Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βενιζέλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βενιζέλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Η χρυσή κληρονόμος και ο εθνάρχης

ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ
 *Η Έλενα και ο Ελευθέριος σε αναμνηστική φωτογραφία μετά την τελετή του γάμου τους. Δίπλα τους οι γιοι του Βενιζέλου, Κυριάκος και Σοφοκλής, με τις συζύγους τους







Γράφει η Λαμπρινή Κουζέλη



«Ελενάκι μου, αρχίζω να γίνομαι υπερβολικά νευρικός και αρχίζω να χάνω την ηρεμίαν μου. Κακό σημάδι. Φοβούμαι μήπως κάμω καμμία brusquerie [χοντράδα]. Η Συνδιάσκεψις καταληφθείσα από τριών εβδομάδων από παραλυσίαν πηγαίνει να εκπνεύσει αδόξως...». Από τη Λωζάννη, όπου ηγείται της ελληνικής αντιπροσωπείας κατά τις εργασίες της Συνδιάσκεψης Ειρήνης με την Τουρκία, ο Ελευθέριος Βενιζέλος γράφει στις 21 Ιουνίου 1923 στη σύζυγό του Έλενα, στέλνοντας «πολλά φιλιά διά το Ελενάκι και να μη μου κουράζεται».
Δύο χρόνια νωρίτερα, στις 15 Σεπτεμβρίου του 1921, ο πενηνταεπτάχρονος Βενιζέλος, χήρος από το 1894, με δυο γιους που κοντεύουν τα τριάντα, είχε παντρευτεί σε δεύτερο γάμο τη σαρανταοκτάχρονη Έλενα Σκυλίτση, με την οποία θα ζήσει ως τον θάνατό του, το 1936.
Η ζωή τους δεν ήταν απολύτως ανέφελη ούτε απολύτως αρμονική. Το τρυφερό «Ελενάκι μου» του 1923 γίνεται «Αγαπητή  Έλενα» το 1928 και τα «πολλά φιλιά» περιορίζονται σε ένα τυπικότερο «σε καταφιλώ». Από την άλλη, δεν ήταν και ένα συνηθισμένο ζευγάρι. Εκείνος είναι (με διαλείμματα) ηγέτης μιας μικρής χώρας με μεγάλες φιλοδοξίες σε μια κρίσιμη εποχή ανάμεσα σε δυο μεγάλους πολέμους, μια χαρισματική προσωπικότητα που εμπνέει έντονα συναισθήματα λατρείας και μίσους στο εσωτερικό ενώ ακτινοβολεί στο εξωτερικό. Εκείνη είναι γόνος οικογένειας επιχειρηματιών και τραπεζιτών από τη Χίο με έδρα το Λονδίνο. Ήδη στα τριάντα πέντε της, ως κληρονόμος της πατρικής περιουσίας με τη μητέρα της Βιργινία, συγκαταλέγεται στις σαράντα πέντε πλουσιότερες οικογένειες της Βρετανίας. Ενδιαφέρονται και οι δύο για την Ελλάδα. Εκείνος χρησιμοποιεί την πολιτική και τη διπλωματία για να υλοποιήσει το εθνικό του όραμα. Εκείνη χρησιμοποιεί το μέσον που κατέχει καλύτερα, το χρήμα.
*Ο Ελευθέριος Βενιζέλος


Στη σκιά του Βενιζέλου


Αρκετά χρόνια αργότερα, τον Νοέμβριο του 1954, ο Ελευθέριος Κοτσαρίδας, συντάκτης του «Βήματος», ταξιδεύει με προορισμό το Παρίσι για να συναντήσει τη χήρα του Βενιζέλου, κατόπιν πρόσκλησής της. Εκεί, σχεδόν δεκαοκτώ χρόνια μετά τον θάνατο του Βενιζέλου, η Έλενα παραδίδει ιδιοχείρως στον έλληνα δημοσιογράφο ένα αυτοβιογραφικό κείμενο, τις αναμνήσεις από τη ζωή της με τον Βενιζέλο, και επιστολές δικές του από την προσωπική τους αλληλογραφία με σκοπό να δημοσιευθούν στο «Βήμα». Αναμνήσεις και επιστολές δημοσιεύονται σε δεκατέσσερις και δώδεκα αντιστοίχως συνέχειες, αρχής γενομένης την Κυριακή 5 Δεκεμβρίου με τίτλο «Εις την σκιάν του Βενιζέλου», για τα απομνημονεύματα της Έλενας, και «Εμπιστευτικόν Αρχείον» για την αλληλογραφία. Η υποδοχή και η επιτυχία του αναγνώσματος πείθουν την  Έλενα ότι οι αναμνήσεις της αξίζει να εκδοθούν σε βιβλίο, πράγμα που γίνεται, πρώτα στα γαλλικά (A l'ombre de Veniselos, εκδόσεις Genin, 1955), με πρόλογο του προσωπικού φίλου του Βενιζέλου και πρώην διπλωμάτη της Γαλλίας στην Ελλάδα Αndré d' Ormesson. Με τον ίδιο τίτλο θα κυκλοφορήσουν αργότερα και στα ελληνικά (Στη σκιά του Βενιζέλου, Ωκεανίδα, 2002). Ήταν όμως πράγματι η  Έλενα Βενιζέλου από τα άτομα που βρίσκονται στη σκιά; Το ερώτημα διερευνά η χανιώτισσα ιστοριοδίφισσα Ζωή Μητσοτάκη στη βιογραφία «Η κυρία Ελενα Βενιζέλου. Πορεία μιας ζωής» που κυκλοφόρησε από το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος» (2017), με τη φροντίδα της φιλολόγου και επιμελήτριας εκδόσεων Ελένης Κεχαγιόγλου, η οποία ανέλαβε την ολοκλήρωση της έκδοσης μετά τον θάνατο της συγγραφέως το 2015.
 *Η Έλενα και ο Ελευθέριος Βενιζέλος


Ο έρωτας της Έλενας


Η Έλενα Βενιζέλου στάθηκε μακριά από τις μικρότητες του κομματικού ανταγωνισμού, από δολοπλοκίες και παρεμβάσεις, ωστόσο δεν ήταν πολιτικά άβουλη. Ο Βενιζέλος γνωρίζει την οικογένεια Σκυλίτση και η Έλενα θαυμάζει τον Βενιζέλο ήδη από την πρώτη ιστορική ομιλία του στο Σύνταγμα το 1910. Τον πρωτοσυναντά στο Λονδίνο το 1912. Στη διάρκεια του Μεγάλου Πολέμου, η Έλενα συντάσσεται με την Εθνική Κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης όπου στέλνει συστηματικά ρούχα, φάρμακα, σκηνές και άλλη βοήθεια. Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920 βρίσκεται με τη μητέρα της στην Ελλάδα και μετά την εκλογική ήττα του Βενιζέλου ναυλώνει τη θαλαμηγό «Νάρκισσος» και αναχωρεί από την Ελλάδα. Ο πρόεδρος πείθεται να την ακολουθήσει. Μετά τις ταραχές που ακολούθησαν τις εκλογές η φυγή του ήταν απαραίτητη για να ηρεμήσουν τα πνεύματα, όπως του ζητούσε με επιστολή του ο νέος πρωθυπουργός Δημήτρης Ράλλης. Στη Νίκαια της Γαλλίας η ομήγυρη του «Νάρκισσου» φιλοξενείται στο σπίτι της Δέσποινας Ζερβουδάκη, μητέρας της αρραβωνιαστικιάς του Σοφοκλή Βενιζέλου, η οποία ενημερώνει τον Βενιζέλο για τα αισθήματα που τρέφει για αυτόν η Έλενα από καιρό. Έχουν ήδη μια σχέση φιλική, βλέπονται καθημερινά και εκείνος έχει αποφασίσει να αποσυρθεί από την πολιτική. Η προοπτική της άνετης και ευχάριστης ζωής με την Έλενα ήταν προφανώς δελεαστική. Προχωρούν στον γάμο. Ύστερα από ένα πολύμηνο γαμήλιο ταξίδι και ενθουσιώδη υποδοχή στην Αμερική, το ζεύγος εγκαθίσταται τελικά στο Παρίσι, σε διαμέρισμα στην οδό Μποζόν 22.
 *Το ζεύγος Βενιζέλου


Τα παιδιά και ο λαός: οι αντίζηλοι


Γρήγορα στη σχέση τους παρουσιάζονται εντάσεις. Κυρίως με τα παιδιά και τις νύφες του Βενιζέλου- ήταν «όπως όλες οι οικογένειες» σχολιάζει η Μητσοτάκη- και ο εθνάρχης καλείται να επιστρατεύσει τα διπλωματικά του χαρίσματα για να επιτύχει την οικιακή ειρήνη. Δυσκολότερες είναι οι σχέσεις με τον δευτερότοκο Σοφοκλή που δεν γνώρισε τη μητέρα του, η οποία πέθανε λίγες μέρες αφότου γεννήθηκε εκείνος. Η συγγραφέας της βιογραφίας της Έλενας Βενιζέλου διακινδυνεύει μια ψυχολογική ερμηνεία των τεταμένων σχέσεων γιου- μητριάς: «Για τον πατέρα του, η σύνδεση του παιδιού με το γεγονός της απώλειας της μητέρας του ήταν μάλλον αυτόματη. [...] Την απόρριψη την κουβαλούσε ενδεχομένως σε όλη του τη ζωή ο Σοφοκλής, διεκδικώντας πάντα την αποδοχή του σπουδαίου πατέρα». Κι ενώ ο Σοφοκλής προσπαθεί να κάνει δική του οικογένεια και να αποκτήσει παιδί, «έρχεται ο γάμος του πατέρα του με μια σημαντική γυναίκα, ώριμη, κατασταλαγμένη και φιλόδοξη, που ήξερε πολύ καλά να διεκδικεί».
Βεβαίως δεν ανταγωνίζονταν για την εύνοια του Βενιζέλου μονάχα οι γιοι και η σύζυγος. Είναι η μοίρα των σαγηνευτικών και χαρισματικών ανθρώπων να διεγείρουν διχόνοιες στα πλήθη των οπαδών τους που διαγκωνίζονται για την προτίμησή τους. Με αντιπάθεια είδε την Έλενα και ο λαός της Κρήτης, όταν ο Βενιζέλος αποφάσισε να γυρίσει στη Χαλέπα στα Χανιά το 1927. Ο Βενιζέλος ήταν δικός τους. Κατά κάποιον τρόπο δεν όριζε τον εαυτό του, δεν είχε δικαίωμα να παντρευτεί, και μάλιστα με μια γυναίκα αγγλοθρεμμένη, «επιφυλακτική, αριστοκρατική, κουμπωμένη και από φυσικού της ανθρωποφοβούμενη», η οποία «ξαφνιαζόταν μέχρις εκνευρισμού κάθε φορά που άκουγε τους Κρητίκαρους να φωνάζουν τον Βενιζέλο "Λευτεράκη" ή "Λευτέρη", [...] να του μιλάνε στον ενικό [...]. Χτυπούσανε όλα αυτά τόσο άσχημα στην πίστη της για την κοινωνική ιεραρχία και στο τακτ της αγγλικής της ανατροφής» αναφέρει η Μητσοτάκη, παραθέτοντας λόγια του βιογράφου του Βενιζέλου Γιάννη Δ. Μουρέλλου. Η Έλενα στην Κρήτη ήταν πάντοτε ψάρι έξω από το νερό. Ήταν ολότελα ξένη προς τα λαϊκά στρώματα, «προς τη νοοτροπία, την πρωτόγονη αξιοπρέπεια, την εγκαρδιότητα και τον ενθουσιασμό της λαϊκής μάζας και ειδικότερα του Κρητικού λαού». Εξαίρεση αποτελούσε η αγγλοσπουδαγμένη ζωγράφος και επαγγελματίας, η εμψυχώτρια της κρητικής υφαντουργίας, Φλωρεντίνη Καλούτση. Στο σαλόνι της Καλούτση, όπου συγκεντρωνόταν η αφρόκρεμα της χανιώτικης κοινωνίας αλλά και πολιτικοί, λογοτέχνες, ηθοποιοί και καλλιτέχνες από την Αθήνα, η Έλενα βρίσκει μια θέση για τον εαυτό της και μια φίλη την οποία θα εμπιστεύεται διά βίου.
*Ο Βενιζέλος στη Λωζάνη


Φιλοδοξία και αφοσίωση


Φιλοδοξία και αφοσίωση, δυο ισχυρά χαρακτηριστικά, επανέρχονται και ξεχωρίζουν στους χαρακτηρισμούς της βιογράφου και άλλων για την Ελενα Βενιζέλου. Φιλόδοξη γιατί διεκδίκησε τον λαμπρότερο γαμπρό που μπορούσε να της προσφέρει η Ελλάδα- παρότι οι μαρτυρίες της εποχής και της ιδίας συντείνουν στο ότι η φιλοδοξία αυτή δεν ήταν κοινωνική, ήταν ερωτική: ήταν επί εννέα χρόνια γοητευμένη με τον Βενιζέλο. Η αφοσίωσή της τεκμηριώνεται έμπρακτα με υλικές και ηθικές εκφράσεις: προσέφερε στον Βενιζέλο την ευκαιρία μιας ανάπαυλας και επανασυγκρότησης μετά την απρόσμενη ήττα τού 1920. Με δικά της χρήματα αγοράστηκε το διαμέρισμα στο Παρίσι όπου ζούσαν, εκείνη χρηματοδότησε την ανακαίνιση της πατρικής του οικίας στη Χαλέπα και το καινούργιο σπίτι στην οδό Λουκιανού 2 στο Κολωνάκι, για να γίνει «το κέντρο που χρειαζόταν ο αρχηγός του Βενιζελικού Κόμματος». Υποστήριξε οικονομικά τις προεκλογικές εκστρατείες του Βενιζέλου από τη στιγμή που εκείνος αποφάσισε να επιστρέψει στην πολιτική.
Κορωνίδα των ευεργεσιών και δωρεών της ήταν το υποδειγματικό μαιευτήριο που προσέφερε στην πρωτεύουσα, στα πρότυπα του Μαιευτηρίου της Λωζάννης που την είχε εντυπωσιάσει. Το θεμελιώνει το 1927 και το αφιερώνει στη μνήμη της καλύτερης φίλης της, της Μαρίκας Ηλιάδη. Τα εγκαίνια γίνονται τον Φεβρουάριο του 1933, με τον Βενιζέλο να μιλά για λογαριασμό της συζύγου του, η οποία δεν ήταν συνηθισμένη να ομιλεί ενώπιον πολλού κόσμου. Στα διαστήματα πρωθυπουργίας του Βενιζέλου ως το 1933 τον συνοδεύει σε όλα τα επίσημα ταξίδια και στις κοινωνικές υποχρεώσεις του. Στη δολοφονική απόπειρα εναντίον του της 6ης Ιουνίου 1933 η Έλενα τραυματίζεται από τους πυροβολισμούς στη μαύρη Πακάρ και μεταφέρεται στον Ευαγγελισμό με το αίμα της να ραίνει τα μαρμάρινα σκαλοπάτια του νοσοκομείου, σύμφωνα με ρεπορτάζ του «Ελευθέρου Βήματος». Μετά την απόπειρα, και την αποτυχία του κινήματος των βενιζελικών αξιωματικών του 1935, ο Βενιζέλος αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα. Θα πεθάνει στο Παρίσι.
Μετά τον θάνατό του η Έλενα, δυσαρεστημένη από τη συμπεριφορά που του επιφύλαξαν οι Έλληνες στα τελευταία χρόνια του, πουλάει το μέγαρο της Λουκιανού στη βρετανική κυβέρνηση, η οποία θα το χρησιμοποιεί ως κατοικία του εκάστοτε βρετανού πρέσβη στην Ελλάδα. Ήταν ένα σπίτι που το χάρηκαν λίγο, άλλωστε, όπως γράφει στις αναμνήσεις της, «τα δωμάτια ήταν πολύ μεγάλα και δύσκολο να επιπλωθούν, και η πελώρια είσοδος, τα σαλόνια και τα γραφεία όπου μπαινόβγαιναν φίλοι και οπαδοί δεν είχαν τίποτα από την οικεία ατμόσφαιρα ενός σπιτιού». Από το Λονδίνο ή το Παρίσι θα φροντίζει στη συνέχεια για όλα τα πρακτικά του τάφου και για τα ετήσια μνημόσυνα στα Χανιά, χωρίς η ίδια να παρευρεθεί σε κανένα.
*Το βιβλίο της Ζωής Μητσοτάκη


Το ευχάριστο ανάγνωσμα– το μεγάλο μυστικό


Σκοπός της Ζωής Μητσοτάκη ήταν να προσφέρει ένα «ανάγνωσμα ευχάριστο και με πλούσιο φωτογραφικό υλικό». Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και της Εκτελεστικής Επιτροπής του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος», από τις εκδόσεις του έχει κυκλοφορήσει τα βιβλία «Το σπίτι του Ελευθερίου Βενιζέλου στη Χαλέπα Χανίων» (2001) και το «Γενεαλογικό δένδρο οικογένειας Βενιζέλου» (2008) καθώς και τον τόμο «Φλωρεντίνη Καλούτση και η τέχνη της Κρήτης. Από τη Μινωική ως τη σύγχρονη εποχή» (Μουσείο Μπενάκη, 1999), ένα αρχείο με σχέδια της χανιώτισσας καλλιτέχνιδας. Η Φλωρεντίνη Καλούτση, την οποία είχε γνωρίσει προσωπικά και θαύμαζε η Μητσοτάκη και η οποία ήταν στενή φίλη της Έλενας Βενιζέλου, ήταν η δίοδος μέσω της οποίας η βιογράφος προσέγγισε τη ζωή και τη σκέψη της Έλενας Βενιζέλου.
Οι 550 επιστολές της τελευταίας προς την πρώτη, που εμπιστεύθηκαν στο Ίδρυμα οι γιοι της Καλούτση, Γιώργος και Βαλέριος, δακτυλογραφημένες επιστολές, χειρόγραφες κάρτες και σημειώματα που στέλνει με μεγάλη συχνότητα η Βενιζέλου στην Καλούτση από το 1927 ως το 1958- λίγο πριν από τον θάνατό της το 1959- συνιστούν το βασικό αρχειακό υλικό που αξιοποιεί η εν λόγω βιογραφία.
Ο προσωπικός χαρακτήρας του αρχειακού υλικού δίνει και τον τόνο στο σύνολο της βιογραφίας, η οποία παρότι δεν θα τη χαρακτηρίζαμε επιστημονική, είναι γραμμένη με τρυφερότητα και αγάπη, παρουσιάζει γλαφυρά τους ανθρώπους, την ατμόσφαιρα και τις συνθήκες της εποχής και προσφέρει πληροφορίες για τη βιογραφούμενη από πρώτο χέρι. Μία από αυτές είναι η μαρτυρία που καταθέτει ο Γιώργος Καλούτσης, γιος της Φλωρεντίνης και βαφτισιμιός της Έλενας.
Πρόκειται για ένα μεγάλο μυστικό της Έλενας, το οποίο του εμπιστεύθηκε η μητέρα του πριν πεθάνει: «Πριν από τον γάμο της με τον Ελευθέριο Βενιζέλο είχε αποκτήσει μια κόρη, την οποία είχε αναλάβει η Μαρίκα Ηλιάδη». «Ασφαλώς το συγκεκριμένο μεγάλο μυστικό της νονάς του κανείς δεν μπορεί να το επιβεβαιώσει, ούτε να το αποδείξει» υπογραμμίζει η βιογράφος. «Κατατίθεται απλώς ως μαρτυρία, ανοιχτή στην έρευνα μελλοντικά».


Λαμπρινή Κουζέλη

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

Πώς δεν έγινε βουλγαρικό λιμάνι στην Αλεξανδρούπολη, το 1923

*Η ανταπόκριση του Γεώργιου Βεντήρη για το βουλγαρικό λιμάνι στην Αλεξανδρούπολη




Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Η τύχη της ελληνικότητας του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης, το 1923, στο διάστημα που στη Λωζάνη συζητούσαν την υπογραφή της ομώνυμης Συνθήκης, πέρασε από τεντωμένο σχοινί και τελικά παρέμεινε οριστικά στην Ελλάδα, ενώ αυτό διεκδικούσε η Βουλγαρία.
                Είναι μια ιστορία, που δεν πρέπει να ξεχνάμε, γιατί οι γείτονες Βούλγαροι, αν και ηττημένοι συνεχώς από το 1913, δεν έπαψαν ποτέ να διεκδικούν εδάφη της Δυτικής Θράκης για να έχουν διέξοδο στη «ζεστή θάλασσα» δηλαδή στο Αιγαίο.
Η Βουλγαρία δεν έπαψε να δραστηριοποιείται σε όλα τα διεθνή fora και κυρίως στο διπλωματικό τομέα, διεκδικώντας τη Δυτική Θράκη. Στις συνομιλίες που διεξήχθησαν στη Γένοβα το 1922 και στη Διάσκεψη της Λωζάνης κατά τα έτη 1922-1923, επεδίωξε την εδαφική της διέξοδο στο Αιγαίο και χρησιμοποιώντας διαστρεβλωτικά επιχειρήματα ζητούσε  την αναθεώρηση του άρθρου 48 της συνθήκης του Νεϊγύ.

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Ολίγα τινά επετειακά για τη Θράκη


                Στις 14 Μαΐου ή Θράκη γιορτάζει τα 97α «Ελευθέριά» της. Την επέτειο δηλαδή, που τερματίσθηκε σκλαβιά περίπου 600 ετών. Ήταν τότε που ξεκίνησε ο ελληνικός στρατός από την Ξάνθη και προωθούμενος ανατολικά, ύψωνε τη γαλανόλευκη στις πόλεις της Θράκης.
                Η σχετική ανακοίνωση έγινε στη Βουλή στις 18 Μαΐου από τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο. Ιδού τι είπε, όπως το διέσωσαν τα Επίσημα Πρακτικά της Βουλής:

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Μπενάκης, Βενιζέλος, Γονατάς και τα Θεοφάνια από την Αττική ως τη Φλόριδα

ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ
http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=853986
*Τελετή των Θεοφανίων στον Πειραιά, με τον Ναυτικό Όμιλο Ελλάδος και τον Αντώνη Μπενάκη στην πρώτη γραμμή των επισήμων, μέσα δεκαετίας του 1930



*Η τελετή του αγιασμού των υδάτων
οι εορτασμοί των ημερών
από τους θεσμούςτου ναυταθλητισμού
και του ελληνικού προσκοπισμού


Το πρωτοχρονιάτικο αφιέρωμα των «Βιβλίων» του «Βήματος» σε μεγάλους αρχειακούς φορείς της χώρας, που εγκαινιάστηκε πέρυσι με τα Αρχεία της Γενναδείου Βιβλιοθήκης, συνεχίζεται το 2017 με την παρουσίαση εορταστικών σελίδων, ημερολογίων, επιστολών, φωτογραφιών, καρτποστάλ από τις συλλογές των Ιστορικών Αρχείων του Μουσείου Μπενάκη (ΙΑΜΜ) και συγκεκριμένα από τα αρχεία Γιάννη Ρίτσου, Άγγελου Σικελιανού, Εύας Palmer-Σικελιανού, Τάκη Παπατσώνη, Οικογένειας Πετιμεζά, Ξανθοπούλου, Βασίλη Κύρη, Αντώνη Μπενάκη, Σοφοκλή Βενιζέλου, Στυλιανού Γονατά. Ευχαριστούμε τα ΙΑΜΜ για την ευγενική παραχώρηση του αρχειακού υλικού προς δημοσίευση, τους ιστορικούς Τάσο Σακελλαρόπουλο, υπεύθυνο των ΙΑΜΜ, και Μαρία Δημητριάδου, αρχειονόμο των ΙΑΜΜ, καθώς και την ‘Ερη Ρίτσου, τον Κώστα Μπουρναζάκη, τη Μαρία Παπατσώνη και τον Έντμουντ Κίλι.

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2016

14/11/1920: Η ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΔΡΑΜΑΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

*Η Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών, 
δεν ήταν αρκετή για να κερδίσει τις εκλογές ο Ελ. Βενιζέλος 




 Γράφει ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Πατιαλιάκας



 Στις 28 Ιουλίου/10 Αυγούστου 1920 υπογράφηκε η Συνθήκη των Σεβρών, η οποία δημιουργούσε τη Μεγάλη Ελλάδα των δύο ηπείρων, της Ευρώπης και της Ασίας, και των πέντε θαλασσών, του Εύξεινου Πόντου, της Προποντίδας, του Αιγαίου Πελάγους, του Κρητικού Πελάγους και του Ιονίου Πελάγους, και υλοποιούσε το όνειρο της Μεγάλης Ιδέας.
Σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης των Σεβρών, μιας θνησιγενούς συνθήκης, που όμως τελικά παρέμειναν νεκρό γράμμα και δεν εφαρμόσθηκαν ποτέ, λόγω των μετέπειτα πολιτικών και στρατιωτικών εξελίξεων, η Τουρκία θα διατηρούσε την Κωνσταντινούπολη, αλλά η Ελλάδα θα έφτανε μέχρι τη Τσατάλτζα και θα προσαρτούσε το μεγαλύτερο τμήμα της Ανατολικής Θράκης, συμπεριλαμβανομένης και της Ευρωπαϊκής ακτής του Ελλησπόντου. Την Κωνσταντινούπολη και την περιοχή των Στενών θα τις διατηρούσαν οι Σύμμαχοι κάτω από τον έλεγχό τους, για την αποτελεσματικότερη προστασία της παγκόσμιας ελευθερίας του εμπορίου. Η Ελλάδα θα διατηρούσε για 5 χρόνια την κατοχή και τη διοίκηση της Σμύρνης και της περιοχής της, αλλά ύστερα από την παρέλευση της πενταετίας οι κάτοικοί της θα μπορούσαν να εκφράσουν με δημοψήφισμα πια τη θέλησή τους να ενσωματωθούν στην Ελλάδα ή να παραμείνουν κάτω από την Οθωμανική κυριαρχία. Τέλος η Τουρκία παραχωρούσε στην Ελλάδα όλα τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, συμπεριλαμβανομένων της Ίμβρου και Τενέδου, και της Δωδεκανήσου, εκτός της Ρόδου, που θα παρέμεινε υπό Ιταλική κατοχή.

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

Η ιστορική σύγκρουση των «δύο Βήτα»...

*Ο Κωνσταντίνος ορκίζεται βασιλιάς στις 8 Μαρτίου του 1913. Η σκούρα σκιά που φαίνεται στα αριστερά του είναι η βασίλισσα Σοφία με το μαύρο πέπλο του πένθους. Η φωτογραφία αυτή είχε δημοσιευθεί στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας "Καιροί" στις 9 Μαρτίου  1913 (π.η.)




Γράφει ο κ. ΗΛΙΑΣ ΜΑΓΚΛΙΝΗΣ



 «Τα Δύο Βήτα» τιτλοφορείται το νέο βιβλίο της Αθηνάς Κακούρη, καταξιωμένης από τα ιστορικά και αστυνομικά της μυθιστορήματα. Το «Τα Δύο Βήτα» είναι κάτι διαφορετικό: μια εξιστόρηση βασισμένη σε ιστορικά τεκμήρια, πραγματικά γεγονότα και αληθινά πρόσωπα, με έντονα όμως μυθιστορηματική χροιά. Ποια είναι τα «δύο Βήτα»; Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος και ο Βενιζέλος.
Στο επίκεντρο της ιστορίας της Κακούρη, με άλλα λόγια, είναι η ιστορική σύγκρουση των δύο ανδρών της ελληνικής ιστορίας, ο Εθνικός Διχασμός (που τόσο συζητείται ξανά μετά τη σχετική ιστοριογραφία του Γιώργου Μαυρογορδάτου) και η εμβληματική εκείνη δεκαετία 1912-1922, που ξεκίνησε με θριάμβους αλλά έληξε με καταστροφή. Στην περίπτωση της Κακούρη, βάσει των στοιχείων που παραθέτει, όπως γράφει η ίδια, ο μέγας υπεύθυνος για τον Διχασμό ήταν ο Βενιζέλος.
Η «Κ» προδημοσιεύει χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο «Τα Δύο Βήτα» που κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις Καπόν.

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2016

Η ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ ΤΟΥ 1922. ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ.

*Η υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης


Γράφει ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Πατιαλιάκας


                Η Μικρασιατική Καταστροφή αποτέλεσε την πιο βαθιά τομή της νεοελληνικής ιστορίας και επηρέασε αποφασιστικά την πορεία του Έθνους στη σύγχρονη εποχή. Η τραγωδία του 1922, που σφραγίστηκε με το αίμα χιλιάδων μαχητών και αμάχων, σήμανε το οδυνηρό τέλος της μακραίωνης παρουσίας των Ελλήνων στη Μικρασιατική γη και αποτέλεσε τον καταλύτη της δημιουργίας του σύγχρονου Ελληνικού κράτους.
Μια ολόκληρη χρονική περίοδος, που καθορίστηκε από την κυριαρχία της Μεγάλης Ιδέας σε όλους τους τομείς της ζωής του Έθνους, τερματίστηκε με τον πιο τραγικό τρόπο και η επιδιωκόμενη εθνική ολοκλήρωση πραγματώθηκε αναπάντεχα με την αναδίπλωση του Ελληνισμού στα σημερινά σύνορα της Ελλάδας. Η χώρα εξήλθε από μια δεκαετία πολεμικών επιχειρήσεων με τον υπερδιπλασιασμό των εδαφών και του πληθυσμού της, που διογκώθηκε απότομα με την προσφυγική πλημμυρίδα, η οποία ακολούθησε τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

Το Ανάθεμα του Βενιζέλου και οι 280 λίθοι

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ http://www.kathimerini.gr/860361/article/epikairothta/ellada/to-ana8ema-kai-oi-280-li8oi
*Η μόνη γνωστή φωτογραφία από το Ανάθεμα του Βενιζέλου το 1916.


*Η ασυναίσθητη απώλεια
της ιστορικής μνήμη


Γράφει ο κ. ΓΙΩΡΓΟΣ Θ. ΜΑΥΡΟΓΟΡΔΑΤΟΣ*


Τι είναι χειρότερο: η σκόπιμη παραχάραξη της ιστορικής αλήθειας ή η ασυναίσθητη απώλεια της ιστορικής μνήμης, από οκνηρία και ασχετοσύνη; Το πρώτο καταρχήν διορθώνεται από τον αντίλογο και την τεκμηριωμένη αποκατάσταση των πραγμάτων. Το δεύτερο, όμως, υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος να περνάει απαρατήρητο.
Τις σκέψεις αυτές μού προκάλεσε η πρόσφατη διαπίστωση ότι, στον χώρο που ονομάζεται «Μουσείο– Οικία Ελευθερίου Βενιζέλου» (στη Χαλέπα), εκτίθενται «280 σκαλιστοί λίθοι που χρησιμοποιήθηκαν στο ανάθεμα εναντίον του το 1916».

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

1917-1922: Η ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ


*Πόντιοι αντάρτες


   Γράφει ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Πατιαλιάκας


Σύμφωνα με τον ισχύοντα Νόμο 2193 του 1994 η 19η Μαΐου θεσπίστηκε ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Πόντος ένας τόπος ποτισμένος από Ελληνικό αίμα και θυσίες, όπου ο Ελληνισμός μεγαλούργησε ως ελεύθερος, αντιστάθηκε γενναία ως απειλούμενος και επιβλήθηκε ως σκλαβωμένος στους διάφορους κατακτητές με τα έργα, τη δραστηριότητα και τον πολιτισμό του.

Στον Πόντο, όπως και στην υπόλοιπη Μικρά Ασία ο Ελληνορθόδοξος πληθυσμός ξεκληρίστηκε με φωτιά και σίδερο και υπέστη απίστευτες δοκιμασίες, πριν οδηγηθεί στην αναγκαστική προσφυγιά.

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016

Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΙΧΑΣΜΟΣ

*Οι πρωταγωνιστές του Εθνικού Διχασμού


Γράφει ο Αντιστράτηγος ε.α.  Κωνσταντίνος  Πατιαλιάκας


                Ο Εθνικός Διχασμός, απόρροια της καταραμένης διχόνοιας του Ελληνικού Έθνους στο διάβα των αιώνων, που δέσποσε στην πολιτική ζωή της χώρας από το 1915 μέχρι το 1936, άρχισε ως διάσταση απόψεων μεταξύ του Βασιλέως Κωνσταντίνου και του Πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου, σχετικά με την ορθότερη πολιτική της χώρας στην μετά την κήρυξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου περίοδο, δηλαδή την τήρηση αυστηράς ουδετερότητας από την Ελλάδα ή την είσοδο και συμμετοχή αυτής, παρά το πλευρό  της ΑΝΤΑΝΤ (Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία) έλαβε τραγική έκταση και δημιούργησε ένα αγεφύρωτο χάσμα με φανατισμό και ανυποχώρητο πείσμα σε βάρος των εθνικών συμφερόντων της ίδιας της Ελλάδας.
                Υπάρχει η άποψη ότι τα πρώτα σύννεφα του Εθνικού Διχασμού, εμφανίσθηκαν κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, με τη διάσταση απόψεων ως προς την επιβεβλημένη αναγκαιότητα ταχείας προέλασης του Ελληνικού Στρατού προς τη Θεσσαλονίκη και κατάληψη αυτής, πριν καταληφθεί από τα Βουλγαρικά στρατεύματα.

Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2015

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΚΣΤΡΑΤΕΥΤΙΚΟ ΣΩΜΑ ΣΤΗ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ ΡΩΣΙΑ ΤΟ 1919

*Ο αντιστράτηγος Κωνσταντίνος Νίδερ με το επιτελείο του, μπροστά στην ελληνική πρεσβεία της Κωνσταντινούπολης, κατά την επιστροφή τους από την Ουκρανία και καθ' οδόν προς την Σμύρνη



Γράφει ο κ. Κωνσταντίνος Πατιαλιάκας,  Αντιστράτηγος ε.α.


                Με τον τερματισμό του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι Δυτικοί αντιμετώπισαν έναν ενοχλητικό πονοκέφαλο. Τα Γερμανικά στρατεύματα είχαν αρχίσει να αποχωρούν από τα κατεχόμενα εδάφη της Ρωσίας, τα οποία καταλάμβαναν οι Μπολσεβίκοι. Οι Δυτικοί ήθελαν να προλάβουν, πριν το κομουνιστικό καθεστώς της Ρωσίας, που αντιμετωπίζονταν ως ένα είδος επιδημίας, λάβει ανησυχητικές διαστάσεις εξάπλωσης.
                Για να προστατεύσει το δικό της φιλελεύθερο σύστημα η καπιταλιστική Δύση έπρεπε να αντιδράσει, να δημιουργήσει έναν φραγμό, μια «υγειονομική ζώνη», από τη Βαλτική μέχρι την Μαύρη Θάλασσα και να εμποδίσει την εξάπλωση της «αρρώστιας» προς Δυσμάς και Νότο. Παράλληλα με την αποβίβαση στρατευμάτων της Αμερικής, της Βρετανίας και της Ιαπωνίας σε εδάφη της Σιβηρίας, αποφασίσθηκε από τους Συμμάχους η κατάληψη εδαφών της Νότιας Ρωσίας από Γαλλικά στρατεύματα. Επειδή η Γαλλία αντιμετώπιζε οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα, καθώς και προβλήματα αποστολής στρατευμάτων, ζητήθηκε η συμμετοχή και άλλων κρατών της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και της Ελλάδας.

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2015

Η ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΛΑΖΑΡΩΝ

*Εδώ συνεδρίαζε η Βουλή των Λαζάρων



Γράφει ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Πατιαλιάκας


                Στην Ελληνική πολιτική και πλούσια συνταγματική ιστορία, με τις συχνές βουλευτικές εκλογές, τις Συντακτικές και Αναθεωρητικές Βουλές, τα δημοψηφίσματα, τις επαναστάσεις και τα πραξικοπήματα, μία Βουλή έμεινε με την ονομασία Βουλή των Λαζάρων. Προέκυψε από μία συνταγματικά αμφιλεγόμενη πρωτοβουλία του Ελευθερίου Βενιζέλου και ήταν αποτέλεσμα των δραματικών γεγονότων του Εθνικού Διχασμού, της δεύτερης δεκαετίας του 20ου αιώνα.
                Στις 28 Ιουλίου 1914 η Αυστρία κήρυξε τον πόλεμο κατά της Σερβίας, ο οποίος στη συνέχεια μετατράπηκε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με αντιμαχόμενες δυνάμεις από τη μία πλευρά την ΑΝΤΑΝΤ, δηλαδή την Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία και Ιταλία, και από την άλλη πλευρά τις Κεντρικές Αυτοκρατορίες, δηλαδή την Γερμανία και την Αυστρία-Ουγγαρία. Οι εμπόλεμες δυνάμεις από την αρχή επιδίωξαν την προσχώρηση προς αυτές της Ελλάδας, της Βουλγαρίας και της Τουρκίας, για τους δικούς τους λόγους.

Τρίτη, 12 Μαΐου 2015

Η μάχη της Καλλίπολης και η Ελλάδα

 ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
 http://www.kathimerini.gr/814760/article/epikairothta/ellada/h-maxh-ths-kallipolhs-kai-h-ellada
*Η εκστρατεία της Καλλίπολης αποτέλεσε ένα από τα μείζονα γεγονότα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, εκτός των δύο «κύριων» μετώπων, του Δυτικού και του Ανατολικού.


Γράφει ο κ. ΒΛΑΣΗΣ ΑΓΤΖΙΔΗΣ*

          Η βία που άσκησαν οι Νεότουρκοι κατά των ελληνικών πληθυσμών της Ανατολικής Θράκης και της Δυτικής Μικράς Ασίας, από τον Απρίλιο του 1914, ανάγκασε την ελληνική κυβέρνηση να απειλήσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία με νέο πόλεμο.
          Ο Ιωάννης Μεταξάς, ως υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, υπέβαλε Υπόμνημα προς τον Βενιζέλο, τον Μάιο του 1914, υποστηρίζοντας ότι έπρεπε να γίνει άμεση πολεμική ενέργεια με την κατάληψη της χερσονήσου της Καλλίπολης: «…να καταληφθεί η περιοχή αυτή της οποίας η κατοχή θα ήτο απειλή κατά της Κωνσταντινουπόλεως». Ο υπουργός Εξωτερικών Γ. Στρέιτ, σε εντολή προς τον Έλληνα πρεσβευτή στην Πόλη, έγραφε στις 19 Ιουνίου 1914: «Ενώπιον αφορήτου καταστάσεως, γενικού συστηματικού διωγμού ομογενούς στοιχείου, αγόμεθα μοιραίως εις σύρραξιν προς Τουρκίαν…». Στο σημαντικό αυτό έγγραφο αναφέρεται ότι η ελληνική κυβέρνηση γνώριζε τους νεοτουρκικούς σχεδιασμούς και ότι «…βεβαίας ούσης της προθέσεως προς εξόντωσιν του εν Τουρκία ελληνισμού».

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

1927-1930: ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΚΑΙ «ΚΟΥΡΕΜΑ» ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΓΑΛΛΙΚΩΝ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΧΡΕΩΝ

*Σκίτσο της εφημερίδας ΠΡΩΪΑ, του 1927. Σαν να είναι σήμερα....




Γράφει ο δημοσιογράφος Ανδρέας Μακρίδης*



            Το πρώτο τέταρτο του 20ου αιώνα, δεν είχε φανεί τυχερό για την ελληνική οικονομία. Ο προηγούμενος αιώνας της είχε κληροδοτήσει τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο των Μεγάλων Δυνάμεων, με περιορισμούς στη νομισματική και δημοσιονομική πολιτική, βαρύτατα χρέη και απώλεια της εκμετάλλευσης των κρατικών μονοπωλίων.
            Τη σύνδεση της δραχμής με τον “κανόνα του χρυσού” το 1910, ακολούθησαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, που αυξήσανε μεν το έδαφος της επικράτειας, αλλά πληρώθηκαν με βαρύτατο τίμημα αίματος. Ακολουθεί η διάσπαση της χώρας με το Κίνημα της Θεσσαλονίκης, η εμπλοκή της Ελλάδας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η εκστρατεία στην Κριμαία, ο ελληνοτουρκικός πόλεμος και η Μικρασιατική Καταστροφή, ο Εθνικός Διχασμός, η “επίσημος αγχόνη του Παγκάλου”, η ευρωπαϊκή νομισματική κρίση. Στα τέλη του 1926, η οικουμενική κυβέρνηση του Αλεξάνδρου Ζαΐμη, με υπουργό Οικονομικών τον Γεώργιο Καφαντάρη, είχε μπροστά της αναμφίβολα, ένα τεράστιο έργο να πραγματοποιήσει.

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Κέντρο, από τη διάσπαση στην ενοποίηση

*Η πρώτη Διοικούσα Επιτροπή της Ενώσεως Κέντρου. Από αριστερά καθήμενοι οι Παυσανίας Κατσώτας, Γεώργιος Παπανδρέου, Γεώργιος Αθανασιάδης-Νόβας. Ορθιοι οι Ηλίας Τσιριμώκος, Στέφανος Στεφανόπουλος, Σάββας Παπαπολίτης, Σταύρος Κωστόπουλος (ο οποίος εκπροσωπεί τον αρχηγό των Φιλελευθέρων Σοφοκλή Βενιζέλο) και Αλέξανδρος Μπαλτατζής.


Γράφει ο κ. ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΡΗΣΤΙΔΗΣ*

          Όταν στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1961 οι εφημερίδες ανακοίνωναν τη συγκρότηση της Ένωσης Κέντρου, ένας πολυετής κύκλος αντιπαραθέσεων ανάμεσα στα στελέχη του Κέντρου έδειχνε να κλείνει.
         Την ίδια στιγμή- για πρώτη φορά στη μεταπολεμική περίοδο- έμπαιναν οι βάσεις για τη συγκρότηση ενός συστήματος τριών παρατάξεων, εντός του οποίου ο νέος κομματικός σχηματισμός διεκδικούσε διττό ρόλο, ως εναλλακτική κυβερνητική λύση στον αστικό/φιλοδυτικό χώρο και ως κυρίαρχη δύναμη του «αντιδεξιού πόλου». Η ταυτόχρονη αυτή αντίθεση έναντι της Δεξιάς και της Αριστεράς συνέβαλε τα μέγιστα στην προσπάθεια συγκρότησης της νέας αυτής πολιτικής οντότητας μετά από μία διαπάλη πολλών ετών για τη διαμόρφωση μιας ενιαίας ταυτότητας του κατακερματισμένου κεντρώου χώρου.

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Μια νηφάλια αποτίμηση για τον Ελευθέριο Βενιζέλο

*Ο χάρτης της «Μεγάλης Ελλάδος των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών», μετά τη Συνθήκη των Σεβρών του 1920.

Γράφει ο κ. ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΠΑΠΑΡΣΕΝΟΣ*


ΠΑΥΛΟΣ Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και η πολυτάραχη εποχή του
εκδ. Ι. Σιδέρης, 2014, σελ. 683

            O Παύλος Τζερμιάς, κορυφαίος ελληνιστής, που ζει εδώ και 65 χρόνια στη Ζυρίχη, ανήκει στην κατηγορία των ιστορικών που αποφεύγουν τον προσωποκεντρισμό και τη μυθοποίηση.
            Έτσι και στο τελευταίο βιβλίο του για τον Ελευθέριο Βενιζέλο προσεγγίζει τον πολυδιάστατο «φραγκοφορεμένο» Κρητικό με «κριτική διάθεση αλλά και κρητική αγάπη», μια και ο ίδιος έλκει την καταγωγή του από την Κρήτη. Στο ογκώδες βιβλίο του, προϊόν επισταμένης έρευνας, διεισδύει σε άγνωστες πτυχές της πολυτάραχης ζωής και της εποχής του εθνάρχη, βασιζόμενος σε πλούσια βιβλιογραφία αλλά και στα κατάλοιπα του πατέρα του Νικολάου Τζερμιά (1887-1975), που πολιτεύθηκε στον χώρο του βενιζελισμού, «χωρίς τα δεινά της μισαλλοδοξίας».

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Ο Πάγκαλος σχεδίαζε δικτατορία από το 1922

*Ελευθέριος Βενιζέλος: Διαφωνώ ριζικώς...


*Η αλληλογραφία με τον Βενιζέλο
*Η Βολσεβική Ρωσία!!!



Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

                Ο Θεόδωρος Πάγκαλος, ένας ικανός και πολιτικά δραστήριος αξιωματικός του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, άφησε την σφραγίδα του με μια δικτατορία, η οποία εκτός από την άδοξη πτώση της, έμεινε στην εθνική συλλογική μνήμη από διάφορες φαιδρότητες (π.χ. το μάκρος της φούστας των γυναικών).
                Τα ξημερώματα της 25ης Ιουνίου 1925, ο στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος, ανέτρεψε πραξικοπηματικά την κυβέρνηση του Ανδρέα Μιχαλακόπουλου και ανέλαβε την εξουσία.
                Ποιος ήταν ο Πάγκαλος; Τι εικόνα είχαν γι’ αυτόν οι σύγχρονοί του; Πολύ επιγραμματικά  είχε γράψει γι’ αυτόν: «Ο Πάγκαλος είχε χωρίς αμφιβολία πολλά στρατηγικά προσόντα». Και συνέχιζε στις «Αναμνήσεις» του ο Μακεδονομάχος και πολιτικός Γεώργιος Μόδης: «Είχε μόρφωσι, φαντασίαν, πυγμήν. Πολλοί τον θεωρούσαν τον καλλίτερο Στρατηγό μας… Ήταν όμως και “εξαιρετικό τυρί σε σκυλίσιο τομάρι”, όπως πολλοί έλεγαν».
                Ωστόσο η δικτατορία του 1925, που είχε στήσει ακόμα και αγχόνες για καταχραστές του δημοσίου χρήματος αξιωματικούς, ήταν ίσως ένας σταθμός για τις άμετρες φιλοδοξίες του. Ο Πάγκαλος πολύ πριν είχε κατά νουν την επιβολή μιας στρατιωτικής δικτατορίας. Μετέσχε στην Επανάσταση του Στρατιωτικού Συνδέσμου το 1909, η οποία δεν κατέληξε, πολύ σοφά, σε δικτατορία.

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

«Ελευθέριος Βενιζέλος, ο διπλωμάτης και ο επαναστάτης: Πτυχές από τη δράση του»

*Ο Ελευθέριο Βενιζέλο με τους ηγέτες και τις αντιπροσωπείες των βαλκανικών κρατών κατά την υπογραφή της Συνθήκης του Βουκουρεστίου, 1913.


*Έκθεση στην Αίθουσα Εκδηλώσεων 
της Βουλής των Ελλήνων 
(Λεωφόρος Αμαλίας 22)



        Το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών & Μελετών «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος» και το Μουσείο Μπενάκη, συνδιοργανώνουν έκθεση με τίτλο «Ελευθέριος Βενιζέλος, ο διπλωμάτης & ο επαναστάτης: πτυχές από τη δράση του» στην Αίθουσα Εκδηλώσεων της Βουλής των Ελλήνων (Λεωφόρος Αμαλίας 22).
        Τα εγκαίνια της έκθεσης, που πραγματοποιείται στο πλαίσιο του εορτασμού της επετείου των 150 χρόνων από τη γέννηση του Ελευθερίου Βενιζέλου, θα πραγματοποιήσει ο αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, κ. Χρήστος Ε. Μαρκογιαννάκης, αύριο Πέμπτη 16 Οκτωβρίου 2014 και ώρα 19.00.

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

Ο Βενιζέλος το 1912, δεν ήθελε τη Θράκη!!!

*Απόσπασμα από τα Επίσημα Πρακτικά της Βουλής με τον Βενιζέλο να δηλώνει: "Ποιούμαι την θυσίαν ταύτην των πληθυσμών της Θράκης ζητών αλλαχού κατά το δυνατόν ανταλλάγματα"

*Θυσίασαν τη Θράκη το 1912-13
για να επιτύχουν ανταλλάγματα αλλού.
*Ο Βενιζέλος συνιστούσε 
να μην ξεσηκωθούν οι Θράκες 


Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

                Όταν ξέσπασε ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος και φάνηκε γρήγορα, πως οι δυνάμεις των συμμαχικών κρατών (Ελλάδα, Σερβία, Βουλγαρία, Μαυροβούνιο) προχωρούσαν νικώντας, αναθάρρησαν οι υπόδουλοι στους Οθωμανούς λαοί των Βαλκανίων, ότι έφτασε και γι’ αυτούς η ώρα της ελευθερίας.
                Η ελπίδα αυτή φούντωσε στη Θράκη, όπου διαβιούσαν αμιγείς ελληνικοί πληθυσμοί, αλλά φευ, γρήγορα αποδείχθηκε ότι η τύχη της Θράκης είχε προδιαγραφεί από την ελληνική κυβέρνηση, η οποία δέχονταν να την θυσιάσει προκειμένου να πάρει ανταλλάγματα αλλού!!!
                Στις 2 Μαρτίου 1913 διεξήχθη στη Βουλή μια συζήτηση, που εξόργισε τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος ξεκαθάρισε πως δεν θέλει την Θράκη και ότι ενημέρωσε για τις προθέσεις του τα συμμαχικά κράτη.

Σάββατο, 4 Μαΐου 2013

1904: ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΠΡΙΓΚΙΠΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ

*Ο ύπατος Αρμοστής Κρήτης πρίγκιψ Γεώργιος


*Ο ίδιος τα διέψευσε όλα

Δημοσιεύθηκε στον Τύπο της Αθήνας

 Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

          Η διάσταση απόψεων μεταξύ ύπατου αρμοστή της Κρήτης πρίγκιπα Γεώργιου και του Ελευθέριου Βενιζέλου, στο πλαίσιο της αυτόνομης Κρητικής Πολιτείας, είναι γνωστή, όπως και οι συνέπειές της.
          Στην Κρήτη τα χρόνια εκείνα, συγκρούσθηκαν πολλά και ποικίλα συμφέροντα, τόσο διεθνή γεωπολιτικά όσο και ενδοκρητικά. Άσβεστη όμως παρέμεινε η θέληση του κρητικού λαού για ένωση με την μητέρα πατρίδα, γεγονός που έδινε συνεχείς αφορμές για πολιτικές συγκρούσεις. Η Κρήτη μετά από αιματηρούς αγώνες και τεράστιες θυσίες, κατόρθωσε να αποκτήσει καθεστώς αυτονομίας το 1899, με ύπατο αρμοστή τον Έλληνα βασιλόπαιδα πρίγκιπα Γεώργιο, γιο του βασιλέως Κωνσταντίνου. Στην πρώτη κυβέρνηση που διόρισε ο Γεώργιος, μετείχε ως σύμβουλος Δικαιοσύνης (υπουργός) ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...