Ο Γεώργιος Α' και ο δολοφόνος του

ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=480309&wordsinarticle=

*Κρητικοί χωροφύλακες μεταφέρουν τον Αλέξανδρο Σχινά, που δολοφόνησε 
από μικρή απόσταση τον βασιλιά Γεώργιο Α’ στη Θεσσαλονίκη

*Τι ήξεραν οι πρίγκιπες,

ποιος όπλισε το χέρι του Σχινά,

τι μετέδιδαν οι διπλωμάτες

μέσω των τηλεγραφημάτων τους

Της κ. Φωτεινής Τομαή*

          Ακόμα και αν δεχθεί κανείς την απουσία σχέσεως μεταξύ αιτίου και αιτιατού στην Ιστορία, σήμερα, εκατό χρόνια μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, είναι αδύνατο να αποφύγει τον συλλογισμό ότι, εάν δεν είχε μεσολαβήσει η δολοφονία του Γεωργίου Α΄ τον Μάρτιο του 1913 στην απελευθερωμένη από τα ελληνικά στρατεύματα Θεσσαλονίκη, ίσως και να είχε αποφευχθεί ο εθνικός διχασμός όταν εξερράγη ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.

          Ο μακροβιότερος όλων, επί πεντηκονταετία (1863-1913) μονάρχης και ιδρυτής της δυναστείας των Γκλύξμπουργκ που ηγεμόνευσε στην Ελλάδα, δευτερότοκος γιος του πρίγκιπα και μετέπειτα βασιλιά της Δανίας Χριστιανού Θ΄, ήταν ένας εξαιρετικά συμπαθής στο εξωτερικό και, όπως απεδείχθη, συνετός για τα ελληνικά πράγματα βασιλέας.

28.000 παιδιά στο «Παραπέτασμα»

ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=480023

*Fehervascurgo Ουγγαρίας. Παιδιά από το Κεράσοβο. Ανάμεσά τους η Φώφη Βασιλείου (πέμπτη από αριστερά στη δεύτερη σειρά, με τα λευκά ρούχα), 
μητέρα του κύπριου προέδρου Γ. Βασιλείου, 1950

*Νέες προσεγγίσεις

για το παιδομάζωμα ή παιδοσώσιμο.

Η ιστορική έρευνα

και οι ανθρώπινες μαρτυρίες

Του Γιάννη Ν. Μπασκόζου

          «Ποιος μου δίνει εμένα τα παιδικά μου χρόνια; Ποιος; Κανένας. Μόνο η Ιστορία»αναρωτιέται μια ηλικιωμένη γυναίκα, τότε 14 χρόνων κορίτσι από το χωριό Λια, που συνόδευσε μικρότερα από εκείνη παιδιά στη αναγκαστική φυγή τους στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Η ερώτηση αυτή ίσως δεν έχει ακόμη απάντηση. Προκαλεί μόνο προβληματισμό σχετικά με την ανάγκη ή όχι, την εκμετάλλευση ή μη της μετακίνησης 28.000 περίπου παιδιών από φτωχές οικογένειες και σχεδόν έρημα χωριά προς τις χώρες του πρώην «υπαρκτού».

          Παιδομάζωμα ή παιδοσώσιμο; Αυτό ήταν το ερώτημα που έθεσε στο επίκεντρο το διεθνές συνέδριο που έγινε τον Οκτώβριο του 2003 στον πύργο Κάροϊ στο Φεχιρβαρτσούγκο της Ουγγαρίας με θέμα «Τα παιδιά- πρόσφυγες από την Ελλάδα στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο». 

ΟΤΑΝ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΗΤΑΝ ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ....

*Το ιστορικό έγγραφο για πολιτογράφηση ως Ελλήνων, διακεκριμένων Γερμανών Φιλελλήνων

*Ιστορικό έγγραφο του 1823 

για πολιτογραφήσεις ως Ελλήνων

Γερμανών  Φιλελλήνων  

Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

                Είναι γνωστό στις μέρες μας, ότι η κοινή γνώμη της Ελλάδος, που είχε ξεπεράσει τα δραματικά σύνδρομα του παρελθόντος, επανήλθε πάλι στο κλίμα αντιπάθειας προς κάθε τι το γερμανικό. Αιτία, είναι η στάση της γερμανικής ηγεσίας προς το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας.

          Η Γερμανία με καρότο και μαστίγιο προς την Ελλάδα, επιχειρεί να κατοχυρώσει τον ηγετικό της ρόλο στην Ευρώπη, να εξασφαλίσει με όρους τοκογλυφικούς τα οικονομικά της συμφέροντα και να κυριαρχήσει σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο.

          Η στάση των Γερμανών ιθυνόντων, συνήθως σκληρή και ανελέητη, αναρριπίζει τις οδυνηρές μνήμες του παρελθόντος, όταν η χώρα τους, εξαπέλυσε μέσα σε ένα αιώνα δύο Παγκόσμιους Πολέμους, που διακρίθηκαν ιδιαίτερα για τη βαρβαρότητά τους και το άδικα χυμένο αίμα των λαών. Ειδικά ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος...

«Μεγαλειότατε, χορηγήστε μοτοσικλέτα στον ανάπηρο»

          ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_14/10/2012_498714

*Το κτίριο των Γενικών Αρχείων του Κράτους

*Αιτήματα για ρουσφέτια

προς το παλάτι 
από τις δεκαετίες

του ’40, ’50 και του ’60

Του Κώστα Oνισένκο

          «Μεγαλιώτατε λαβένω το θάρως να σας γράψω...». Κάπως έτσι ξεκινούσαν εκατοντάδες γράμματα που έφταναν στο παλάτι και στο πρωθυπουργικό γραφείο από κάθε γωνιά της Ελλάδας από πολίτες που ζητούσαν «κάθε είδους» εξυπηρετήσεις και λύσεις σε προβλήματά τους. Άλλα ήταν γραμμένα σε δραματικό τόνο, άλλα αφοπλιστικά ειλικρινή, άλλα προκαλούσαν μόνον θυμηδία και σχεδόν όλα κατατάσσονται στην κατηγορία του... «ρουσφετιού».

          Μια σειρά από ανάλογες επιστολές, κυρίως από τις δεκαετίες του ’40, ’50 και του ’60 που εντάσσονται στον αρχειακό πλούτο της χώρας, αποτελούν μέρος του υλικού, που θα παρουσιαστεί τον Μάρτιο στην έκθεση των Γενικών Αρχείων του Κράτους με θέμα τον Πολιτικό Πολιτισμό. 

1822: Η κατάργηση της δουλείας στην Ελλάδα

 *Η Επανάσταση του 1821 προχώρησε με τόλμη στην κατάργηση της δουλείας. 

Τοιχογραφία του Μεγάρου της Βουλής

Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

               Οι Έλληνες, όταν ξεκίνησαν τον αγώνα της απελευθέρωσης το 1821, είχαν βαθιά συναίσθηση της έννοιας της σκλαβιάς. Είχαν βιώσει επί 400 και πλέον χρόνια, τη δύναμη και την σκληρότητα του κατακτητή, που έκανε ελεύθερους ανθρώπους σκλάβους και τους πουλούσε στα σκλαβοπάζαρα της Μεσογείου. Ανάλογα φαινόμενα ζούμε σήμερα, με το φαινόμενο το trafficking, που ουσιαστικά πωλούνται ως σκλάβοι στα σκλαβοπάζαρα της νύχτας, γυναίκες και μικρά παιδιά.

          Το 1821, μέσα από τη φωτιά της Επανάστασης, έσπευσαν όλοι οι αγωνιζόμενοι να δημιουργήσουν θεσμούς ελευθερίας και χρηστής διοίκησης. Η πρώτη μεγάλη κίνηση έγινε με την Α΄ Εθνοσυνέλευση, που συνήλθε στην Επίδαυρο και ψήφισε το πρώτο ελληνικό Σύνταγμα.

          Με το Σύνταγμα εκείνο, οι Έλληνες, εντελώς πρωτοποριακά για την Ευρώπη της αποικιοκρατίας, θέσπισαν την κατάργηση της δουλείας. 

Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ (1830) ΣΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙΟΥ (1913)

*Αφίσα εποχής

Του κ. Απόστολου Τσομπάνη-Νότιου*

          

         Η χρονολογική περίοδος που μεσολάβησε από την απελευθέρωση της Ελλάδας από τον Οθωμανικό ζυγό (1830) μέχρι την ενσωμάτωση και της Ανατολικής Μακεδονίας στον εθνικό κορμό (1913) ήταν καθοριστική για την μετέπειτα εξέλιξη των γεγονότων, όπως αυτά συνέβησαν σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο.

          Στις 3 Φεβρουαρίου 1830, η Οθωμανική Αυτοκρατορία αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Ελλάδας. Τα εδάφη του νεοσύστατου κράτους περιελάμβαναν την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα, τις Κυκλάδες και την Εύβοια. Τρία χρόνια πριν, το 1827, Κυβερνήτης της Ελλάδας ορίστηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας, πάλαι ποτέ Υπουργός Εξωτερικών του Τσάρου της Ρωσίας.

          Ο Καποδίστριας παρέμεινε στη θέση του Κυβερνήτη μέχρι την δολοφονία του, το 1831. Δύο χρόνια μετά, το 1833, οι Μεγάλες Δυνάμεις όρισαν πρώτο βασιλιά τον νεαρό πρίγκιπα Όθωνα. Ο Όθωνας βασίλευσε ως την έξωσή του, το 1862. Η βασιλεία του χαρακτηρίστηκε από απολυταρχικό τρόπο διακυβέρνησης, ακόμα και μετά την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 και τη σύνταξη του πρώτου Συντάγματος.

67) ΠΡΟΕΔΡΟΙ ΒΟΥΛΗΣ: ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

*Ο Ιωάννης Μακρόπουλος

Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

          Ο Ιωάννης Μακρόπουλος, που είχε διατελέσει δήμαρχος Λαμίας, αναδείχθηκε Πρόεδρος της Βουλής το 1952, από την πανίσχυρη κυβερνητική πλειοψηφία του Ελληνικού Συναγερμού. 

          Είχε επίσης συμμετοχή στις διαπραγματεύσεις, που οδήγησαν το 1945 στην υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας. 

Ο Ιωάννης Μακρόπουλος γεννήθηκε στη Λαμία το 1883, από φτωχούς γονείς. Σπούδασε εργαζόμενος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία στη Λαμία.

250.000 επισκέψεις στο ιστολόγιό μου!!!

Φίλες και φίλοι,

αναγνώστριες και αναγνώστες,

αυτού το ιστολογίου.

Θέλω να σας ευχαριστήσω

από τα βάθη της καρδιάς μου,

γιατί με τη δική σας συμμετοχή

συμπληρώθηκαν σήμερα

250.000 επισκέψεις.

Είναι ένα ταξίδι στη Blogόσφαιρα

που άρχισε δειλά- δειλά

στις 26 Οκτωβρίου 2009

και συνεχίζεται με πάθος,

μετά την ανάρτηση 555 θεμάτων νεώτερης ελληνικής ιστορίας.

Παντελής Αθανασιάδης

Οι εκδηλώσεις Μνήμης της Ν. Ορεστιάδας.

*Οι ομιλητές της ημερίδας της Νέας Ορεστιάδας

*Ενενήντα χρόνια 

από τη Μικρασιατική καταστροφή

και το Διωγμό των Ελλήνων 

της Ανατολικής Θράκης. 

          Με τη διαπίστωση ότι ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας (Ιωνία, Φρυγία, Λυκία, Βιθυνία και άλλων τόπων), της Θράκης, του Πόντου, της Καππαδοκίας, ο οποίος ζούσε στο οθωμανικό κράτος μέχρι το 1922-1923, μπήκε στο περιθώριο αμέσως μετά τη Γενοκτονία και την έλευσή του ως ακρωτηριασμένο προσφυγικό σώμα στον ελλαδικό χώρο, πραγματοποιήθηκαν οι εκδηλώσεις μνήμης στη Νέα Ορεστιάδα το διήμερο 6 και 7 Οκτωβρίου.
          Οι εκδηλώσεις ήταν συμβολή στην αναζήτηση της αλήθειας, δηλαδή της μη λήθης και συνιστούσε  ένα αντίδωρο των προσφύγων της δεύτερης και τρίτης γενιάς στη διατήρηση της μνήμης, της πολιτισμικής παράδοσης των πατρίδων της Ανατολής και στους πρόσφυγες της πρώτης γενιάς, που έδωσαν το ζην και το ευ ζην.