Κυριακή, 4 Αυγούστου 2013

Μητσαίοι: Υπόδειγμα προσφοράς προς την πατρίδα

*Τα τρία αδέλφια Αθανάσιος, Σταμάτιος και Κωνσταντίνος

*Μια οικογένεια- υπόδειγμα 
πατριωτισμού και προσφοράς
Υπόδειγμα και η οικογένεια Λαγάνη

Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

                Ο ανιδιοτελής πατριωτισμός, η εκούσια στράτευση στην ιδέα της πατρίδας, η εθελοντική προσφορά στον τόπο που μας γέννησε, είναι φαινόμενο που συνεχώς συρρικνώνεται, ειδικά στις μέρες μας. Γεννά μελαγχολικές σκέψεις αυτή η διαπίστωση, αλλά δεν ανατρέπεται αυτή η κατάσταση της πατριωτικής αφασίας.
                Εντούτοις υπήρξαν εποχές, που τα φαινόμενα αυτά άνθιζαν ανάμεσα στον ελληνικό λαό, εντελώς αυθόρμητα και πηγαία, χωρίς κανένας να διεκδικεί αμοιβές, παροχές ή δημοσιότητα, όπως συμβαίνει σήμερα, που τα ΜΜΕ δημιουργούν ήρωες (με… παντούφλες) παπαγάλους των τηλεοπτικών παραθύρων και κύμβαλα αλαλάζοντα. Τέτοιες εποχές ήταν, ο πόλεμος του Σαράντα, αλλά και οι Βαλκανικοί Πόλεμοι.
                Υπάρχουν παραδείγματα οικογενειών, που τα παιδιά τους όλα μαζί έσπευδαν εθελοντικά να πολεμήσουν, υπακούοντας σε άγραφους κώδικες τιμής.


                Άνθρωποι απλοί, που το μόνο τους μέλημα ήταν να προσφέρουν στην πατρίδα. Στον πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο, είδαμε για παράδειγμα και σε αντίστιξη με ορισμένους σημερινούς πολιτικούς ταγούς που είναι αστράτευτοι ακόμα και σε καιρό ειρήνης, βουλευτές και μεγάλους σε ηλικία να κατατάσσονται εθελοντικά και να πηγαίνουν στα μέτωπα της Μακεδονίας και της Ηπείρου (Βλέπε σχετικά στη θέση http://sitalkisking.blogspot.gr/2012/06/1912.html).
                Σήμερα, θα δούμε ένα παράδειγμα οικογενειακής πατριωτικής προσφοράς από την περίοδο των πολέμων του 1912-13.
                Η οικογένεια Μήτσα, στην πλειονότητα των Ελλήνων είναι μια άγνωστη οικογένεια. Και όμως, η οικογένεια αυτή διακρίθηκε για την προσφορά της στο Έθνος, από την Επανάσταση του 1821!
*Ο γενάρχης Μήτσας, αγωνιστής του 1821

                Γενάρχης της οικογένεια αυτής ήταν ο Σταμάτιος Μήτσας, που πιστεύεται ότι γεννήθηκε περί το 1794. Κατάγονταν από το Καστρί της Αργολίδας. Ήταν αδελφός του Ιωάννη Μήτσα και πήρε μέρος όπως και αυτός στην πολιορκία του Ναυπλίου, αλλά και σε εκστρατείες στη Ρούμελη. Κατά την εισβολή του Δράμαλη στην Πελοπόννησο,  πολέμησε με το Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και ύστερα πήγε στην Αθήνα με το Γενναίο Κολοκοτρώνη, κατά την πολιορκία της Ακρόπολης.
                Αργότερα έγινε πληρεξούσιος στην Ε'  εθνική συνέλευση στις 7 Δεκεμβρίου 1831 στο Άργος και στις 15 Δεκεμβρίου 1831 στο Ναύπλιο και πέντε φορές βουλευτής Ερμιονίδος στις περιόδους από 1850 έως 1862. Πέθανε το 1874.
*Η υπογραφή του γενάρχη Σταμάτιου Μήτσα 
στα πρακτικά των επαναστατικών εθνοσυνελεύσεων 

                Ο αδελφός του Ιωάννης Μήτσας ήταν και αυτός αγωνιστής της Επανάστασης του 1821. Υπηρέτησε ως στρατιώτης και πολέμησε στην πολιορκία του Ναυπλίου. Πήρε μέρος στις μάχες εναντίον του Δράμαλη. Μετέσχε και στην εκστρατεία στη Ρούμελη μαζί με τον Νικήτα Σταματελόπουλο, και αργότερα με τον στρατηγό Γενναίο  Κολοκοτρώνη. Έπεσε μαχόμενος στο Νέο Φάληρο, στην εκστρατεία του Καραϊσκάκη για την κατάληψη της Ακρόπολης και την απελευθέρωση της Αθήνας
*Ο Ιωάννης Μήτσας

                Τα χρόνια όμως πέρασαν. Η οικογένεια του Σταμάτη Μήτσα συνέχισε να έχει έντονη παρουσία στους εθνικούς αγώνες. Ο γιός του Αντώνιος Μήτσας στρατιωτικός, έσπευσε εθελοντής στην Κρήτη και πήρε μέρος στον άτυχο ξεσηκωμό των Κρητικών το 1866. Αργότερα πήρε μέρος και στην επανάσταση της Θεσσαλίας το 1878 (Για την επανάσταση αυτή βλέπε στη θέση http://sitalkisking.blogspot.gr/2012/02/blog-post_25.html  και στη θέση http://sitalkisking.blogspot.gr/2011/10/blog-post_19.html). Ο Μήτσας με τους τρείς νέους γιους του πήραν μέρος στη Θεσσαλία στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1896-97. Η πυροβολαρχία μάλιστα του γιου του Σταμάτιου (εγγονού του γενάρχη της οικογένειας) έδρασε δυναμικά παρά την άδοξη έκβαση αυτού του πολέμου. Ο Αντώνιος Μήτσας, πέθανε έχοντας τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη.
*Από τα Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας. Έγγραφο του Ιωάννη Μήτσα, 
για την τροφοδοσία των αγωνιζομένων, από τα Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας

                Έτσι μέσα από διαρκείς αγώνες φτάσαμε στους Βαλκανικούς Πολέμους, όταν σύσσωμο το έθνος έδινε μεγάλο αγώνα. Οι εγγονοί του λεοντόκαρδου αγωνιστή της Επανάστασης, έσπευσαν να δώσουν το παρόν. Δεν γινόταν να λείπουν από τα μέτωπα του πολέμου. Τρία αδέρφια και οι τρεις αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού, έκαναν το καθήκον τους στο ακέραιο, γεγονός που επισήμανε σε πρωτοσέλιδό της η εφημερίδα «Πατρίς» στις 15 Δεκεμβρίου 1912.
*Η επίσημη ανακοίνωση στον Τύπο για την κατάληψη του Μετσόβου

                Ο Σταμάτιος Μήτσας ο νεώτερος, πολέμησε στο μέτωπο της Ηπείρου και υπήρξε ο ελευθερωτής του Μετσόβου, το οποίο μάλιστα έσωσε από τις συνεχείς λυσσώδεις επιθέσεις των Τούρκων, που επιχείρησαν ανεπιτυχώς να το ανακαταλάβουν.
*Η εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ στις 8 Νοεμβρίου 1912 αναγγέλλει την απελευθέρωση του Μετσόβου 
με τη δράση του Σταματίου Μήτσα

                Αλλά και ο Γεώργιος Σουρής, δεν έμεινε ασυγκίνητος από την μαχητικότητα που έδειξε στην απελευθέρωση του Μετσόβου ο αντισυνταγματάρχης Πυροβολικού Σταμάτιος Μήτσας και του αφιέρωσε στο "Ρωμηό" τους ακόλουθους στίχους:
Το απόσπασμα του "Ρωμηού" για την απελευθέρωση του Μετσόβου


                Την ανδρεία και τη στρατιωτική ικανότητα του Σταμάτιου Μήτσα ανέφεραν πολλές εφημερίδες την εποχή εκεί. Όπως για παράδειγμα η εφημερίδα "Αστραπή" στις 23 Νοεμβρίου 1912, που δημοσίευσε περιγραφή Μετσοβίτη μαχητή, για την απελευθέρωση της πατρίδας του μεγάλου εθνικού ευεργέτη Γεωργίου Αβέρωφ. Ιδού το σχετικό απόσπασμα:
*Από την εφημερίδα "Αστραπή"

               Ο αδελφός του Αθανάσιος Μήτσας, ταγματάρχης Πεζικού πήρε μέρος σε πολλές μάχες στα μέτωπα της Μακεδονίας και της Ηπείρου, όπου διακρίθηκε.
                Ο τρίτος αδελφός λοχαγός Κωνσταντίνος Μήτσας του 3ου Συντάγματος Πεζικού ανδραγάθησε στη φονική μάχη του Σαρανταπόρου. Στη μάχη των Γιαννιτσών, μέσα στην πόλη, κυρίευσε μόνος του δύο τουρκικές σημαίες και στη συνέχεια πολέμησε και στο μέτωπο της Ηπείρου. Τραυματίσθηκε στη μάχη της Μανωλιάσας. Επέδεσε μόνος το τραύμα του και συνέχισε μαχόμενος.
                Στην ηρωική αυτή τριάδα των αδελφών Μητσαίων η εφημερίδα «Πατρίς» πρόσθετε και τον ανηψιό τους Γεώργιο Κατσαρό, υπολοχαγό Πυροβολικού. Ο Κατσαρός ήταν γιός της αδελφής του, χήρας του λοχαγού Κατσαρού. Ανήκε στην πυροβολαρχία του Λέστου και πήρε μέρος σε όλες τις μάχες στην Ήπειρο.
                Αυτή ήταν η υποδειγματική πατριωτική οικογένεια Μήτσα. Σήμερα όπου κι αν γυρίσουμε το βλέμμα μας, τέτοιες οικογένειες δεν βλέπουμε. Διακρίνουμε ανεπάγγελτους, αστράτευτους, βολεμένους, ενίοτε και ριψάσπιδες στον πολιτικό τους βίο.
                Μία οδός στο Κουκάκι, στο Δήμο Αθηναίων, η οδός Μητσαίων, διατηρεί στη σκέψη όσων ξέρουν, τη μνήμη αυτής της σπουδαίας οικογένειας. Τέτοια παραδείγματα, δεν φαίνονται στην εποχή μας.


Και άλλη μία πατριωτική οικογένεια


*Αυτός είναι ο φιλόπατρις πατέρας Ξενοφών Λαγάνης, με τους επτά γιους να υπηρετούν όλοι μαζί στα μέτωπα του πολέμου. Τη φωτογραφία του δημοσίευσε η εφημερίδα ¨Ελλάς" στις 4 Ιουλίου 1913


                Όμως αφού αναφερθήκαμε σε μια μεγάλη ιστορική οικογένεια, είναι χρήσιμο να αναφερθούμε και σε μια άλλη οικογένεια, που δεν την κατέγραψε η επίσημη ιστορία. Γιατί αυτή η ταπεινή οικογένεια, δείχνει τον αγνό πατριωτισμό και την ανόθευτη φιλοπατρία. Είναι η οικογένεια του Ξενοφώντα Λαγάνη. Στους Βαλκανικούς Πολέμους η οικογένεια αυτή πρόσφερε εφτά αγόρια, που υπηρετούσαν ταυτόχρονα!!! Ο Ξενοφών Λαγάνης είχε καταγωγή από την Ζάτουνα της Γορτυνίας, αλλά έμενε στο Μεσολόγγι. Είχε επτά γιους που μάχονταν όλοι!!! Δύο ανήκαν στο Πεζικό, δύο στο Πυροβολικό, ένας στο Μηχανικό, ένας στο Ιππικό και ένας στο Ναυτικό.
               Σήμερα, με το πνεύμα που έχει καλλιεργηθεί θα υπηρετούσε ένας και οι άλλοι θα έβρισκαν τρόπο απαλλαγής λόγω π.χ, υπηρετούντος αδελφού!!!
                Αλλά η εποχή των Βαλκανικών Πολέμων, ανέδειξε τις αρετές της φυλής, αυτές που σήμερα κατάντησαν είδος εν ανεπαρκεία....        



Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

*Ο Σταμάτης Μήτσας σε σκίτσο στο "Εμπρός" του Απριλίου 1897.

11 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ευχαριστώ πολύ, τι να πώ ... δεν έχω λόγια, μεγάλη συγκίνηση και ευγνωμοσύνη, διαβάζοντας σκέφτηκα αν υπάρχει τουλάχιστον ένας δρόμος στο όνομά τους αλλά είδα οτι κάπου υπάρχει στο Κουκάκι.....κάτι είναι κι αυτό !!!!!!!!!!!!!!!!

Pinelopi Gkouma

SITALKIS είπε...

Φωτεινό παράδειγμα, αλλά ποιος ακολουθεί σήμερα τέτοια παραδείγματα;

Ανώνυμος είπε...

Σήμερα; Πού τέτοια Λεβεντιά !!!!!!!

Pinelopi Gkouma

Ανώνυμος είπε...

Elen Chion Πολυ μακρια απο τη σημερινη πραγματικοτητα!


Ανώνυμος είπε...

Νίκος Παπαδιονυσίου Πολύ καλός Παντελή μας! Οικογένειες ξεχασμένες από χρόνια, που πρόσφεραν πολλά στην Πατρίδα, μαζί και τα παιδιά τους, υπήρξαν και κατά τον Μακεδονικό Αγώνα...

Ανώνυμος είπε...

Ελένη Γκαλδάνα
Αυτή η ματιά στην ιστορία που φτάνει ως τον άνθρωπο, είναι πάντα συναρπαστική!

Ανώνυμος είπε...

Elias Christeas
Eυχαριστω! Υπάρχει βεβαίως οδός Μητσαιων-Μακρυγιάννη. Αλλά βεβαίως για να γνωρισουμε όλους τους παλιούς ευεργέτες-μια και οι σύγχρονοι είναι μετρημένοι στα δάκτυλα της μιας χειρός - μήπως επιβάλλεται η καθιέρωση Ημέρας Μνήμης των απανταχού ευεργετών; Μήπως φιλοτιμηθούν ορισμένοι της φυλής εκ των πλουσιότερων του κόσμου, να θυμηθούν τις ρίζες τους;

Ανώνυμος είπε...

Pinelopi Gkouma
Πάλι μας έκανες να αισθανθούμε υπερήφανοι!!! Και τα μάτια μας να γεμίσουν δάκρυα!!!!


Ανώνυμος είπε...

Παράδειγμα προς προβολή...

Ανώνυμος είπε...

Kostas Patialiakas
Νομίζω ότι αξίζει να αναφερθεί και η περίπτωση της Ελένης Ιωαννίδου από την Πελοπόννησο, κατά τη διάρκεια του Ελληνο-Ιταλικού Πολέμου. Όταν πληροφορήθηκε τον ηρωικό θάνατο του γιου της Ευαγγέλου στις επιχειρήσεις της Κλεισούρας, τηλεγράφησε στο τότε Πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή ότι παρήγγειλε στους τέσσερες άλλους γιους της , που υπηρετούσαν στο μέτωπο να εκδικηθούν το θάνατο του αδελφού τους και με σπαρτιατική γενναιότητα του δήλωσε: << Κρατώ σε εφεδρεία άλλους τέσσερες, τον Παναγιώτη, τον Αθανάσιο, το Γρηγόριο και το Μενέλαο, κλάσεως 1917 και νεώτερων. Παρακαλώ να κληθούν ονομαστικά και αυτοί σε κάθε περίπτωση ανάγκης της Πατρίδας ή τυχόν απωλείας άλλου τέκνου μου >>. Οποίο μεγαλείο ψυχής!!!

Ανώνυμος είπε...

Stylianos Xenokrates
Η Σημαια ηταν υψιστο εθνικο συμβολο, που σημερα την απαξιωνουμε και την αξαφανισαμε απο τα σχολεια, τις γιορτες και παρελασεις. Σαν δεν ντρεπομαστε!!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...