Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ ΣΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ



Σήμερα λόγω της ημέρας, επαναφέρω ένα παλαιότερο θέμα που είχα αναρτήσει για το τροπάριο της Κασσιανής. 
Καλή Μεγαλοβδομάδα φίλοι μου.


*Η Αγία Κασσιανή

          Μεγάλη Τρίτη, της Μετανοούσας Μαγδαληνής. Το τροπάριο της ημέρας, που έγραψε η μοναχή Κασσιανή κατέχει ξεχωριστή θέση, τόσο στην εκκλησιαστική ποίηση, όσο και στην Ελληνική Γραμματεία γενικότερα. 
          Η Κασσιανή ή Κασσία, ή Εικασία, ήταν βυζαντινή μοναχή και υμνογράφος. Σ' αυτήν αποδίδεται το ψαλλόμενο την Μεγάλη Τρίτη τροπάριο. Ο πρώτος βυζαντινός χρονογράφος που έγραψε για την Κασσιανή είναι ο Συμεών ο Μάγιστρος. Από το πλούσιο έργο της περίπου 50 από τους ύμνους έχουν διασωθεί και 23 από αυτούς χρησιμοποιούνται στη Ορθόδοξη λατρεία. Ο ακριβής αριθμός τους δεν έχει προσδιορισθεί. Επιπλέον, σώζονται 789 μη λειτουργικοί της στίχοι. Πρόκειται κυρίως για «γνωμικά». 




          Η μνήμη της τιμάται στις 7 Σεπτεμβρίου. 
          Γεννήθηκε μεταξύ του 805 και του 810 στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γόνος πλούσιας οικογενείας. Είχε εξαιρετική ομορφιά και μεγάλη εξυπνάδα. Τρεις βυζαντινοί χρονικογράφοι, αναφέρουν ότι έλαβε μέρος στην τελετή επιλογής νύφης, για τον αυτοκράτορα Θεόφιλο, την οποία είχε οργανώσει η μητριά του Ευφροσύνη.
          Ανάμεσα στις δώδεκα κόρες που ήταν υποψήφιες ξεχώρισαν δύο: η Κασσία, κόρη εξαίσιας ομορφιάς, η οποία καταγόταν από οικογένεια ευπατριδών και η αρχόντισσα επίσης Θεοδώρα.
          Όταν συγκεντρώθηκαν στα ανάκτορα, η Ευφροσύνη έδωσε στο Θεόφιλο ένα χρυσό μήλο να το προσφέρει στην κόρη που θα τον συγκινούσε περισσότερο. Εκείνος στράφηκε προς την Κασσία, εντυπωσιασμένος από την ομορφιά της για να της προσφέρει το μήλο, απευθύνοντας της, την περίεργη παρατήρηση: "Εκ γυναικός ερρύη τα φαύλα" υποννοώντας την Εύα, που έγινε αιτία να εκδιωχθεί ο άνορωπος από τον Παράδεισο.
          Η Κασσιανή δεν τα έχασε, ούτε υπολόγισε ότι θα έχανε το θρόνο. Και έδωσε μια απάντηση θαρραλέα: "Αλλά και εκ της γυναικός πηγάζει τά κρείττω" υπονοώντας την Παναγία που γέννησε το Χριστό.
          Ο Θεόφιλος  πειραγμένος από την εύστροφη απάντηση, πρόσφερε το χρυσό μήλο στην Θεοδώρα. Η Κασσιανή, είχε χάσει οριστικά το θρόνο. Στη συνέχεια έγινε μοναχή. Και εμπνεύσθηκε το ποιητικό της κείμενο, από το εξής απόσπασμα του Ευαγγελίου:
          «Και ιδού γυνή εν τη πόλει ήτις ην αμαρτωλός, και επιγνούσα ότι ανάκειται εν τη οικία του Φαρισαίου, κομίσασα αλάβαστρον μύρου και στάσα οπίσω παρά τους πόδας αυτού κλαίουσα, ήρξατο βρέχειν τους πόδας αυτού τοις δάκρυσι και ταις θριξί της κεφαλής αυτής εξέμασσε και κατεφίλει τους πόδας αυτού και ήλειφε τω μύρω».
          Αυτό το περιστατικό η μοναχή και υμνογράφος Κασσιανή το μετέτρεψε σε ένα από τα ωραιότερα και δημοφιλέστερα τροπάρια της Ορθόδοξης Εκκλησίας. 
          Το πρωτότυπο κείμενο του Τροπαρίου της Κασσιανής, είναι το ακόλουθο:



Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή,
τὴν σὴν αἰσθομένη θεότητα, μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν,
ὀδυρομένη, μύρα σοι, πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ κομίζει.
Οἴμοι! λέγουσα, ὅτι νύξ μοι ὑπάρχει, οἶστρος ἀκολασίας,
ζοφώδης τε καὶ ἀσέληνος ἔρως τῆς ἁμαρτίας.
Δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων,
ὁ νεφέλαις διεξάγων τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ
κάμφθητί μοι πρὸς τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας,
ὁ κλίνας τοὺς οὐρανοὺς τῇ ἀφάτῳ σου κενώσει.
Καταφιλήσω τοὺς ἀχράντους σου πόδας,
ἀποσμήξω τούτους δὲ πάλιν τοῖς τῆς κεφαλῆς μου βοστρύχοις
ὧν ἐν τῷ παραδείσῳ Εὔα τὸ δειλινόν,
κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα, τῷ φόβῳ ἐκρύβη.
Ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη καὶ κριμάτων σου ἀβύσσους
τίς ἐξιχνιάσει, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου;
Μή με τὴν σὴν δούλην παρίδῃς, ὁ ἀμέτρητον ἔχων τὸ ἔλεος.
          Πολλοί επεχείρησαν έκτοτε να διασκευάσουν ή να μεταφράσουν ή να μεταφέρουν στη δημοτική το τροπάριο της Κασσιανής. Ένα δείγμα δημοσιεύουμε εδώ. Είναι του Φώτη Κόντογλου.
Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες,
σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα
και σε άλειψε με μυρουδικά πριν από τον ενταφιασμό σου
κι έλεγε οδυρόμενη: Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη
και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας.
Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων,
εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας.
Λύγισε στ' αναστενάγματα της καρδιάς μου,
εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης.
Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου,
και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου
αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό,
τ' άκουσε να περπατάνε, από το φόβο της κρύφτηκε.
Των αμαρτιών μου τα πλήθη και των κριμάτων σου την άβυσσο,
ποιος μπορεί να τα εξιχνιάση, ψυχοσώστη Σωτήρα μου;
Μην καταφρονέσης τη δούλη σου, εσύ που έχεις τ' αμέτρητο έλεος.


          Το Τροπάριο της Κασσιανής στη δημοτική γλώσσα απέδωσε και ο μεγάλος ποιητής Κωστής Παλαμάς. Το παραθέτουμε εδώ:

« Κύριε,
Η γυναίκα που έπεσε, σε τόσες αμαρτίες, σαν άκουσε, σαν ένοιωσε τη θεϊκή σου
Χάρη σαν μυροφόρας ένδυμα, στα κλάματα πνιγμένη μύρα προ του θανάτου Σου,
εντάφια σου φέρνει, και ωιμέ, στενάζει, κλαίει και θρηνεί πολλή με δέρνει νύχτα
ασέληνη και σκοτεινή έρως της αμαρτίας νύχτα που φλέγει και κεντά πόθους
ακολασίας.
δέξου Χριστέ, τα δάκρυα τα πύρινα που χύνω Συ, που στα σύννεφα τραβάς της
θάλασσας το κύμα.
Γύρισε την συμπόνια Σου, 
στους στεναγμούς μου,
Συ πώγυρες τους ουρανούς στην θεία γέννησή Σου.
Τα πόδια σου τα άγια, 
άφησε να φιλήσω 
και να σκουπίσω άφησε 
με τα ξανθά μαλλιά μου.
Τα πόδια, που σαν άκουσε τον κρότο τους
η Εύα το δειλινό μεσ' στην Εδέμ 
κρύφθηκε από φόβο
Τις τόσες αμαρτίες μου και τη βαθιά Σου κρίση ποιος να μετρήσει ημπορεί
Χριστέ μου, ψυχοσώστη
Μη με αφήνεις έρημη και ταπεινή σου δούλη Συ, όπου έχεις, ως Θεός άπειρη
καλοσύνη».
          Μια απόδοση στη δημοτική, έκανε το 1968 ο Παντελής Αθανασιάδης. Η απόδοση αυτή, δημοσιεύθηκε την Μεγάλη Τρίτη της χρονιάς εκείνης, στην εφημερίδα ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΒΟΡΡΑΣ της Θεσσαλονίκης.
Χριστέ μου εγώ που αμάρτησα
Πουλώντας το κορμί μου
Σε καταγώγια άνομα
Σε κλίνες των Ρωμαίων
Χαρίζοντας τον έρωτα
Και την ακολασία
Ιδού! Μπροστά σου βρίσκομαι
Θωρώ τα μεγαλείο
Του πάναγνου προσώπου Σου
Και το χαμόγελό σου
Πηγή δροσιάς στην έρημο
Καντήλι στο σκοτάδι.
Σου φέρνω μύρα Κύριε
Για να με συγχωρήσεις
Οίμοι! Σου κράζω η δύστυχη
Νύχτα μέσ’ στην ψυχή μου.
Σκότος χωρίς ξημέρωμα
Χάος κι ακολασία
Πριν σ’ αντικρύσω Κύριε,
Πριν το χαμόγελό Σου
Φως μου χαρίσει Άγιε.
Συγχώρεσέ με Πάναγνε
Και δέξου τους χειμάρρους
Απ’ των ματιών τα δάκρυα
Κι απ’ της ψυχής το κλάμα
Χριστέ μου, Συ, πού έφερες
Αγάπη μέσ’ στην πλάση,
Συ που το θαλασσόνερο
Το φέρνεις στα ουράνια
Σαν σύννεφο λευκόφαιο
Για να τα ξαναστείλεις
Σταλιά δροσιάς, βροχόσταλα
Στη διψασμένη χώρα,
Λυπήσουμε και δώσε μου
Χριστέ μου τη συγγνώμη
Και ΄γω η πόρνη Κύριε,
Θα τα καταφιλήσω
Τα άχραντα τα πόδια Σου
Με μύρο θα τα λούσω
Και τους βοστρύχους Πάνσοφε,
Που άλλοτε θαμπώναν
Τους Ιουδαίους έφηβους
Θα ρίξω για πετσέτα
Στεγνώνοντας τα πόδια Σου,
Τις θεϊκές πατούσες.
Συγχώρεσέ με Πάναγνε,
Σαν χάρη στο ζητάει
Η πόρνη η ακόλαστη
Η ξακουστή εταίρα,
Που κείτεται στα πόδια Σου
Και με το μοιρολόγι
Ποθεί τις αμαρτίες της
Να σβήσει με σφουγγάρι.
Ποιος Κύριε τα κρίματα
Μιας άσωτης γυναίκας,
Αυτής που ήμουν κάποτε,
Θα τα εξιχνιάσει;
Ποιος τις αβύσσους της ψυχής
Θα τις βυθομετρήσει;
Ποιος ψυχοσώστη Ιησού,
Ποιος θα με συγχωρήσει;
Χριστέ μου πολυσπλαχνικέ
Μη με παραμερίσεις
Πριν από τα χείλη σ’ ακουσθεί
Της συγχωριάς ο λόγος.

          Ο δημοσιογράφος Γεώργιος Ρούσος, είχε γράψει τη μυθιστορηματική βιογραφία της Κασσιανής, που δημοσιεύονταν στην πρώτη σελίδα των "Νέων" με εικονογράφηση του Φωκίωνα Δημητριάδη και αργότερα κυκλοφόρησε σχετικό βιβλίο με τίτλο "ΚΑΣΣΙΑΝΗ, Στέμμα και Ράσο- Δραματική μυθιστορία".
          Ο Μίκης Θεοδωράκης μελοποίησε το Τροπάριο της Κασσιανής. Περιέχεται στο δίσκο του "Τα Εκκλησιαστικά" με τραγουδιστή το Μανώλη Μητσιά.


Το τροπάριο της Κασσιανής, σε βυζαντνή παρασημαντική από  τον πατέρα Κωνσταντίνο Παπαγιάννη. 

http://www.youtube.com/watch?v=oEmLqb4Ga_w&feature=share

20 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Εξαιρετική παρουσίαση, Παντελή, ενός τόσο γοητευτικού κειμένου, μιας επίσης γοητευτικής ιστορίας! Σ΄ευχαριστώ πολύ!

Μαρία

Ανώνυμος είπε...

Μπράβο Παντελή μου! Μετάφραση το 1968!!!!!!! Μια όμως που -Εκ γυναικός ερρύη τα φαύλα- σου γράφω κάτι, που διάβασα σήμερα:Κι αυτή η Κασσιανή κάθε χρόνο το ίδιο τροπάρι.
Μου ξαναθύμισες ιστορίες!!
Ευχαριστώ.

Ελπίδα

Ανώνυμος είπε...

ΕΜΠΕΡΙΣΤΑΤΩΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ Η ΠΙΟ ΠΙΣΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ( ΠΟΔΑΡΙΑ ,ΕΝΤΑΞΕΙ ΠΟΔΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ)ΑΥΤΗ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!!!Ο ΠΑΛΑΜΑΣ ΩΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΠΡΟΣΘΕΤΕΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ, ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ, ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΤΟ ΑΠΟΔΙΔΕΙ ΣΩΣΤΑ, Η ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΟΥ 1968 ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΕΛΕΥΘΕΡΗ, ΞΕΦΕΥΓΕΙ ΛΙΓΟ, ΙΣΩΣ ΚΑΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΧΥΔΑΙΟ. ΔΕ ΒΓΑΙΝΕΙ ΤΟΣΟ Ο ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΟΛΟΦΥΡΜΟΙ ΤΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΤΗΣ, Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΟΣΟ ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΔΟΞΑΣΙΕΣ ΠΟΥ ΔΙΑΔΙΔΟΝΤΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ....

ΣΙΣΣΥ ΠΑΠΠΑ

Ανώνυμος είπε...

Το Τροπαριο της Κασσιανης της Μ. Τριτης ειναι απο τα ωραιοτερα !!!!!!!Τη θαυμαζω γιατι πιστευω οτι ηταν η πρωτη Φεμινιστρια της δυσκολης εκεινης εποχης για τις Γυναικες ...!!!!!!
Μυρτώ Πανθεου

Ανώνυμος είπε...

Αυτά τα ξέρω από το φίλο Σέρβο μελετητή Κωνσταντίνο Σίμιτς ειδήμονα στο θέμα της Κασσιανής.
Είναι γεγονός ότι διοργανώνονταν πασαρέλες, δηλαδή κυριολεκτικά
καλλιστεία, για να βρεθεί νύφη στον αυτοκράτορα, αλλά δεν φαίνεται να
είχε εμπλακεί η Κασσιανή σε αυτή τη διαδικασία. Η ιστορία αυτή
σχετίζεται με τη φήμη της για τη σοφία και τη μόρφωση της, αλλά και το δυναμισμό της.
Από τους κορυφαίους υμνογράφους, με βαθιά θεολογικά νοήματα στην
παράδοση του Ιωάννου της Κλίμακος και του Θεοδώρου Στουδίτη,
χρησιμοποιεί έντονο ρητορικό ύφος και ενίοτε ακόμη και ομηρικές λέξεις.
Ήταν ηγουμένη και επιστολή του Θεοδώρου Στουδίτη προς αυτή
περιλαμβάνει ευχαριστίες για τη βοήθεια που παρείχε σε διωκόμενο
μοναχό.
Υπάρχει και μία άλλη διάσταση που αφορά το μεγάλο υμνογραφικό της
έργο, σε λειτουργική χρήση βρίσκεται και ύμνος για το Γεννέσιο του Προδρόμου.
Έγραψε και τετραώδιο για το Πάσχα, αλλά κάποιο αχαρακτήριστοι τα
έθεσαν εκτός λειτουργικής χρήσης με την αιτιολογία ότι δεν "είναι
δυνατό να ψέλνουμε ανακατεμένα λόγια Αγίων Ανδρών και μίας γυναίκας".
Κρίτων Κοκκινάκης

Ανώνυμος είπε...

Ελύτης και Κόντογλου, δύο διαμετρικά παραδείγματα.
Ο Ελύτης μελέτησε το Παπαδιαμάντη αφομοίωσε την αισθητική του, που
βασίζεται στη λαϊκή ευσέβεια, και συνδυάζοντας τη με σύγχρονα ρεύματα
έγραψε τη μεγαλειώδη ποίηση του.
Αντίθετα ο Κόντογλου μοναδικός αγιογράφος, στα γραπτά του επιμένει σε μία υπερβολική εσωστρέφεια που δεν οδηγεί πουθενά. Στο χώρο της
μουσικής αυτή την υπερβολική εσωστρέφεια επιδείκνυε ο Σίμων Καράς.
Μας διαφεύγει ότι η αξία της παράδοσης μας βρίσκεται ακριβώς στη
διαχρονικότητα της και καθίσταται πηγή έμπνευσης σε καλλιτέχνες.
Άλλωστε και στην ακμή της ρωσικής λογοτεχνίας ξεκινώντας από τον
Πούσκιν έτσι και αυτοί εμπνεύστηκαν από την παράδοση.
"Πνεύμα αργείας, περιεργείας κτλ" του Αγ. Εφραίμ έγινε ποίημα από το Πούσκιν.
Ακολούθησε και Χομιάκφ και ο Ντοστογιέφκσι.
Αυτά να βλέπουμε σε δύσκολες εποχές!!!
Κρίτων Κοκκινάκης

Ανώνυμος είπε...

Η Κασιανή είναι ιδιαίτερ η περίπτωση. Η ιστορία με τον αυτοκράτωρα είναι μάλλον χαλκευμένη, αν και είναι αλήθεια ότι οι Βυζαντινοί οργάνωναν πασαρέλες, όταν επρόκειτο να επιλεγεί η μέλουσα αυτοκράτειρα.
Η ίδια η υμνογράφος είχε ιδιαίτερη επίδοση στην απόδοση υψηλών θεολογικών νοημάτων με ρητορικό ύφος, είναι χαρακτηριστικό ότι στους ύμνους της υπάρχουν πολλές ομηρικές λέξεις και εκφράσεις.
Δυστυχώς τα περισσότερα έργα της είναι εκτός λειτουργικής χρήσης. Αν και υψηλής ποιότητας λογοτεχνικής και θεολογικής. Ο λόγος είναι η στενοκεφαλιά εκκλησιαστικών παραγόντων που τα έβγαλαν εκτός χρήσης, γιατί σύμφων με τη με τα μυαλά τους: "Δεν ήταν δυνατό να μπερδεύονται λόγια γυναικών με λόγια Αγίων Ανδρών". Τόσο τους έκοβε...

Κοκκινάκης Κρίτων

Ανώνυμος είπε...

Παντελή συγχαρητήρια εξαιρετικό!!!!!!!

Nver Nadian-Deregian

Ανώνυμος είπε...

Νασαι καλά Παντελή, να μας ενημερώνεις με ωραία κείμενα.

Σέσσυ Σαμόλη

Ανώνυμος είπε...

Η Κασσία , γεννήθηκε μεταξύ του 805 και του 810 από πλούσια οικογένεια , στην Κωνσταντινούπολη..ήταν εκείνη , που έλαβε μέρος , στην τελετή επιλογής νύφης , για τον αυτοκράτορα Θεόφιλο και εκείνη , που του έδωσε την περήφανη απάντηση:εκ γυναικός πηγάζει τα κρείττω..υπονοώντας ότι η Παναγιά γέννησε τον Χριστό..μπορεί να έχασε τον θρόνο , αλλά παραμένει στην μνήμη μας για την στάση της και το υπέροχο τροπάριο που της αποδείδεται και που θα ακουστεί σήμερα ,στους λατρευτικούς χώρους των εκκλησιών μας!η απόδοση στην δημοτική , εξαιρετική ..Παντελή μου , ευχαριστώ πολύ , σου εύχομαι , Καλό Πάσχα....

Φανη Πιατα

Ανώνυμος είπε...

Θερμές ευχαριστίες, κ. Αθανασιάδη! Προσωπικά με συγκινεί ιδιαίτερα το Τροπάριο της Κασσιανής... Κάθε Μεγάλη Τρίτη με φέρνει πίσω, στα παιδικά χρόνια, στην Εκκλησία της Παναγίας και με συνδέει με τον Ανατολικοθρακιώτη παππού μου! Να είστε καλά, Καλό Πάσχα!

Chryssi Baboura

Ανώνυμος είπε...

Πολύ ωραία σελίδα. Καλή Ανάσταση!

Helene Poulakou

Ανώνυμος είπε...

Φώτης Καλλιαγκόπουλος Εξαιρετικό Παντελή. Το είχα ξαναδεί από εσένα παλιότερα. Χρόνια πολλά

Ανώνυμος είπε...

Δήμητρα Φώτου ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΠΑΝΤΕΛΗ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!

Ανώνυμος είπε...

Ενταξει Μωρε Γιατι εσυ στην ερμηνεια που εχεις δωσει εχεις ταυτισει το τροπαριο με τη Μαρια τη Μαγδαληνη?



SITALKIS είπε...

Ναι.... Γιατί το αρχικό κείμενο με οδηγεί να σκεφθώ την Μαγδαληνή.

Ανώνυμος είπε...

Emmanouil Simos ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΣΑΠΦΟΥΣ ΤΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΔΟΞΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΑΝΟΗΤΗΣ ΑΡΣΕΝΙΚΗΣ ΥΠΕΡΟΨΙΑΣ.ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΙΣΤΟΡΙΚΕ ΜΑΣ ΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ.


Ανώνυμος είπε...

Helene Pulacu Όχι η πιο πιστή στο πρωτότυπο, αλλά νομίζω πιο εύρυθμη και ποιητική η δική σου μετάφραση (απόδοση, θα έλεγα μάλλον), Παντελή.

Ανώνυμος είπε...

Αλεξάνδρα Κωστάκη Εξαιρετικό! Συγχαρητήρια Παντελή!!!

Ανώνυμος είπε...

Αλεξάνδρα Κωστάκη Εξαιρετικό! Συγχαρητήρια Παντελή!!!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...