αποτελούν  Ειδική Τιμητική Εκδήλωση και απονέμονται σε ετήσια βάση.
Αποτελούν πλέον θεσμό για τον Έβρο και τη Θράκη, αφού υλοποιούνται για 10η συνεχή χρονιά.
Τιμούνται πρόσωπα του Πολιτισμού και της Κοινωνίας, για την πολυετή συνολική προσφορά τους στο πολιτιστικό γίγνεσθαι του τόπου, σε συνάρτηση με την κοινωνική αναγνώριση και καταξίωση, καθώς και τη βαρύτητα και την ποιότητα του παραγόμενου συνολικού πολιτιστικού και κοινωνικού έργου των προσώπων αυτών.


Τα τιμώμενα πρόσωπα για το Έτος 2018


*ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ ΠΑΝΤΕΛΗΣ
Δημοσιογράφος, Ιστορικός.
*Η επίδοση του βραβείου στον Παντελή Αθανασιάδη, 
από τον αντιπεριφερειάρχη Δημήτρη Πέτροβιτς

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Απλές σκέψεις για τις μεγάλες επετείους της Θράκης, που έρχονται…

*Η ενιαία Θράκη, σε χάρτη του 1905





Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



Το 2020, το 2021 και το 2022 είναι κοντά μας. Είναι άκρως σημαδιακές χρονιές, που πρέπει από τώρα να κινητοποιήσουν όλους τους συμπατριώτες μου τους Θράκες, άτομα, φορείς και θεσμούς για να κάνουν αυτές τις χρονιές ξεχωριστές, μεγαλειώδεις και αλησμόνητες. Χρονιές, που να αναδεικνύουν το παρελθόν με την ένδοξη ιστορία του, να τιμούν τη μνήμη των πεσόντων και να αφήνουν υποθήκες στις νέες γενιές, για το μέλλον με ανάπτυξη.
Γιατί μιλάω για τις χρονιές αυτές;
Το 2020 συμπληρώνονται 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Θράκης μετά από υποδούλωση σχεδόν 600 ετών. Απελευθέρωση, που πρέπει να πανηγυρίζεται, αλλά και να προβληματίζει, τόσο γιατί χάθηκαν η Βόρεια Θράκη που παρέμεινε αδίκως στη Βουλγαρία όσο και η Ανατολική Θράκη, που μερίμνη των συμμάχων παραχωρήθηκε στον Κεμάλ Ατατούρκ, χωρίς αυτός να πολεμήσει στο έδαφός της.
Το 2021 συμπληρώνονται 200 χρόνια από την απελευθέρωση της Ελλάδας, με την μνημειώδη Επανάσταση του 1821, στην οποία έδωσαν σημαντικό, αλλά αγνοημένο από την εθνική ιστοριογραφία «παρών» οι Θράκες.
Το 2022 συμπληρώνονται 100 χρόνια από την Μικρασιατική Καταστροφή, στην οποία έχασαν τη ζωή τους πολλοί Θράκες στρατευμένοι στον ελληνικό στρατό, ως απελευθερωθέντες πολίτες από 1920. Εκατό χρόνια βέβαια, και από την εκδίωξη του ελληνικού στοιχείου από την Ανατολική Θράκη.
Αυτές οι τρεις χρονιές, είναι ορόσημα, που πρέπει να κινητοποιήσουν από τώρα τους συμπατριώτες μου σε όλα τα επίπεδα, ώστε να αναδείξουν τη σημασία των τριών αυτών επετείων, και τη συμμετοχή των Θρακών, αλλά και να κάνουν την πολιτική ηγεσία της χώρας να προβληματισθεί περισσότερο, με βάση τις σημερινές εξελίξεις και τους κινδύνους, που ποικιλοτρόπως διαγράφονται.
Η ιστορία μας και οι ηρωικές πράξεις των τέκνων της Θράκης, πρέπει να αναδειχθούν και να καταστούν γνωστά στο Πανελλήνιο. Και επειδή λυσσομανούν θύελλες γύρω μας, να μπουν οι βάσεις μεγαλύτερης ανάπτυξης και αποτελεσματικότερης άμυνας αυτής της ευαίσθητης περιοχής. Απαιτείται λοιπόν να υπάρξουν από τώρα σκέψεις για τους τρόπους που θα τιμηθούν αυτές οι ιστορικές επέτειοι, με κάθε είδους αξιόλογες εκδηλώσεις και παντοειδείς μελέτες. Και για να μάθουν οι Θράκες, αλλά και οι Πανέλληνες πτυχές της ιστορίας, αυτής της παραμελημένης περιοχής. Ώστε να κληθούν να μετάσχουν όλοι οι δυνάμενοι, σε μια νέα μεγάλη και ελπιδοφόρα προσπάθεια ανάδειξης της Θράκης, ως μοχλού ανάπτυξης, προόδου και ευημερίας. Στόχος, να αντιστραφεί η σημερινή εικόνα, της εγκατάλειψης, της φτώχειας, της μετανάστευσης, της κατάληψής της από αλλοδαπούς ισλαμιστές μετανάστες.
Ό,τι όμως αποφασισθεί να γίνει για να τιμηθούν αυτές οι επέτειοι, πρέπει οι διοργανωτές να έχουν κατά νου, ότι η μεγάλη συμμετοχή του θρακικού λαού και κυρίως της νεολαίας θα είναι αυτή που θα προσδιορίσει το μέγεθος της επιτυχίας κάθε εγχειρήματος.

Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

Οι 95 άγνωστοι εθελοντές του 1922, όταν τα πάντα κατέρρεαν!

*Οι λοχίες Πίνδ. Οικονομάκης και Άγγ. Τσιλιμπίρης με τον δεκανέα Κων. Αντωνίου






Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



Ο ηρωισμός, δηλαδή η πράξη που χαρακτηρίζεται από μεγάλη τόλμη, ακόμη και αυτοθυσία μπροστά στην επιδίωξη ενός υπέρτερου σκοπού, είναι μια έννοια που άνθισε στην Ελλάδα από τα πανάρχαια χρόνια ως τις μέρες μας
Οι λέξεις ήρως, στα αρχαία ελληνικά και ήρωας στα νέα ελληνικά, καθώς και η έννοια του ηρωισμού,  είναι  γεννήματα καθαρώς ελληνικά. Τόσο σαν φθεγγόμενος λόγος, όσο και σαν έννοια βαθύτερη, ιδίως όταν σχετίζεται με την προστασία και τη δόξα της πατρίδας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι η ελληνική  λέξη ήρως είναι η ρίζα αντίστοιχων λέξεων στις ευρωπαϊκές γλώσσες.  Η ελληνική γλώσσα ήταν η μήτρα, η οποία γέννησε ταυτόσημες λέξεις στους ευρωπαϊκούς λαούς για να μπορούν και αυτοί να εκφράζουν αυτές τις υψηλές έννοιες.
Εξάλλου και η έννοια του πατριωτισμού, υποδηλώνει ένα βαθύ συναισθηματικό δεσμό ανθρώπων με ένα έθνος, το οποίο οι άνθρωποι αυτοί αναγνωρίζουν και αποδέχονται  ως πατρίδα τους.
Μπορεί βέβαια στις μέρες με τις νέες νοοτροπίες και ιδεολογίες της παγκοσμιοποίησης, του διεθνισμού ή του εθνομηδενισμού, οι έννοιες του ηρωισμού και του πατριωτισμού να έχουν εν μέρει υποχωρήσει, παραμένουν ωστόσο στην ιστορία των εθνών ως διαχρονική παρακαταθήκη και ως μονίμως επίκαιρο παράδειγμα, οι πράξεις των ηρώων και των πατριωτών, σε κάθε χώρα ξεχωριστά.

Σάββατο, 12 Μαΐου 2018

Χαλαμονή, σημαίνει καταστροφή

ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ  
http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=970863
*Αντώνης Παυλίδης
Χαλαμονή
Εκδόσεις Λιβάνη, 2017
σελ. 400, τιμή 15,50 ευρώ





*Ένα βιωματικό οδοιπορικό
στην ιστορία των Ποντίων,
από το 1875 έως σήμερα





Γράφει ο κ.  Στέφος Αναστάσιος 


«Χαλαμονή» (και «χαλαγμονή» και «χαλασμονή», από το ρήμα χαλώ) είναι λέξη της ποντιακής διαλέκτου, που σημαίνει χαλασμό, καταστροφή. Το μυθιστόρημα του Αντώνη Παυλίδη αναφέρεται στην ολοκληρωτική εξολόθρευση του ποντιακού Ελληνισμού, τον ξεριζωμό των επιζώντων από τις πανάρχαιες εστίες τους και τη συνακόλουθη γενοκτονία των Ποντίων, Αρμενίων και χριστιανών Ασσυρίων. Μια ανήκουστη θηριωδία και βαρβαρότητα στην ιστορία της ανθρωπότητας, που παραπέμπει συνειρμικά και στο μεταγενέστερο ολοκαύτωμα των Εβραίων.
                Το πολυσέλιδο έργο, με γλωσσάριο, παραρτήματα χαρτών και ποντιακά παραθέματα, δομείται σε 26 κεφάλαια, με διάφορες μικροϊστορίες, στηριζόμενες σε αυθεντικές μαρτυρίες, καλυπτόμενες, ενίοτε, με τον πέπλο της μυθοπλασίας, που εκτείνονται σε μεγάλη χρονική περίοδο και διαδραματίζονται από το 1875 ως σήμερα, με ενδιάμεσους σταθμούς το 1905, το 1917, το 1954, το 1957, το 1966, το 1995, το 2000 και το 2017.

Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Άθλιες ύβρεις κατά Θρακών μέσα στη Βουλή, το 1922

*Ευτυχώς, ο Τύπος κατέγραψε τις άθλιες ύβρεις κατά των Θρακών βουλευτών 






Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Το Μάρτιο του 1922, συνέβη στη Βουλή μια πρωτοφανής αθλιότητα εις βάρος των Θρακών βουλευτών, που παρόμοιά της, δεν συνέβη ποτέ άλλοτε. Μια αισχρή και ιταμή φραστική επίθεση, ελεεινή και ανεξιλέωτη στην κρίση της Ιστορίας. Τυπικά ήταν μια λεκτική επίθεση βουλευτών του Λαϊκού Κόμματος, εναντίον βουλευτών του κόμματος των Φιλελευθέρων. Ουσιαστικά όμως ήταν μια ανεξίτηλη κοινοβουλευτική ντροπή.
                Βρισκόμαστε στην άνοιξη του 1922. Εν τω μεταξύ η χώρα μας έχει στα χέρια της τη Συνθήκη των Σεβρών, κάνοντας αληθινό το όνειρο της Ελλάδας των δύο Ηπείρων και των Πέντε Θαλασσών. Η Θράκη, Δυτική και Ανατολική, έχει απελευθερωθεί από τον Ελληνικό Στρατό, από το 1920. Τον Νοέμβριο του 1920, διεξάγονται εκλογές και η Θράκη στέλνει για πρώτη φορά τους αντιπροσώπους της στη Βουλή. Όλοι ανήκουν στο κόμμα των Φιλελευθέρων, γιατί η Ηνωμένη Αντιπολίτευσις δεν βρήκε ούτε υποψηφίους. Και όμως, το κόμμα των Φιλελευθέρων, ηττάται. Ο Βενιζέλος δεν εκλέγεται ούτε βουλευτής Αττικοβοιωτίας, όπου ήταν υποψήφιος και φεύγει στο εξωτερικό. Μετά τις εκλογές ο βασιλεύς Κωνσταντίνος επέστρεψε στο θρόνο ύστερα από δημοψήφισμα. Τα συμμαχικά κράτη δυσαρεστήθηκαν από την εξέλιξη αυτή. Η Αγγλία και η Γαλλία επέδωσαν διακοινώσεις στη νέα κυβέρνηση των Λαϊκών, με τις οποίες δεν αναγνώριζαν τον Κωνσταντίνο ως αρχηγό του κράτους και πάγωσαν όλα τα δάνεια που είχαν αποφασίσει να δώσουν προς την Ελλάδα. Ο στρατός όμως και το 1921 σημείωνε μεγάλες επιτυχίες στο μέτωπο, φτάνοντας στο Σαγγάριο.

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Ένα εκατομμύριο επισκέπτες και συνεχίζουμε...



*Η εφαρμογή της καταμέτρησης επισκεπτών

                Σήμερα είναι ημέρα χαράς. Συμπληρώθηκαν πλέον του 1 εκατομμυρίου επισκέψεις σ’ αυτήν την ιστοσελίδα, που γεννήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2009.
                Θέλω με την ευκαιρία αυτή να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου, όλους του επισκέπτες της σελίδας, που με την παρουσία τους εδώ, μου έδωσαν τη δύναμη να συνεχίσω μέχρι σήμερα, αλλά και να μην σταματήσω να αναρτώ θέματα νεώτερης ελληνικής ιστορίας. Θέλω επίσης να ευχαριστήσω τους φίλους που συνέβαλαν ο καθένας με τον τρόπο του και με ενθάρρυναν σ' αυτή την προσπάθεια και όσους προσέφεραν απλόχερα τη γνώση τους.
Ήδη υπάρχουν για ανάγνωση από τους φίλους/ες 1239 αναρτήσεις, στις οποίες έγιναν 7.962 σχόλια από τους επισκέπτες.
*Για να αξιοποιήσετε τη μηχανή αναζήτησης της ιστοσελίδας αυτής

Μια ελάχιστη υπόδειξη στους φίλους που θέλουν να διαβάσουν παλαιότερα θέματα και δεν τα βρίσκουν: Επάνω αριστερά στην εικόνα της σελίδας υπάρχει ένα μικρό λευκό οβάλ κενό με ένα μεγεθυντικό φακό. Εκεί αν γράψετε μια λέξη, όπως π.χ. Θράκη, Έβρος, Διδυμότειχο, Βενιζέλος, κατοχή, Θεσσαλονίκη, Ναζί, ή μια χρονολογία όπως 1821, 1940, 1878, 1920, 1912 κ.λπ. βρίσκετε διάφορα αντίστοιχα θέματα.
Σας ευχαριστώ και πάλι!
Καλή ανάγνωση!


Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018

Όταν ο Γεώργιος Αβέρωφ απεποιήθη το παράσημο του Σωτήρος

*Ο Γεώργιος Αβέρωφ





Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης


                Ο Γεώργιος Αβέρωφ, δεν υπήρξε απλά ένας μεγάλος εθνικός ευεργέτης, αλλά και ένας σεμνός πατριώτης, που δεν πρόσφερε τεράστια ποσά στην πατρίδα για λόγους υστεροφημίας, αλλά γιατί ήταν συνειδητοποιημένος πολίτης προσανατολισμένος σταθερά στην έννοια της πατριωτικής προσφοράς, χωρίς αντιπαροχές.  Και τρανή απόδειξη αποτελεί το γεγονός ότι με επιστολή του (πολιτικής σημασίας) προς το Βασιλέα Γεώργιο αρνήθηκε να παραλάβει το παράσημο του Σωτήρος!
                Η ιστορική επιστολή αποποίησης του αργυρού παρασήμου του Τάγματος του Σωτήρος, είναι η ακόλουθη, όπως δημοσιεύθηκε στον «Αιώνα» του Τιμολέοντα Φιλήμονα, στις 8 Αυγούστου 1874, με δηκτικά σχόλια:

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

ΔΕΗ, η πορεία την περίοδο 1975 – 2000- Άρθρο 2ο

 *Οι λιγνιτικές μονάδες της ΔΕΗ






Γράφει ο κ. ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ*



Η πρώτη 25ετία της ΔΕΗ (1950-1974) χαρακτηρίζεται από την ταχεία ανάπτυξή της: εντός 15 μόλις ετών επιτεύχθηκε ο πλήρης εξηλεκτρισμός της χώρας, με τη δημιουργία ενός νέου σύγχρονου ηλεκτρικού συστήματος και την αξιοποίηση εγχώριων ενεργειακών πόρων.
Κατά την επόμενη περίοδο, έως το 2000, κυριαρχεί η προσπάθεια κάλυψης της συνεχώς αυξανόμενης ζήτησης και η βέλτιστη διαχείριση του συστήματος. Ομως και μετά την αποκατάσταση των δημοκρατικών θεσμών, το 1974, δεν αποκαθίσταται η προβλεπόμενη στον ιδρυτικό νόμο της ΔΕΗ διοικητική και οικονομική αυτοτέλειά της.

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Η ίδρυση και ανάπτυξη της ΔΕΗ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 
*Ο ΑΗΣ Πτολεμαΐδας (φωτ. του 1960) εντάχθηκε στο Β΄ Δεκαετές Πρόγραμμα Ανάπτυξης 1956-66, αξιοποιώντας τα λιγνιτικά αποθέματα της περιοχής.





Γράφει ο κ. ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ*



          Με το παρόν άρθρο, όπως και το επόμενο που θα επακολουθήσει την προσεχή Κυριακή, επιχειρείται μια συνοπτική αναφορά στην πορεία και στη γενικότερη προσφορά της ΔΕΗ στη χώρα μας, από της ιδρύσεώς της το 1950, ως κρατικό μονοπώλιο, μέχρι τη μετατροπή της σε ανώνυμη εταιρεία το 1999. 
          Η πρώτη ηλεκτρική εγκατάσταση στην Ελλάδα τέθηκε σε λειτουργία το 1889. Αφορούσε τον ηλεκτροφωτισμό του κέντρου των Αθηνών και των Ανακτόρων. Εάν ληφθεί υπόψη ότι μόλις το 1882 πραγματοποιήθηκε η πρώτη διεθνώς δημόσια ηλεκτρική εγκατάσταση (ηλεκτροφωτισμός της Pearl Street, Ν. Υόρκη) και μετά 2-3 χρόνια ανάλογες εγκαταστάσεις σε ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις (Βερολίνο, Λονδίνο κ.α.), μπορεί να θεωρηθεί ότι η χώρα πρωτοπόρησε στον τομέα αυτό, κάτι που σχετίζεται με το εκσυγχρονιστικό πρόγραμμα του Χαρ. Τρικούπη.

Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

Ιωάννης Φιλήμων, ο κατάσκοπος στην πολιορκία της Τρίπολης

*Ο Ιωάννης Φιλήμων






Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Ο Ιωάννης Φιλήμων, υπήρξε μια πολυδιάστατη αγωνιστική προσωπικότητα, που πρωταγωνίστησε στην Επανάσταση του 1821 και αργότερα ανέπτυξε ιδιαιτέρως σημαντική δράση ως πολιτικός, δημοσιογράφος και ιστορικός. Γνωρίζουμε πολλά για τις πτυχές του βίου. Εκείνο όμως που είναι σχετικά άγνωστο, είναι το γεγονός, ότι εθελοντικά μπήκε στην Τρίπολη όταν άρχισε την πολιορκία της ο Κολοκοτρώνης και πραγματοποίησε κατασκοπευτική αποστολή.   
                Για την σημαντική του αυτή αποστολή ο ίδιος δεν μιλούσε και δεν έγραψε. Οι κατοπινοί βιογράφοι του για να αναφερθούν σ’ αυτό το γεγονός του βίου του, καταφεύγουν συνήθως στους επικήδειους που εκφώνησαν όταν πέθανε το 1874, ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος και ο Αθανάσιος Πετμεζάς.
                Ο Ιωάννης Φιλήμων γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1798 ή 1799 στη συνοικία της Ξηροκρήνης (Κουρουτσεσμέ). Ο πατέρας του καταγόταν από την Θράκη και το επάγγελμα του ήταν ζωγράφος (κατά τον Πρωτοψάλτη Εμμ.). Άλλος βιογράφος του κάνει λόγο και για κυπριακή καταγωγή (κατά τον Δημ. Καμπούρογλου). Φοίτησε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή και απέκτησε πολλή καλή μόρφωση.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...