Τα χρέη των Βαλκανικών Πολέμων

 ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=478290&wordsinarticle=

*Χειρόγραφη διαχάραξη των βαλκανικών συνόρων από τον Carl Flemming στο Βερολίνο 
(Αρχείο ΥΠΕΞ)

*Τότε που η Αθήνα έτρεχε και πάλι

στο Παρίσι για να πάρει

νέο δάνειο 500 εκατ. γαλλικών φράγκων

Της κ. Φωτεινής Τομαή

          Πολλά γράφτηκαν και θα εξακολουθούν να γράφονται όσο διανύουμε το εκατοστό έτος από την έκρηξη των Βαλκανικών Πολέμων που έμελλε ν’ αλλάξουν τον χάρτη της χερσονήσου και ν’ ανακατανείμουν τις σφαίρες επιρροής των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής στον ευαίσθητο γεωγραφικό χώρο της ΝΑ Ευρώπης.

          Για την Ελλάδα οι πόλεμοι εκείνοι απετέλεσαν σταθμό. Η έκταση της χώρας σχεδόν διπλασιάστηκε, το ίδιο και ο πληθυσμός της. Ωστόσο νέα προβλήματα προσετέθησαν, όχι μόνο στην εξωτερική της πολιτική αλλά και στην οικονομία της. Οι πολεμικές και αμυντικές δαπάνες της, καθώς και η ρύθμιση οικονομικών εκκρεμοτήτων από παλαιότερα δάνεια οδήγησαν στην ανάγκη συνομολόγησης νέων.

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ: Εκατό χρόνια δόξας!

*Η κορύφωση της επιτυχίας: Η κατάληψη της Θεσσαλονίκης

*Η σημερινή επέτειος

των πιο ένδοξων πολέμων

Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

Πέρασαν από τότε εκατό χρόνια…. Από τότε, που καταγράφηκαν σελίδες ένδοξης ιστορίας. Εκατό χρόνια από τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13 που έμειναν στην λαϊκή συλλογική μνήμη σαν ένδοξο παραμύθι με πολλή δράση και αίσιο τέλος. Και στην πολιτική και τη διπλωματία, σαν άθλος συνένωσης όλων των εθνικών δυνάμεων για την επίτευξη της μεγάλου στόχου. 

Οι πόλεμοι αυτοί, που άλλαξαν το χάρτη των Βαλκανίων, χαρακτηρίζονται σαν ο μεγαλύτερος ελληνικός στρατιωτικός άθλος μετά την Επανάσταση του 1821.

Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι , αποτελούν στη σύγχρονη ιστορία, το λαμπρότερο στρατιωτικό επίτευγμα της Ελλάδας, η οποία κατόρθωσε να διπλασιάσει την έκτασή της και τον πληθυσμό της, ενσωματώνοντας στον εθνικό κορμό συμπαγείς αλύτρωτους ελληνικούς πληθυσμούς.

Στους Βαλκανικούς Πολέμους φτάσαμε μέσα από σειρά ζυμώσεων, οι οποίες άρχισαν από τα μέσα του 19^ου αιώνα, όταν στο ευρύτερο γεωγραφικό περιβάλλον άρχισαν να σημειώνονται μεγάλες ανακατατάξεις.

Σμύρνη: Φθηνό πανωφόρι, παλιά αρχοντιά

ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ

http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=474770

*Η Σμύρνη

*Ενενήντα χρόνια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή,

ο συγγραφέας της τριλογίας «Επιστροφή στη Σμύρνη»

 Βαγγέλης Μαυρουδής, αναζητεί τους προγόνους του

και ανατρέχει στα γεγονότα

Του Γιάννη Ν. Μπασκόζου  

          Τα τραγικά γεγονότα που συνέβησαν στα μέσα Σεπτεμβρίου του 1922 με τη μεγάλη σφαγή Ελλήνων και Αρμενίων στη Σμύρνη, αλλά και όσα έμελλε να ακολουθήσουν, αλλάζοντας την ελληνική κοινωνία, σημάδεψαν γενιές και γενιές, ενώ επηρεάζουν ακόμη και σήμερα.

          Τα γεγονότα εκείνα έχουν επηρεάσει και τη λογοτεχνία, αφού σε αυτά οφείλουμε λίγα αλλά πολύ δυνατά μυθιστορήματα, όπως την Ιστορία ενός αιχμαλώτου του Στρατή Δούκα, τα Ματωμένα χώματα της Διδώς Σωτηρίου, το Νούμερο 31328 του Ηλία Βενέζη κ.ά.

          Η Σμύρνη επανήλθε τα τελευταία χρόνια στο προσκήνιο μέσα από μια τάση νοσταλγική και γλυκερή για τις χαμένες πατρίδες, όπου τα ιστορικά γεγονότα γίνονται απλώς το φόντο αισθηματικών, αδιάφορων ιστοριών. 

ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΜΙΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

*Η σωζώμενη λαιμητόμος... στο μουσείο!

Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

Υπάρχουν στιγμές στην ελληνική ιστορία, που θαυμάζει κανείς την σύμπνοια και την αλληλεγγύη πολιτών και ηγεσίας. Και έχει αξία αυτή η επισήμανση γιατί στις μέρες ζούμε την απόλυτη αποστροφή του λαού προς ό,τι εκφράζει την έννοια της ηγεσίας, μετά τις γνωστές αποτυχίες και την δυστυχία, που έχουν επισωρεύσει στις λαϊκές μάζες.

          Χαρακτηριστικό παράδειγμα λαϊκής αποδοχής και σύμπνοιας υπήρξε η Επανάσταση της 3^ης Σεπτεμβρίου 1843. Κατά την εκδήλωση της επαναστατικής ενέργειας, σημειώθηκαν περιστατικά, που δείχνουν πόσο συμφιλιώθηκαν οι Έλληνες, κατά τις μεγάλες εκείνες στιγμές.

          Με οδηγό την εφημερίδα «Ελπίδα» πληροφορούμαστε  για παράδειγμα, πως οι Μανιάτες Πιεράκοι και Μαυρομιχάληδες, που χώριζε τις οικογένειές τους δεκαπενταετής άσπονδη έχθρα, συμφιλιώθηκαν στη στιγμή. Ο συνταγματάρχης Νικόλαος Πιεράκος ρίχτηκε στην αγκαλιά του σεβάσμιου Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, με δάκρυα στα μάτια…

Μια σημαντική επιστημονική ημερίδα στη Νέα Ορεστιάδα

"Ενενήντα χρόνια από την Μικρασιατική Καταστροφή και το Διωγμό των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης"

6,7 Οκτωβρίου 2012 στη Νέα Ορεστιάδα

Την ημερίδα αυτή οργανώνουν 

ο Δήμος Νέας Ορεστιάδας, 

η Μητρόπολη Διδυμοτείχου, 

Ορεστιάδας και Σουφλίου 

και το Ερευνητικό Κέντρο Αδριανούπολης 

του συλλόγου απογόνων Καραγατσιανών Αδριανουπολιτών της Ν. Ορεστιάδας

Ο Βενιζέλος δεν επένδυσε στην τύχη, το 1919

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_23/09/2012_496502

*Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ομιλεί στη Βουλή

          Μια σημαντική επιστολή του ακαδημαϊκού 

κ. Κωνσταντίνου Δεσποτόπουλου, στην οποία αναλύεται 

η πολιτική του Ελευθέριου Βενιζέλου στη ΜΙκρά Ασία, δημοσιεύθηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 23ης Σεπτεμβρίου. Θεωρώ ότι η επιστολή αυτή περιέχει σημαντική, σύντομη και κατανοητή ανάλυση, για τα γεγονότα που σχετίζονται με την πορεία της Ελλάδας στη Μικρά Ασία, που κατέληξε στην μεγαλύτερη καταστροφή των εθνικών οραμάτων. 

Tου K. I. Δεσποτόπουλου*

          Στο φύλλο σας της 14ης Σεπτεμβρίου 2012 είναι δημοσιευμένη επιστολή, περιεκτική γνωμών «εγκρίτων ανδρών», για τη Mικρασιατική Eκστρατεία και την παρεπόμενή της Kαταστροφή. 
          Σμυρναίος εγώ, εύλογα ενδιαφέρομαι για το θέμα. Eξάλλου και πρόσφατα έχω ασχοληθεί με αυτό, σε βιβλιοκρισία μου του βιβλίου του ακαδημαϊκού Σβολοπούλου «H απόφαση για επέκταση της ελληνικής κυριαρχίας στη Mικρά Aσία» (βλ. σελ. 259-270 του βιβλίου μου «Iστορικά»). Aς μου επιτραπεί, λοιπόν να σχολιάσω κάπως την επιστολή.
          H παρατιθέμενη γνώμη καθηγητού Iστορίας, ότι «ο Eλευθέριος Bενιζέλος συμπεριφέρθηκε ως “παίκτης” και “επένδυσε” στον μοναδικό διαθέσιμο παράγοντα, την τύχη, όπως έκανε και στους Bαλκανικούς Πολέμους», είναι, πιστεύω, διπλά σφαλερή, δηλαδή ως προς την πολιτική του Bενιζέλου και το 1919 και το 1912.

Οταν το Σίτι δεν έπαιξε με το χρέος

ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=476182&wordsinarticle=

*Κωνσταντίνος Καραμανλής και Ευάγγελος Αβέρωφ

*Οι πιέσεις ΗΠΑ- Βρετανίας,

οι όροι της Αθήνας και το κλειδί

της συμφωνίας με τους

αμερικανούς ομολογιούχους

Της κ. Φωτεινής Τομαή

          Η αγωνία της ελληνικής κυβέρνησης, πριν ακριβώς από 50 χρόνια, να ξεπεράσει τις δυσκολίες που ο ασφυκτικός κλοιός των ξένων είχε προκαλέσει σε μια κρίσιμη για τη χώρα περίοδο ανόρθωσης της οικονομίας της, η οποία συνέπιπτε με την υπογραφή της συμφωνίας συνδέσεώς της με την τότε ΕΟΚ, έχει ασφαλώς λησμονηθεί.

          Τότε, η αναβίωση της συζήτησης για το δημόσιο χρέος, που στοίχειωνε το ελληνικό κράτος από συστάσεώς του, συνέβαλε στο να γίνει ένα νοικοκύρεμα των οικονομικών του υποχρεώσεων που είχαν παγώσει μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

          Το δυσανάλογο του όγκου των εγγράφων της κρίσιμης διετίας 1962-1964 και του χώρου ενός άρθρου κλεφτές μόνο ματιές επιτρέπει στις εικόνες ενός παρελθόντος με συστατικά του παρόντος και των δυσκολιών που αντιμετωπίζει η χώρα μας, με διαφορετική έστω συνταγή ή αλλιώς μείγμα πολιτικής, τα αποτελέσματα της οποίας μονάχα ο χρόνος μπορεί να κρίνει.

ΚΟΡΑΗΣ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ε'

*Το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά

Γράφει ο δημοσιογράφος Ανδρέας Μακρίδης

         «Για τον ελληνισμό των αρχών του 19ου αιώνα, υπόδουλο και παροικιακό, το ερώτημα για την απελευθέρωση των κοινωνικών δυνάμεων, δεν μπορούσε παρά να υποκατασταθεί από το αίτημα για εθνικό κράτος.  Οι αυτονομήσεις των οικονομικών δραστηριοτήτων των υποδούλων, λόγω της αδυναμίας του Οθωμανικού κράτους να τις ενσωματώσει στις λογικές του, δεν είχαν μεγάλα περιθώρια επιτυχίας, κυρίως όταν, κατά τη δεύτερη δεκαετία του αιώνα, οι οικονομικές δραστηριότητες βυθίστηκαν σε βαθειά κρίση».

          Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, το παραπάνω απόσπασμα που αποδίδει την Επανάσταση του ’21 στην οικονομική κρίση και στην αδυναμία των Οθωμανών να ενσωματώσουν «στις λογικές τους» την οικονομική δραστηριότητα των ελλήνων εμπόρων, δεν προέρχεται από κάποιο περιθωριακό έντυπο μαρξιστικής ή νεοφιλελεύθερης απόκλισης. Προέρχεται από τον εισαγωγικό τόμο στην «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως» του Σπυρίδωνα Τρικούπη, με τίτλο «από τον Σπυρίδωνα Τρικούπη στο σήμερα», γραμμένο από τον Βασίλη Κρεμμυδά και σε έκδοση της Βουλής των Ελλήνων του 2007.

ΟΙ ΜΠΕΗΔΕΣ ΤΗΣ ΜΑΝΗΣ

*H προκήρυξη της Μεσσηνιακής Γερουσίας προς "τις ευρωπαϊκές αυλές" με την υπογραφή του Πετρόμεπη Μαυρομιχάλη. Εναπόκειται στα αρχεία του Βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών.

*Η θρακική καταγωγή

των Μαυρομιχαλαίων

Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

          Οι Μπέηδες της Μάνης, υπήρξαν ένας θεσμός, που παραχωρήθηκε άτυπα σχεδόν από την Οθωμανική εξουσία για λόγους σκοπιμότητας, αλλά λειτούργησε θετικά υπέρ των υπόδουλων Ελλήνων.

          Η φιλοσοφία της παραχώρησης τίτλων σε επιφανείς Μανιάτες, στηρίχθηκε σε φεουδαρχικούς ή τιμαριωτικούς θεσμούς ανατολικού τύπου. Η αιτία όμως αυτών των παραχωρήσεων ήταν αρχικά η ασφάλεια  της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κυρίως από τις επιθέσεις των Ενετών.

          Η Υψηλή Πύλη παραχώρησε το καθεστώς "Μπεηλικίου" στη Μάνη για πρώτη φορά το 1688 στη διάρκεια του τέταρτου Τουρκοενετικού πολέμου και τη δεύτερη μετά την εγκατάλειψη των Μανιατών από τους Ρώσους, το 1776.

          Την πρώτη φορά οι Τούρκοι απέβλεπαν να αποσπάσουν τους ισχυρούς Μανιάτες από τους επικίνδυνους στη Μεσόγειο Ενετούς και να αποκτήσουν νέες βάσεις στη Μάνη, αλλά και τη συμμαχία των κατοίκων της.