Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κατοχή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κατοχή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

Ο κατοχικός πληθωρισμός στον Έβρο και οι… «μοκαβάδες»!!!

 *Η ηγεσία των ανταρτών του Έβρου, περί το 1943 κάπου στα βουνά του Έβρου. Από αριστερά Φλέσσας (Ευάγγελος Κατμερίδης από το Πύθιο) Μπάμπης (Σταύρος Σαμουρίδης από τη Νέα Ορεστιάδα), καπετάν Οδυσσέας (Ιωάννης Γαλέαδης από την Καβάλα) Μίμης (Διαμαντής Παγιώτας από την Αλεξανδρούπολη) Τηλέμαχος (Βαΐτσης Καραπαναγιώτης από το Πύθιο) 





Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Μαύρες, κατάμαυρες μέρες, πέρασε ο ελληνικός λαός κατά τη διάρκεια της Κατοχής, όταν η χώρα βρέθηκε κάτω από γερμανική, ιταλική και βουλγαρική κατοχή. Δεκάδες χιλιάδες είναι οι νεκροί, κυρίως από την πείνα. Σοκάρουν οι φωτογραφίες των σκελετωμένων παιδιών.
                Ο νομός Έβρου είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση, γιατί βρέθηκε υπό γερμανική κατοχή (πλην ελαχίστων τμημάτων του που δόθηκαν στη Βουλγαρία), αλλά όντας απομακρυσμένος  δοκιμάστηκε σκληρά και αυτός, από τις ελλείψεις ειδών που δεν παράγονταν επιτοπίως.
                Είναι γεγονός, ότι ο νομός Έβρου επλήγη λιγότερο, συγκριτικά με άλλες περιοχές της Ελλάδας από επισιτιστικής πλευράς, αλλά οι συνθήκες διαβίωσης δεν έπαψαν να είναι χαλεπές. Οι συνθήκες δεν ήταν ιδανικές δεδομένου ότι υπήρχαν δραματικές ελλείψεις σε διάφορα προϊόντα και άλλα καταναλωτικά είδη.
*Εβρίτες αντάρτες της Εθνικής Αντίστασης

                Έχουν διασωθεί λίγα και διάσπαρτα στοιχεία, που μας δίνουν εικόνες από την οικονομία της εποχής εκείνης και την ύπαρξη μαυραγοριτών. Πάντως γενική είναι η εικόνα, ότι τα χρόνια εκείνα, ενώ ήταν τρομερές οι ελλείψεις, η φύση χάρισε απλόχερα στον κόσμο γεωργική παραγωγή, που έσωσε τους Εβρίτες από τον λιμό.
                Υπήρχαν μόνο ελλείψεις προϊόντων που δεν παράγονταν επιτοπίως. Π.χ. δεν υπήρχε ζάχαρη ή ελαιόλαδο, αλλά οι «γιαχανάδες» δηλαδή τα σησαμελαιοτριβεία παρήγαν άφθονο σησαμέλαιο ή σπορέλαιο από τους ηλίανθους. Υπήρχε ασυνήθιστα μεγάλη, κατά τις αφηγήσεις των ηλικιωμένων, παραγωγή δημητριακών (σιτάρι, καλαμπόκι, σίκαλη κ.λπ.)και οσπρίων (φασόλια, ρεβίθια, φακές κ.λπ.) γι’ αυτό στέλνονταν ποσότητες και σε άλλα μέρη της Ελλάδας για να σωθούν οι πεινασμένοι.
*Γερμανοί αξιωματικοί στο Διδυμότειχο (Αρχείο Γ. Αγγέλη)


Οι «μοκαβάδες» του καπετάν Οδυσσέα


                Έχει ιστορικό ενδιαφέρον μια ανακοίνωση της 27ης Νοεμβρίου 1943 του ΕΛΑΣ- Τμήμα Έβρου, που δημοσιεύθηκε στην πολυγραφημένη εφημερίδα «Λαϊκός Φρουρός», η οποία εκδίδονταν στα βουνά. Δείχνει τις συνθήκες που επικρατούσαν, τις σχέσεις ανταρτών και πληθυσμού και ενδεικτικές τιμές καταναλωτικών προϊόντων. Είναι ανακοίνωση του αρχηγού των ανταρτών Οδυσσέα και απευθύνεται στο λαό του νομού. Εκεί συγκεκριμένα αναφέρεται:
                «Αδέρφια Έλληνες, ο Χιτλεροφασισμός με την υποδούλωση της Χώρας μας οδήγησε από την πείνα και την εξαθλίωση στον τάφο πολλές εκατοντάδες Ελλήνων πατριωτών μας. Σα να μην έφτανε το εξοντωτικό έργο των Χιτλεροφασιστών Δημίων, ορισμένοι ντόπιοι και ξένοι μεγαλοκαρχαρίες γίνονται συνεργοί των Γερμανών που οργανώνουν τη μαύρη αγορά και επιδίδονται στο εύκολο κέρδος της μαύρης αγοράς. Οι αντάρτες του Νομού μας παλεύοντας στις πρώτες γραμμές του επαναστατικού κινήματος για τη λευτεριά και τη σωτηρία του λαού μας θα χτυπήσουν αμείλικτα και τη μαύρη αγορά, που είναι ένας τρόπος εξόντωσης του λαού μας.
                Γι’ αυτό ειδοποιούνται όλοι οι αλευροβιομήχανοι των χωριών, οι μεγαλέμποροι  και γενικά όσοι έχουν σχέση με το εμπόριο και τη μαύρη αγορά πως είναι καιρός να καταλάβουν ότι με το όνομα του κέρδους με τη συγκέντρωση δισεκατομμυρίων μοκαβάδων* ύστερα από λίγο καιρό θα είναι τελείως άχρηστα και μάλιστα τόσον άχρηστα που δεν θα κάνουν για καμιά δουλειά. 
                Πρέπει όσο είναι ακόμα καιρός να πάψουν τη μαύρη αγορά και να βοηθούν τον σημερινό δεινοπαθούντα λαό μας και να συμμορφωθούν με τις παρακάτω τιμές που κανονίζει το αντάρτικο σώμα για να μην προβαίνουμε σε εκτελέσεις: Σίτος δραχ. 2 χιλ. φασόλια 1500, ζάχαρι 2.000-2.200, σαπούνι 18-20000, λάδι 18-20.000, τσαρούχια18-20.000 (σ.σ. πρόκειται για τα λεγόμενα γουρουνοτσάρουχα) πετρέλαιο 18-20.000, κρέας μεγάλων ζώων 4-5 χιλ. μαλλιά 20-22 χιλ. καλαμπόκι 800-1.000, σίκαλι 1.000-1.200, κριθάρι 1.000, λανάρισμα βαμβάκι και μαλλί από 1.000-1.800 δραχμ.
                Λαέ του νομού μας παρακολουθείτε από κοντά για την πλέρια εφαρμογή των Διαταγών μας και καταγγέλλετε αμέσως τον καθένα είτε κρύβει από τα παραπάνω είδη και δεν πουλά είτε τα πουλά σε διαφορετικές τιμές και εμείς θα τους βρίσκουμε και μέσα στη Γκεσταπό.
                Αντάρτες του νομού μας, σας δίνω εντολή να σφάξετε αλύπητα τον καθένα που δεν πραγματοποιεί τις αποφάσεις αυτές που εξυπηρετούν το λαό μας.
ΒΟΥΝΑ ΕΒΡΟΥ 20 του ΝΟΕΜΒΡΗ 1943»

*Για δύο οκάδες σιτάρι, 8 εκ. δρχ. στην Νέα Ορεστιάδα. Ο πληθωρισμός καλπάζει


Φορολογία σε είδος και διατιμήσεις


                Προς τα τέλη του 1943 πολλοί Έλληνες διέφυγαν προς την Τουρκία με σκοπό να φτάσουν στη Μέση Ανατολή. Μια ομάδα από αυτούς, ο έπαρχος Νικόλαος Ζαφειρίου και οι Ιωάννης Ζαλουφλάκης, Νικόλας Γκάγκας και Μιχαήλ Πατακίδης, όταν έφτασαν στη Μακρά Γέφυρα της Ανατολικής Θράκης, συνέταξαν ένα υπόμνημα στις 8 Δεκεμβρίου 1943, στο οποίο ανέφεραν μεταξύ άλλων ότι οι αντάρτες του ΕΛΑΣ στον Έβρο στην πολυγραφημένη εφημερίδα «Λαϊκός Φρουρός» που εξέδιδαν στα βουνά αναγνώριζαν τρεις εχθρούς: 1) Τους Γερμανούς και καλούσαν το λαό να μην τους δίνει ούτε ένα αυγό! 2) Την κυβέρνηση του Καΐρου και τον βασιλέα και 3) Τους εσωτερικούς εχθρούς, που είναι οι εκμεταλλευτές του λαού, έμποροι, προύχοντες και διανοούμενοι . Στο ίδιο υπόμνημα ανέφεραν ότι οι αντάρτες επέβαλαν στους χωρικούς φορολογία σε είδος , ενώ οι προύχοντες υποχρεώνονταν στην καταβολή χρηματικών ποσών, που έφταναν από 1.000.000 έως και 10.000.000 εκ. δρχ. Στους εμπόρους επέβαλαν διατιμήσεις, στο ¼ της πραγματικής τους αξίας των ειδών.
 *Τα αντίποινα των Ναζί. Εκτέλεση ομήρων στο Σουφλί


Οι… ατεμπρίνες και τα κινίνα!


                Σύμφωνα με έγγραφη αναφορά της 3ης Απριλίου 1944 στο νομό υπήρχαν άφθονα φασόλια, σιτάρι, αυγά, γάλα και κρέας.
                «Επιφανειακώς το τοιούτον φαίνεται λίαν ικανοποιητικόν, αλλά δεν έχει ούτω το πράγμα. Το χρήμα δεν έχει πλέον καμμίαν αξίαν. Το εμπόριον γίνεται βάσει πρωτογόνου ανταλλακτικού συστήματος όπερ εκμεταλλεύεται ο μαυραγορίτης όστις εις πολλάς περιπτώσεις ενθαρρύνεται υπό των Γερμανικών δυνάμεων κατοχής και ενίοτε συνεργάζεται μετ’ αυτών».
                Αυτά ήταν αποτελέσματα του τερατώδους πληθωρισμού. Στο ίδιο έγγραφο προβάλλεται το ακόλουθο παράδειγμα: Αν κάποιος είχε μεγάλο απόθεμα σιταριού, αυτό τάχιστα εξαντλείται, γιατί ανταλλάσσεται με άλλα προϊόντα. Έτσι, για κάθε 40 κιλά σιταριού προσφέρονταν ένα κιλό σαπουνιού. Σαράντα κιλά σιταριού για ένα κιλό ελαιολάδου. Μία ασπιρίνη κόστιζε 1.000 δρχ! Κινίνα και ατεμπρίνες  ήταν λίαν δυσεύρετα, κόστιζαν 3.000 δραχμές. Ελλείψεις υπήρχαν και σε άλλα φάρμακα. Για το λόγο αυτό επισημαίνονταν, ότι οι άνθρωποι και κυρίως τα παιδιά πεθαίνουν καθημερινά λόγω ελλείψεως φαρμάκων!!!
                (Για τους νεώτερους που δεν γνωρίζουν τα κινίνα και τις ατεμπρίνες, θέλω να πώ ότι ήταν φάρμακα κατά της ελονοσίας, που μάστιζε τότε το νομό Έβρου.  Το κινίνο παράγεται από το φυτό κιγχόνη (Cinchona ledgeriana), ένα αυτοφυές φυτό των Άνδεων. Η ατεμπρίνη, ήταν η πρώτη συνθετική μορφή κινίνης. Οι γερμανικές στρατιωτικές δυνάμεις ήταν εφοδιασμένες με μεγάλες ποσότητες αυτών δύο χαπιών.  Όταν έφυγαν, εγκατέλειψαν χιλιάδες χάπια, που πέρασαν στα χέρια του κόσμου. Προσωπικά θυμάμαι, ότι στο Διδυμότειχο υπήρχε γείτονας, που κατείχε τέτοια χάπια σε μεγάλες ποσότητες για πολλά χρόνια μετά την Κατοχή. Επειδή όμως είχαν λήξει ως φάρμακα, τα πήρε η γυναίκα του και μ’ αυτά… έβαφε κλωστές μαλλιού ή βαμβακιού ή κουρέλια με τα οποία έφτιαχναν στον αργαλειό, κουρελούδες. Οι ατεμπρίνες έβγαζαν ένα εκπληκτικό κίτρινο χρώμα!!!).
*Ένα καροποιείο στην βουλγαροκρατούμενη Αλεξανδρούπολη κατά την κατοχή. Προσέξτε την πινακίδα του καταστήματος. Υποχρεωτική αναγραφή στα Βουλγαρικά.


Οι Γερμανοί και οι… χοίροι Νέας Βύσσας και Καστανεών


                Ενδιαφέρον έχουν οι πληροφορίες που είχαν διαβιβαστεί στο ελληνικό προξενείο της Αδριανούπολης, από την Αμερικανική Υπηρεσία Πληροφοριών με το ειδικό Δελτίο Πληροφοριών Νοεμβρίου 1943. Σύμφωνα με αυτό, η νομαρχία Έβρου με απόφαση του νομάρχη Φλωρίδη (σ.σ. είναι ο τρίτος νομάρχης Έβρου στη διάρκεια της κατοχής. Ο πρώτος Ιωάννης Φραγκούλης δολοφονήθηκε στο Διδυμότειχο από τον ΕΛΑΣ το 1942 και ο δεύτερος Σταύρος Ευταξίας, διέφυγε στη Μέση Ανατολή το 1943) ανέλαβε τη λειτουργία του επισιτιστικού γραφείου και μοίραζε ψωμί σε 10.000 πρόσφυγες από τη βουλγαροκρατούμενη ζώνη. Το κόστος το εξοικονομούσαν από τα αλεστικά  παρακρατήματα. Εν τω μεταξύ οι Γερμανοί άρχισαν το Νοέμβριο και εκείνης της χρονιάς να μαζεύουν χοίρους για τη διατροφή τους. Ενδεικτικά, μόνο από τη Νέα Βύσσα ζήτησαν να τους παραδοθούν μέσα σε μια εβδομάδα, 50 χοίροι και 35 από τις Καστανιές, και ανάλογα από άλλα χωριά. Η εσοδεία των πρώιμων και των όψιμων γεωργικών προϊόντων ήταν ικανοποιητική.  Η συγκέντρωση του φόρου δημητριακών απέδωσε 280.000 οκάδες προϊόντων σε ολόκληρο το νομό.
                Σε υπόμνημα ανταρτών προς το ελληνικό προξενείο της Αδριανούπολης στις 12 Δεκεμβρίου 1943 αναφέρονταν ότι  για τις διατιμήσεις προϊόντων που επέβαλαν στο νομό Έβρου, ήταν μεγάλη ανάγκη για να προστατευθούν οι χιλιάδες προσφύγων που κατέφευγαν εκεί από τη βουλγαροκρατούμενη ζώνη και οι οποίοι δεν είχαν ούτε στέγη, ούτε χρήματα, ούτε εργασία και δεν υπήρχε κανένα κρατικό ενδιαφέρον, με αποτέλεσμα να δρουν διάφοροι εκμεταλλευτές.
*Εικόνα του Διδυμοτείχου κατά την κατοχή
 
                Τον Απρίλιο του 1944 εγκατέλειψε τα βουνά του Έβρου ο αμερικανός  ταγματάρχης Τζέιμς Κέλλυ και πέρασε στην Ανατολική Θράκη, όπου επικοινώνησε με τον Έλληνα διευθύνοντα το προξενείο Αδριανούπολης Γ. Δ. Καλούτση και του ανακοίνωσε διάφορες πληροφορίες και εντυπώσεις από την υπηρεσία του στο νομό Έβρου.
                «Εντύπωσιν βαθείαν- έλεγε σε αναφορά του προς την ελληνική πρεσβεία της Άγκυρας ο Γ. Καλούτσης- προυξένησεν εις τον κ. Κέλην, αφ’ ενός μεν η στυγνή αθλιότης εις ήν έχει περιέλθει ο πληθυσμός εν Έβρω, υπό την αδυσώπητον τυρρανίαν, αφ’ ετέρου δε η παρά την αθλιότητα ταύτην, αλύγιστος στάσις του απέναντι του κατακτητού. Οποθενδήποτε διήλθεν, οι πενόμενοι και ρακένδυτοι πληθυσμοί των χωρίων δεν του εζήτησαν ούτε τροφήν, ούτε ενδύματα, ούτε δολλάρια, αλλά μόνον όπλα όπως εκδικηθώσι τον μισητόν εχθρόν».
Για την ιστορία, στις 8 Μαρτίου 1944 έφτασε στα βουνά του Έβρου, δηλαδή στο αρχηγείο των ανταρτών της Γκίμπρενας (ανατολικές υπώρειες της Ροδόπης) ο σύνδεσμος της OSS αμερικανός ταγματάρχης James Kelly, με ασύρματο για την Αντίσταση, ασυρματιστές και σαμποτέρ.
Πάντως προς τα τέλη της κατοχής ο πληθωρισμός της κατεχόμενης Ελλάδας είχε σπάσε κάθε ρεκόρ, όπως και οι τιμές των καταναλωτικών προϊόντων. Από μαρτυρίες Εβριτών, που διέφευγαν στην Τουρκία για να φτάσουν στη Μέση Ανατολή πληροφορούμαστε ενδεικτικά ότι το σιτάρι κόστιζε 300 χιλ. δρχ. η οκά, το σαπούνι 12 εκ. δρχ. το βούτυρο 5-6 εκ. δρχ. ενώ είχε αρχίσει να εμφανίζει και έλλειψη στο κρέας. Μεγάλη έλλειψη υπήρχε και στα είδη ιματισμού και υπόδησης.
                Η κατοχή υπήρξε ιδιαιτέρως σκληρή για όλο τον ελληνικό λαό. Στέρησε ζωές αθώων. Κατέστρεψε υποδομές της χώρας. Μας υποχρέωσε να πληρώσουμε στις γερμανικές δυνάμεις το περίφημο αναγκαστικό δάνειο. Ήταν ένας εφιάλτης, που δεν θα σβήσει ποτέ από την μνήμη όλων των λαών της Ευρώπης.


Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



*Μοκαβάδες ή σύμφωνα με την πραγματική ντοπιολαλιά του Έβρου «μουκαμπάδες». Μουκαμπάδες στο Διδυμότειχο αποκαλούσαμε τα χοντρά χαρτόνια. Εντελώς ειρωνικά και εξαιτίας του μεγέθους τους της υφής τους, αλλά και της μηδαμινής αξίας τους  λόγω του τερατώδους κατοχικού πληθωρισμού, οι Διδυμοτειχίτες αποκαλούσαν «μουκαμπάδες» και  τα κατοχικά χαρτονομίσματα. Η ετυμολογία, μάλλον είναι τουρκική.

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Όταν το Διδυμότειχο, έτρεφε τους δημοσιογράφους της Αθήνας, στην Κατοχή

*Το κτίριο με τα δύο μπαλκόνια στο κέντρο, στέγαζε τη νομαρχία Έβρου κατά την Κατοχή. Ήταν παράλληλα και κατοικία του νομάρχη. Ο νομάρχης Ιωάννης Φραγκούλης δολοφονήθηκε στο κτίριο αυτό. Η φωτογραφία είναι από την απελευθέρωση του Διδυμοτείχου τον Αύγουστο του 1944, από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ 




*Ένα άγνωστο υπόμνημα
του δημοσιογράφου Σπ. Σέλληνα



Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης


                Το Διδυμότειχο κατά την περίοδο της Κατοχής τροφοδότησε με τρόφιμα την Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών, σώζοντας από την φοβερή πείνα πολλούς Αθηναίους δημοσιογράφους και τις οικογένειές τους. Τροφοδότης ήταν ο Αθηναίος δημοσιογράφος Σπ. Σέλληνας, όπως προκύπτει από υπόμνημα του γραμμένο στο Κάιρο στις 31 Μαρτίου 1944.
                Τα γεγονότα εξελίχθηκαν από τη Μεγάλη Εβδομάδα του 1942, όταν δολοφονήθηκε χωρίς ιδιαίτερο λόγο από το ΕΑΜ, ο νομάρχης Έβρου Ιωάννης Φραγκούλης. Να θυμίσουμε, ότι όταν η Ελλάδα καταλήφθηκε το 1941 από τους Γερμανούς, οι νομοί Ξάνθης και Ροδόπης, παραχωρήθηκαν στους συμμάχους τους Βουλγάρους. Ο νομός Έβρου πλην της περιοχής Αλεξανδρούπολης παρέμεινε υπό Γερμανική διοίκηση και η πρωτεύουσα του νομού μεταφέρθηκε στο Διδυμότειχο. Τον δολοφονηθέντα Φραγκούλη διαδέχθηκε ο δημοσιογράφος Σταύρος Ευταξίας, που ήρθε στο Διδυμότειχο και άσκησε τα καθήκοντα του, έως ότου και αυτός διέφυγε στη Μέση Ανατολή, για να μην συλληφθεί από τους Γερμανούς, όταν αυτοί πληροφορήθηκαν τις εθνικές δραστηριότητές του.
                Ο Σπύρος Σέλληνας βρέθηκε στο Διδυμότειχο, όταν τον Ιούλιο του 1942 έλαβε επιστολή του νομάρχη Σταύρου Ευταξία, που τον καλούσε εκεί για λόγους «εθνικούς».

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

O ΥΠΟΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΓΕΩΡΓ. ΜΠΑΚΟΣ, ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΑΜΥΝΑΣ ΣΕ ΚΑΤΟΧΙΚΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ

*Ο υποστράτηγος Γεώργιος Μπάκος
 

Φιλογερμανός. Προσπάθησε
να στείλει Έλληνες
στο Ανατολικό Μέτωπο.
Τον εκτέλεσε ο ΕΛΑΣ το 1945



Γράφει ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Πατιαλιάκας


Ο Γεώργιος Μπάκος γεννήθηκε το 1892 στη Μάνη και μετά τις γυμνασιακές του σπουδές εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία εξήλθε με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Συμμετείχε σε όλους τους πολέμους της πατρίδας μας στη διάρκεια του 20ου αιώνα.
Στις 7 Μαρτίου 1941 ανέλαβε τη Διοίκηση του Β΄ Σώματος Στρατού, όταν ο μέχρι τότε Διοικητής αυτού Αντιστράτηγος Δημήτριος Παπαδόπουλος, όπως και ο Διοικητής του Τμήματος Στρατιάς Ηπείρου ( ΤΣΗ ) Αντιστράτηγος Δράκος και ο Διοικητής του Α΄ Σώματος Στρατού Αντιστράτηγος Γεώργιος Κοσμάς, αντικαταστάθηκαν, γιατί και οι τρεις είχαν επιτρέψει την κίνηση Αξιωματικών να υποδειχθεί στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας να εξεύρει λύση, που θα απέτρεπε την πολεμική περιπέτεια με τη Γερμανία, και γιατί επιτράπηκε στους Αξιωματικούς και Οπλίτες να συζητούν σχετικά. Το Β΄ Σώμα Στρατού, όπως και το Α΄ Σώμα Στρατού και το Τμήμα Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας (ΤΣΔΜ), απέκρουσαν με επιτυχία την εκτοξευθείσα στις 9 Μαρτίου 1941 εαρινή επίθεση των Ιταλικών στρατευμάτων.

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Η κατάρα της πολύνεκρης ευλογιάς στο κατεχόμενο Διδυμότειχο

*Οι σκηνές με τους μολυσμένους από ευλογιά



*Ο αποφασιστικός ρόλος

του γιατρού Β. Χατζηπουλίδη

*Τουλάχιστον 1250 κρούσματα

και 282 θάνατοι



Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Η ναζιστική κατοχή υπήρξε αποτρόπαιη για την Ελλάδα γενικά και ειδικά για κάθε πόλη της και χωριό. Είναι γνωστό ότι συνέβησαν «ολοκαυτώματα» σε πολλές πόλεις και χωριά, εξαιτίας της βαρβαρότητας των κατακτητών, από την οποία έχασαν τη ζωή τους πολλοί άνθρωποι, ακόμα και αθώοι και μικρά παιδιά.
                Κοντά όμως σε όλα αυτά υπήρξαν και παράλληλες απώλειες από ποικίλες άλλες αιτίες. Μια τέτοια παράλληλη απώλεια, με πολλούς νεκρούς, στοίχειωσε το 1943 το Διδυμότειχο. Ήταν η φοβερή θανατηφόρα επιδημία ευλογιάς, η μεγαλύτερη στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, τα χρόνια εκείνα.
                Μέσα από τις προσπάθειες καταπολέμησης αυτής της τρομερής ασθένειας, αναδείχθηκε η προσωπικότητα, αποφασιστικότητα, η αφοσίωση στο καθήκον και ο σεβασμός στον όρκο του Ιπποκράτη, ενός νέου τότε γιατρού, του Βασίλειου Δημ. Χατζηπουλίδη.

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2015

Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ 1941-1944

*Η γέφυρα του Γοργοπόταμου


Γράφει ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Πατιαλιάκας


                Είναι η 27η Απριλίου 1941. Τα γερμανικά στρατεύματα μπαίνουν στην Αθήνα και η γερμανική σημαία υψώνεται στην Ακρόπολη. 31 Μαΐου 1941 η Κρήτη καταλαμβάνεται από τα γερμανικά στρατεύματα και η αφέγγαρη νύκτα της κατοχής απλώνεται σ΄ ολόκληρη τη χώρα μας και η τραγωδία ενός σκλαβωμένου λαού αρχίζει.
                Δεν έχουν σβήσει ακόμα οι αστραπές της εποποιίας στη Βόρειο Ήπειρο και Αλβανία, στα Οχυρά της Μακεδονίας και Ελληνικής Θράκης καθώς και ο ηρωικός αγώνας της Κρήτης και η Ελλάδα μας καθημαγμένη με χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, αιματόβρεχτη και μισοπεθαμένη πάνω στις δάφνες της, σταυρωμένη και αιχμάλωτη τριών αδίστακτων δημίων, των Γερμανών, των Ιταλών και των Βουλγάρων, με τον λαό της βασανισμένο και αποδεκατισμένο από την πείνα και τις στερήσεις, βρήκε το κουράγιο και τη δύναμη να ορθώσει το ανάστημα και να στείλει τα παιδιά της στα βουνά, στην Μέση Ανατολή και στην Βόρειο Αφρική για να συνεχίσουν τον «νυν υπέρ πάντων αγώνα», μέχρι την τελική νίκη, «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι».

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Οι φιλοναζιστικές οργανώσεις της Κατοχής

*Εθνική Νέμεσις: Η ανατίναξη των γραφείων της προδοτικής ΕΣΠΟ.


Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

                Η Κατοχή, είναι μια φάση της ελληνικής ιστορίας που γέννησε μεταξύ άλλων και πολλά «άνθη του κακού». Εννοούμε τις φιλογερμανικές οργανώσεις που ξεφύτρωσαν στη χώρα και υπήρξαν ελεεινό στίγμα, όταν η πλειοψηφία του λαού πολέμησε το φασισμό και το ναζισμό με απαράμιλλο ηρωισμό και ανέπτυξε από το 1941 έως το 1944 μια αντίσταση, η οποία προκάλεσε το θαυμασμό όλης της οικουμένης.
                Μπορεί οι οργανώσεις που προσανατολίστηκαν προς τις δυνάμεις του Άξονα να μη κατόρθωσαν να επηρεάσουν τις εξελίξεις κατά την Κατοχή και οι κατακτητές που κατείχαν την Ελλάδα υπέστησαν κατά διαστήματα τεράστιες απώλειες. Ταυτίστηκαν  όμως αυτές οι οργανώσεις με τους κατακτητές και ορισμένα μέλη τους, ακολούθησαν τους Ναζί, όταν ηττημένοι εγκατέλειψαν την Ελλάδα. Οι φιλογερμανικές οργανώσεις, υπήρξαν μια μελανή σελίδα στην ιστορία της Κατοχής.
                Είναι προφανές ότι ο κατάλογος αυτών των οργανώσεων δεν είναι πλήρης. Ωστόσο οι οργανώσεις που ακολουθούν είναι οι κυριότερες γνωστές και η ανάμνηση που άφησαν στον ελληνικό λαό, είναι μαύρη. Οι οργανώσεις αυτές πλην ελαχίστων δεν ανέπτυξαν ένοπλη δράση, αλλά κυρίως ιδεολογική, αλλά ταυτόχρονα και προδοτική.
                Ας δούμε τις οργανώσεις αυτές βάσει των στοιχείων που έχουν διασωθεί:

Κυριακή, 27 Απριλίου 2014

ΜΙΑ ΠΤΥΧΗ ΤΟΥ ΜΑΥΡΑΓΟΡΙΤΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ


*Το έγγραφο του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, που διασώθηκξε στα Αρχεία της ΔΙΣ/ΓΕΣ



Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

          Ο μαυραγοριτισμός κατά την διάρκεια της Κατοχής, υπήρξε ένα από τα πλέον απεχθέστερα φαινόμενα, που συνδέθηκε με την προσπάθεια εύκολου κέρδους πάση θυσία, όταν πολλοί Έλληνες και κυρίως παιδιά πέθαιναν στους δρόμους από την πείνα.
          Οι δυνάμεις της τριπλής Κατοχής, άρπαζαν με τη βία τους πόρους της κατεχόμενης χώρας μας. Σε συνδυασμό με τα πολεμικά γεγονότα, τους αποκλεισμούς κ.λπ.  πολύ σύντομα η αγορά εμφάνισε σημαντικές ελλείψεις σε είδη πρώτης ανάγκης, γεγονός που επέτρεψε σε διάφορα άτομα ρευστής συνείδησης να πλουτίσουν εκμεταλλευόμενα τις αδήριτες ανάγκες των συμπολιτών τους. Από τα χρόνια της κατοχής η λέξη μαυραγορίτης σημαίνει τον αδίστακτο κερδοσκόπο, χωρίς συνειδησιακούς φραγμούς, χωρίς νοιάζεται για τις παρενέργειες των πράξεών τους, αρκεί να αποκομίσει κέρδος με κάθε τρόπο, ακόμα και αθέμιτο.
          Οι παλαιότεροι, που έζησαν τα μαύρα χρόνια της Κατοχής είχαν να αφηγηθούν πολλές ιστορίες με τα ελεεινά κατορθώματα των μαυραγοριτών, η μετακίνηση των οποίων γινόταν βασικά με τα τρένα  Οι μαυραγορίτες είχαν φτάσει σε τέτοιο επίπεδο αναίδειας που ταξίδευαν ακόμα και…. χωρίς εισιτήριο. Και όταν δεν εύρισκαν θέση ανέβαιναν στην σκεπή των βαγονιών με τα τσουβάλια του εμπορεύματός τους,  μέχρι να φτάσουν στον προορισμό τους.

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

Το δραματικό ημερολόγιο της Κατοχής 1941- 44 στη Θράκη

*Κατοχή. Στην πλατεία Διδυμοτείχου κυματίζει η σβάστικα. Η ελληνική σημαία παραπίσω....

Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

          Η Θράκη δοκιμάσθηκε ιδιαίτερα από το Ναζισμό και τους συμμάχους του, κατά τα χρόνια 1941-1944, όταν κατακτήθηκε και διαμελίστηκε, από κατακτητές  ιδιαζόντως σκληρούς και ανελέητους .  Η κατάκτηση της Θράκης, αποτέλεσε ένα γεγονός εξαιρετικά δραματικό, αλλά και επικίνδυνο, αφού η κατάκτησή της ακολουθήθηκε από μέτρα δημογραφικής αλλοίωσης της περιοχής, με απώτερο στόχο να αποσπασθεί από τον εθνικό κορμό.
          Είναι γνωστό ότι η Βουλγαρία συμμάχησε με τον Χίτλερ, όταν αυτός επιχειρούσε να κατακτήσει ολόκληρη την Ευρώπη και παραχώρησε τα εδάφη της για να περάσουν οι σιδερόφρακτες στρατιές των Γερμανών, για να επιτεθούν εναντίον της Ελλάδας, η οποία ήδη είχε δώσει ένα σκληρό μάθημα στα βουνά της Ηπείρου, στον άλλο εισβολέα, στον Φασισμό του Μουσολίνι.
          Η ανίερη συμμαχία Βουλγάρων- Γερμανών είχε και τα ανταλλάγματά της. Η Θράκη (πλην του νομού  Έβρου) και η Ανατολική Μακεδονία παραχωρήθηκαν στις ύαινες που ακολουθούσαν τα στρατεύματα του Χίτλερ, δηλαδή τα στρατεύματα του βασιλιά Μπόρις. Μετά την κατάρρευση του μετώπου, η περιοχή από τον ποταμό Στρυμόνα έως τον ποταμό  Έβρο, μαζί με τα νησιά της Θάσου και της Σαμοθράκης παραχωρήθηκαν στη Βουλγαρία, ως ανταμοιβή για την προσχώρησή της στον Άξονα. Εξαιρέθηκε ο νομός Έβρου, (όχι όμως και η περιοχή της Αλεξανδρούπολης και Δερείου) ο οποίος κατά τα ¾ παρέμεινε υπό Γερμανική κατοχή με Έλληνα νομάρχη στο Διδυμότειχο.

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Ο σκληρός Απρίλης της συνθηκολόγησης του 1941

*Από τα "Απομνημονεύματα" του στρατηγού Τσολάκογλου. Το πρώτο πρωτόκολλο, 
που υπεγράφη στο Βοτονάσι, στις 29 Απριλίου 1941


*Οι τραγικές μέρες, μετά την επίθεση
των Γερμανών στην Ελλάδα
*Η διάλυση των μονάδων


Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

        Ο τιτάνιος αγώνας που διεξήγαγε η Ελλάδα, εναντίον του φασισμού και του ναζισμού κατά το 1940-1941, υπήρξε μοναδικός και κατεγράφη ως αγώνας ενός μικρού έθνους που αγωνίζονταν για την ελευθερία του, εναντίον δύο αυτοκρατοριών.
        Ο άνισος αγώνας παρά το ότι προκάλεσε τον παγκόσμιο θαυμασμό είχε τραγικό τέλος, αφού τελικά η μικρή Ελλάδα κατελήφθη από τους εισβολείς Ναζί. Η είσοδος της Γερμανίας στον πόλεμο, έκρινε το τελικό αποτέλεσμα, που οδήγησε την Ελλάδα στην συνθηκολόγηση.
        Ήδη από τις 7 Απριλίου κατέφθαναν τα άσχημα νέα της κατάρρευσης του σερβικού μετώπου και της καθόδου των Γερμανών  από την κοιλάδα του Αξιού.
        Η αλληλουχία όμως των δραματικών γεγονότων που αφορούσαν άμεσα την Ελλάδα, άρχισε από τις 10 Απριλίου 1941.
        Την προηγουμένη, τα ναζιστικά τανκς είχαν αρχίσει να εισέρχονται στη Θεσσαλονίκη. Ο διοικητής των δυνάμεων ανατολικά του Αξιού είχε στείλει στους Γερμανούς κήρυκα και ζητούσε κατάπαυση των εχθροπραξιών. Μετά τη Θεσσαλονίκη οι εισβολείς απειλούσαν να διασπάσουν την άμυνα, στη γραμμή του Αλιάκμονα.
        Στις 11 Απριλίου διέσπασαν τη  γραμμή Βεύης- Κλειδίου ανατρέποντας τις ελληνοβρετανικές δυνάμεις της περιοχής.
        Στην Αθήνα, ο βασιλιάς Γεώργιος Β’ και η κυβέρνηση άρχισαν να ετοιμάζονται να μεταβούν στην Κρήτη για να συνεχίσουν από εκεί τον αγώνα. Στο μέτωπο, άρχισε να καλλιεργείται μεταξύ των στρατιωτικών ηγετών η ιδέα της συνθηκολόγησης. Βασικός προϋπόθεση ήταν να μην συνθηκολογήσουν με τους ηττημένους Ιταλούς, αλλά με τους Γερμανούς, επιδιώκοντας έντιμους όρους.
        Η καθυστέρηση όμως της έκδοσης από την Αθήνα της διαταγής σύμπτυξης των στρατευμάτων, άρχισε να δημιουργεί φαινόμενα απείθειας και διάλυσης. Όταν εκδόθηκε η διαταγή σύμπτυξης στις 12 Απριλίου 1941, τα πάντα εξελίχθηκαν σε άτακτη υποχώρηση. Όλοι πλέον πίστευαν ότι είναι άσκοπη η αιματοχυσία.
        Αυτές τις τραγικές στιγμές θα παρακολουθήσουμε μέσα από μια έκθεση του λοχαγού Πυροβολικού Ιωάννη Αμπατζόγλου, ο οποίος βρέθηκε συμπτωματικά σχετικά κοντά στον στρατηγό Γεώργιο Τσολάκογλου, που πήρε τις δραματικές αποφάσεις, γνωρίζοντας εκ των προτέρων, ότι η Ιστορία θα τον καταδικάσει. Η έκθεσή του Αμπατζόγλου, υπάρχει στα αρχεία της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού.

Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2014

Ο Ζέρβας πολεμούσε με πόνους και βεντούζες!!!

 *Ο Ναπολέων Ζέρβας με συμπολεμιστές του


*Στιγμές οδυνηρής καθημερινότητας
στην Εθνική Αντίσταση

Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

          Η ζωή στα αντάρτικα, είναι αυτονόητα δύσκολη. Ο κίνδυνος υπάρχει κάθε στιγμή και παραμονεύει σε κάθε βήμα. Η πείνα είναι διαρκής σύντροφος του αντάρτη. Η αβεβαιότητα καθημερινή. Η ψείρα, βασανιστική. Οι καιρικές συνθήκες σπάνια φιλικές, τις περισσότερες φορές εχθρικές. Η υγεία του αντάρτη συνεχώς εκτεθειμένη. Και το μόνο που κρατάει τον αντάρτη ζωντανό είναι η πίστη στον αγώνα που ανέλαβε.
          Οι σκέψεις αυτές, μου ήρθαν στο νου διαβάζοντας ένα αντίγραφο αποσπάσματος του ημερολογίου του ηγέτη της αντίστασης Ναπολέοντα Ζέρβα. Και πρόκειται για  καταγραφές μόνο του Ιουνίου του 1944. Και ειδικότερα αφορούν την υγεία του Ζέρβα και τους πόνους από τους οποίους υπέφερε, διεξάγοντας μάχες εναντίον των Γερμανών, αλλά και εναντίον του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην Ήπειρο. Το αντίγραφο αυτό σώζεται στα αρχεία της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού. Δεν έχει σημασία, που το ημερολόγιο αυτό είναι του Ζέρβα. Θα μπορούσε ίσως να ήταν και του Βελουχιώτη. Σημασία έχει, ότι οι άνδρες εκείνοι που πήραν μέρος στην Εθνική Αντίσταση κάτω από τις πλέον φοβερές συνθήκες, αποδείχθηκαν χαλύβδινοι στην διεξαγωγή του αντιναζιστικού και αντιφασιστικού αγώνα. Καλόν είναι στη σημερινή εποχή του καταναλωτισμού και της ευζωίας, να μαθαίνουμε πώς έζησαν οι πρόγονοί μας προκειμένου να πολεμήσουν, ό,τι πιο τερατώδες ανέδειξε ο πολιτισμός κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα.
          Οι αναφορές που θα δούμε εδώ, αφορούν προσωπικά τον Ναπολέοντα Ζέρβα αλλά κατ’ αναλογία μπορούν να επεκταθούν σε όλους όσοι πήραν μέρος στην Εθνική Αντίσταση, από τον καπετάνιο ως τον έσχατο αντάρτη.
          Προηγουμένως όμως ας δούμε με δυο λόγια το ιστορικό πλαίσιο των ημερών εκείνων.

Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2014

Σκέψεις για τη συγγραφή της ιστορίας της Κατοχής

*Οι δύο τόμοι της "Ιστορίας της κατοχής" του Δημοσθένη Κούκουνα


            Στο χώρο εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου ΙΑΝΟΣ, έγινε η παρουσίαση των βιβλίων του Δημοσθένη Κούκουνα με τίτλο "ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ" (Τόμος Α΄ και Τόμος Β΄). 
        Την παρουσίαση έκαναν εκτός του συγγραφέως και οι δημοσιογράφοι Γιώργος Πετρόπουλος και Μιχάλης Κατσίγερας με συντονιστή τον Στέφανο Κασιμάτη, επίσης δημοσιογράφο. Τα βιβλία αυτά με τις 1000 και πλέον σελίδες, με πλούτο στοιχείων γνωστών και αγνώστων, με σπάνιο φωτογραφικό υλικό, εξέδωσε ο εκδοτικός οίκος Λιβάνη. Οι ομιλίες των παρουσιαστών του βιβλίου, έθεσαν σειρά προβληματισμών και σκέψεων για την ιστοριογραφία της Κατοχής. 
          Κατά τον συγγραφέα, είναι ώρα να ξαναδούμε ανόθευτα και ακηδεμόνευτα την αληθινή ιστορία της Κατοχής, που το πνεύμα της γαλούχησε τις κατοπινές ελληνικές γενιές. Χωρίς παρωπίδες και εμμονές, αντικειμενικά και σε βάθος, με άγνωστα στοιχεία και ντοκουμέντα. 

Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2014

Τα κατοχικά υπομνήματα για την Βουλγαροκρατία

*Ομάδα Σερραίων ομήρων των Βουλγάρων



Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης


          Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος επισώρευσε τεράστια δεινά στη Ελλάδα και είναι γνωστοί οι θάνατοι από την πείνα του χειμώνα του 1941, αλλά και οι καταστροφές και εκτελέσεις από τους Ναζί κατακτητές.
          Μια ιδιάζουσα πτυχή του ελληνικού δράματος ήταν το «δώρο» του Χίτλερ, ο οποίος χάρισε την Ανατολική Μακεδονία και τη Δυτική Θράκη (πλην του νομού Έβρου, από τον οποίο μια μικρή εδάφη περιοχή στο Τρίγωνο εξαιρέθηκε) στους συμμάχους του Βουλγάρους, έστω και με τον τυπικό χαρακτηρισμό ότι επρόκειτο για «προσωρινή» παραχώρηση, αφού η οριστική τύχη αυτών των περιοχών παραπέμπονταν στο τέλος του Πολέμου και τις αποφάσεις που θα ελαμβάνοντο μελλοντικά.

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

Ο αγώνας για την εξουσία στην Ελλάδα του ’40

ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=497264
*Ο ταγματάρχης Κρίστοφερ Μόνταγκιου Γουντχάουζ (αριστερά) και ο αρχηγός του ΕΔΕΣ Ναπολέων Ζέρβας (μέσον) χαιρετούν στρατιωτικά. 
Φωτογραφία από την περίοδο της Αντίστασης


*Η μαρτυρία του μέλους και στη συνέχεια
διοικητή της Βρετανικής Συμμαχικής Αποστολής
στην Ελλάδα Κρίστοφερ Μόνταγκιου Γουντχάουζ
για την Αντίσταση, τα Δεκεμβριανά και τον Εμφύλιο.
Για πρώτη φορά στα ελληνικά.



Του Αναστάση Βιστωνίτη

          Εξήντα τέσσερα χρόνια μετά τη λήξη του Εμφυλίου πολέμου και παρά την πληθώρα των βιβλίων για την Κατοχή και την αδελφοκτόνο σύρραξη που τη διαδέχτηκε εξακολουθούν να εκδίδονται και πλήθος άλλα σχετικά με το θέμα: απομνημονεύματα των πρωταγωνιστών, ιδίως από την πλευρά της Αριστεράς, ιστορικές αναλύσεις, εκτιμήσεις, κρίσεις και επικρίσεις, μαρτυρίες, αξιόπιστες ή μη.
          Δεν έχουμε όμως ακόμα μια πλήρη- και απολύτως αντικειμενική- ιστορία της εποχής, αφού σημαντικά αρχεία, όπως αυτό του ΚΚΕ ή ντοκουμέντα άλλων πηγών από τις πρώην κομμουνιστικές χώρες δεν είναι διαθέσιμα στους μελετητές. Έτσι, ένα βιβλίο που προέρχεται από τον Κρίστοφερ Μόνταγκιου Γουντχάουζ, εκ των πρωταγωνιστών της εποχής, είναι για πολλούς λόγους διαφωτιστικό. Κυρίως για το πώς έδρασε η εδώ Βρετανική Συμμαχική Αποστολή, μέλος και στη συνέχεια διοικητής της οποίας υπήρξε ο Γουντχάουζ. Και ακόμη, γιατί ο ίδιος αγάπησε την Ελλάδα- τον τόπο (κατ' εξοχήν τα βουνά), τον πολιτισμό και τους ανθρώπους του-, με τον δικό του τρόπο φυσικά, τις ιδιαιτερότητες και τις πολιτικές του συμπάθειες.

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Γιατί δεν σώθηκαν οι εβραίοι στην Ελλάδα

ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=494871&h1=true#commentForm
*Η μεγάλη συγκέντρωση των εβραίων τον Ιούλιο του 1942, κατόπιν διαταγής 
των κατοχικών δυνάμεων, στην πλατεία Ελευθερίας στη Θεσσαλονίκη 
που σηματοδότησε την έναρξη του διωγμού


*Το βιβλίο της Καρίνας Λάμψα και του Ιακώβ Σιμπή
φιλοδοξεί να απαντήσει σε σειρά ερωτημάτων,
που σχετίζονται με τη διάσωση των εβραίων
στην ελληνική επικράτεια, τη σχέση τους με τη χριστιανική
 κοινότητα, τον ρόλο του ΕΑΜ
και τα εσωτερικά προβλήματα της εβραϊκής κοινότητας

Του κ. Γιάννη Ν. Μπασκόζου
           
          Στις 5 Μαρτίου 1943 ο επικεφαλής του διορισμένου από τους Γερμανούς Εβραϊκού Συμβουλίου στη Θεσσαλονίκη ραβίνος Τσβι Κόρετς υπέγραφε την ακόλουθη ανακοίνωση: «Καλούμε τους ομόθρησκούς μας να διατηρήσουν όλη την ηρεμία των και την ψυχραιμία, να μην παρασυρθούν από τον πανικόν, να μη δίδουν πίστη εις τας ανησυχητικάς διαδόσεις, που όλες είναι δίχως βάση. Ο καθένας πρέπει να εξακολουθεί να ασχολείται ήρεμα με τις εργασίες του και να εμπιστεύεται εις τους διευθύνοντας την Κοινότητα».
          Μία εβδομάδα μετά ο ίδιος ο αρχιραβίνος εμφανίστηκε στη συναγωγή για να ανακοινώσει στους ομόθρησκούς του ότι όλος ο πληθυσμός θα εκτοπιζόταν στην Κρακοβία. Ήξερε άραγε εκ των προτέρων ο Κόρετς ότι τους περίμεναν στρατόπεδα και κρεματόρια, κάτι που συνιστά, αν το γνώριζε, εσχάτη προδοσία, ή ήταν κι αυτός παραπλανημένος; Μπορούσαν άραγε να διασωθούν οι εβραίοι της Θεσσαλονίκης, όπως διασώθηκε μια μεγάλη πλειοψηφία των εβραίων της Αθήνας, της Λάρισας ή του Βόλου;  Ποιος ήταν ο ρόλος των διορισμένων από τις κατοχικές δυνάμεις Εβραϊκών Συμβουλίων; Ήταν συνεργάτες των Γερμανών ή αναγκαίος θεσμός για τη βοήθεια των εβραίων που είχαν τη μεγαλύτερη ανάγκη;

Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2013

Καταδίκη σε «θάνατο εξ ασιτίας»

ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=490816&wordsinarticle=Τομαή
*Ο φοβερός χειμώνας του 1941, εξόντωνε τα Ελληνόπουλα...



*«Η αιμάσσουσα Ελλάς...»
στο πληροφοριακό δελτίο διπλωματών
και το «ζήτημα μέλλοντος της φυλής»
*«Αι λιποθυμίαι εξ ασιτίας είναι
καθημερινόν θέαμα εις τας οδούς των Αθηνών,
η δε κατάστασις των παιδιών είναι ανεκδιήγητος»
         

Της κ. Φωτεινής Τομαή*

          Ο μέγας λιμός στον οποίο καταδικάστηκε από τις γερμανικές δυνάμεις Κατοχής ο ελληνικός πληθυσμός, ιδιαιτέρως τις χρονιές 1941-1942, όταν επεκράτησε ένας ασυνήθιστος για τα ελληνικά δεδομένα δριμύς χειμώνας, περιγράφεται ανάγλυφα στα μηνιαία δελτία πληροφοριών που συνέτασσε η πρεσβεία μας στην Άγκυρα ως πλησιέστερη Αρχή στην κατεχόμενη Ελλάδα.
          «Τίθεται ζήτημα μέλλοντος φυλής» έγραφε ο έλληνας πρέσβης Ραφαήλ Ραφαήλ και συμπλήρωνε πως «πάσα παρερχομένη ημέρα πληγώνει βαθύτερον την αιμάσσουσαν Ελλάδα» (Δελτίο υπ’ αρ. 5, Νοέμβριος 1941).
          Η εκτίμηση ότι κινδύνευε από αφανισμό «η ελληνική φυλή», όπως αναγράφεται σε ένα από τα Δελτία Πληροφοριών της Άγκυρας, δεν είναι υπερβολική αν ενδιατρίψει κανείς στο πλήθος των στοιχείων που επιπίπτουν καταιγιστικώς στον αναγνώστη. Η εικόνα στο κέντρο της Αθήνας ζοφερή: 

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2012

Η µατωµένη Πρωτοχρονιά του 1942

Από ΤΟ ΒΗΜΑ
http://www.tovima.gr/world/article/?aid=436880&wordsinarticle=Τομαή
*Η πείνα της κατοχής και τα συσσίτια

*Πλήθος µηνύµατα ηγετών συµµαχικών χωρών 
εξήραν τη µαχητικότητα και το φρόνηµα 
του ελληνικού λαού


Της κ. Φωτεινής Τομαή*

Εβδοµήντα χρόνια πριν, ακριβώς σαν σήµερα, παραµονή Πρωτοχρονιάς του 1942, δεκάδες ευχετήρια µηνύµατα ηγετών συµµαχικών κρατών προς την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση, αλλά και διαγγέλµατα προς τον δοκιµαζόµενο ελληνικό λαό που ζούσε έναν απ’ τους φρικτότερους χειµώνες, γεννούν αισθήµατα θαυµασµού για το µεγαλείο του φρονήµατος, την αξιοπρέπεια και τη µαχητικότητα µε την οποία στάθηκε απέναντι στους κατακτητές του. 

Σε δύσκολες εποχές όπως αυτή που διανύουµε, η συλλογική µας µνήµη µπορεί, εκτός από το να διδάσκει, ακόµη και να θεραπεύει, να γεννά ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο... 

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

Ο επισιτισμός της Ελλάδας στην Κατοχή


ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_18/12/2011_466566
*Δραματική εικόνα από την πείνα της ναζιστικής Κατοχής


*Στοιχεία από το αρχείο του Σπύρου Σκούρα



Του Ηλία Χρυσοχοΐδη*


Η κατάρρευση της εθνικής οικονομίας και η άμεση πτώση του βιοτικού επιπέδου εκατομμυρίων Ελλήνων φέρνει στη μνήμη την Κατοχή. 
Οι νεότεροι βεβαίως δεν ενθυμούνται τον λιμό του 1941, αλλά και όσοι βίωσαν τις κακουχίες της περιόδου αγνοούν μέχρι σήμερα γεγονότα καθοριστικά για την επιβίωση της χώρας. Ενα από αυτά ήταν η σωτήρια παρέμβαση μιας ομάδας Ελληνοαμερικανών για τον επισιτισμό της κατεχόμενης Ελλάδας. 

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

Η κτηνώδης δράση ενός εγκληµατία πολέµου

ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=433187&wordsinarticle=Μαρατζίδης
 *Το βιβλίο του Θανάση Φωτίου

*Η σταδιοδροµία του Γερµανού Φριτς Σούµπερτ,
διοικητή του ελληνικού «σώµατος κυνηγών»,
ο οποίος αιµατοκύλησε την Κρήτη και τη Μακεδόνία
την περίοδο της Κατοχής


Του κ. Νίκου Μαραντζίδη*

Συνήθως οι αφηγήσεις για τους πολέµους αφορούν ήρωες ή µάρτυρες. Για τους πρώτους ακούµε τις περιπέτειές τους, τον τρόπο µε τον οποίο διακινδύνευσαν τη ζωή τους ή και τη θυσίασαν για κάποιο ιδανικό ή για να εκπληρώσουν το καθήκον τους προς την πατρίδα. 
Για τους δεύτερους µαθαίνουµε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες υπήρξαν θύµατα των θηριωδιών µιας πολεµικής σύγκρουσης, πώς έχασαν τη ζωή τους ή δεινοπάθησαν από αυτά που φέρνουν οι πόλεµοι.

Κυριακή, 8 Μαΐου 2011

Η ΜΕΓΑΛΗ ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ- Μια ειδική επετειακή έκδοση






*Ειδική Έκδοση της "Καθημερινής" - 
Κυριακή 8 Μαΐου 2011


Με αφορμή τη συμπλήρωση 70 χρόνων από την κατάληψη της Ελλάδας από τη Ναζιστική Γερμανία, η "Καθημερινή" προσφέρει αυτήν την Κυριακή στους αναγνώστες της ένα συλλεκτικό αφιέρωμα στη «μεγάλη νύχτα» της Κατοχής. 
Πέρα από την εξιστόρηση της Γερμανικής εισβολής και της εθνικής αντίστασης από διακεκριμένους ακαδημαϊκούς και επιστήμονες, το ένθετο περιέχει κυρίως τις αφηγήσεις των γεγονότων από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές τους, αλλά και από απλούς πολίτες, που έζησαν από κοντά τις σκοτεινές ημέρες του 1941. 


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...