Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Στα χέρια η σημαία, το βόλι στην καρδιά…

*Σκίτσο του Εμμανουήλ Κοκκίνη από την εφημερίδα "Αστυ"




*Η περίπτωση του καπετάν Κοκκίνη,

που στα 71 του σκοτώθηκε μαχόμενος

στα τείχη της Ιεράπετρας το 1897




Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Η ιστορία της Κρήτης είναι γεμάτη ηρωικές πράξεις και επαναστάσεις. Ειδικά στα τέλη του 19ου οι Κρητικοί προχώρησαν σε σειρά εξεγέρσεων προσπαθώντας να αποτινάξουν τον Οθωμανικό ζυγό και να ζήσουν ελεύθεροι. Μάλιστα κατά τα έτη 1869-1874 η κατάσταση στο νησί ήταν άκρως τραγική εξαιτίας των σφαγών και των βιαιοτήτων από τους κατακτητές.
Στα 1878 μπόρεσαν οι Κρητικοί με τις αλλεπάλληλες επαναστάσεις τους να υπογραφεί η σύμβαση της Χαλέπας που επικυρώθηκε με σουλτανικό φιρμάνι και αποτέλεσε το νέο πολιτικό Οργανισμό της Κρήτης. Μεταξύ άλλων ορίζονταν ότι ο Γενικός Διοικητής της Κρήτης μπορούσε να είναι χριστιανός. Η θητεία του ορίστηκε πενταετής, με δυνατότητα ανανέωσης. Η Γενική Συνέλευση θα είχε 80 μέλη, 49 χριστιανούς και 31 μουσουλμάνους. Επίσης ιδρύονταν η Κρητική Χωροφυλακή και αναγνωρίζονταν η ελληνική, ως επίσημη γλώσσα των δικαστηρίων και της Γενικής Συνέλευσης. Η σύμβαση της Χαλέπας δέσμευε την Τουρκία να δημιουργηθεί στην Κρήτη η Χωροφυλακή μόνο από Κρητικούς και οι Χριστιανοί θα μπορούσαν να γίνουν ακόμα και αξιωματικοί.
*Ο οπλαρχηγός Εμμανουήλ Κοκκίνης

Ο Σουλτάνος όμως το 1889, κατάργησε το συγκεκριμένο άρθρο της σύμβασης, και ανέθεσε στον συνταγματάρχη Ταχσίν την αστυνόμευση της Μεγαλονήσου με σώμα 200 ανδρών που στρατολογήθηκαν στην Μακεδονία. (σ.σ. Ο Ταχσίν είναι αυτός που  το 1912 σαν στρατηγός παρέδωσε τη Θεσσαλονίκη στον Ελληνικό Στρατό). Το 1896, επειδή οι ταραχές και οι ωμότητες συνεχίζονταν, ο Σουλτάνος, κάτω από την πίεση των ξένων δυνάμεων, δέχθηκε την αποστολή στο νησί 100 Μαυροβούνιων χωροφυλάκων με διοικητή τον Άγγλο ταγματάρχη Μπορ. Η ύπαιθρος ελέγχονταν από τους εξεγερμένους Κρητικούς ενώ οι πόλεις από τους Οθωμανούς. Οι μεγάλες δυνάμεις (Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Αυστροουγγαρία, Ρωσία, Ιταλία, Γερμανία) έστειλαν στόλους στο νησί ώστε να βοηθήσουν την εκτόνωση της κατάστασης.
Μέσα σ’ αυτό το ιστορικό πλαίσιο, έχασε τη ζωή του ένας Κρητικός αγωνιστής, ηλικίας 71 ετών ο οπλαρχηγός Εμμανουήλ Κοκκίνης (σ.σ. ορισμένοι τον μνημονεύουν και ως Κοκκινάκη) τη στιγμή που έστηνε την ελληνική σημαία, στις επάλξεις του φρουρίου της Ιεράπετρας.
 *Ο Εμμανουήλ Κοκκίνης (Ίδρυμα Ελευθερίου Βενιζέλου) 

Ο Εμμανουήλ Κοκκίνης

Ο καπετάν Εμμανουήλ Κοκκίνης γεννήθηκε στην Ανώπολη Πεδιάδας περί το 1827.
Ο πατέρας του Δημήτριος Κοκκίνης υπήρξε γενικός αρχηγός των δυτικών επαρχιών της Κρήτης.
Γρήγορα ο Εμμανουήλ Κοκκίνης έδειξε τον μαχητικό χαρακτήρα του και τα ηγετικά του προσόντα και αναδείχτηκε κατά την περίοδο 1866- 1897 οπλαρχηγός της περιοχής Μιραμπέλλου. Μια από τις πρώτες πράξεις του ήταν να εξουδετερώσει με τα παλληκάρια του δύο τουρκικούς λόχους στην επανάσταση του 1866. Έκτοτε πρωταγωνίστησε σε όλες τις επαναστατικές φάσεις της Κρήτης, επιδεικνύοντας υπερβολικό θάρρος και ανδρεία, αλλά και σύνεση. Την ίδια χρονιά προσέβαλε με την ομάδα του, τους Τούρκους στις Βρύσες Μιραμπέλου αρπάζοντας και τις αποσκευές τους με τα πολεμοφόδια, ενώ οι Οθωμανοί διασκορπίσθηκαν στα φαράγγια όπου κρύβοντας φοβισμένοι για πολλές μέρες. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες των επαναστάσεων αυτής της περιόδου.
Η ελληνική κυβέρνηση εκτιμώντας τη δράση του, χορήγησε στον Κοκκίνη τιμητική σύνταξη, όταν κατέφυγε στην Αθήνα. Τον Αύγουστο του 1877 κατέβηκε από τους πρώτους στην Κρήτη θέλοντας να ξεκινήσει ένα νέο επαναστατικό απελευθερωτικό κίνημα και να περιορίσει τις πιέσεις που ασκούσαν οι Τούρκοι στους Έλληνες και ιδίως τις πιέσεις που ασκούσε ένας πλούσιος τοκογλύφος ο Σακήρ αγάς, τον οποίο σκόπευε να εκτελέσει. Η εμφάνισή του στην Κρήτη πράγματι περιόρισε τις κινήσεις των Τούρκων και υπήρξε ευεργετική για τους συμπατριώτες του. Η επανάσταση εκείνη οδήγησε τον επόμενο χρόνο, το 1878 στην υπογραφή της σύμβασης της Χαλέπας.
*Από την εφημερίδα "Άστυ"

Μετά από έξι μήνες εξερράγη μια ακόμη επανάσταση, αυτή του 1878. Ο Κοκκίνης, αρχηγός της εξέγερσης στο Λασίθι, συνελήφθη από τους Τούρκους και αιχμάλωτος, οδηγήθηκε στον Γενικό Διοικητή Κρήτης Κωστάκη Αδοσίδη Πασά. Υποβλήθηκε προηγουμένως σε βασανιστήρια. Τελικά απελευθερώθηκε έπειτα από διαπραγματεύσεις του Άγγλου προξένου Χανίων, με τον Κωστάκη Αδοσίδη Πασά.
*Ο Κωστάκης Αδοσίδης Πασάς (Συλλογή δημαρχείου Σάμου)

Αργότερα ασχολήθηκε με την πολιτική ως ισχυρός πολιτικός παράγων και εξελέγη δήμαρχος Μιραμπέλου. Στις μετέπειτα επαναστάσεις της Κρήτης του 1889 και του 1896, πρωταγωνίστησε και πάλι παίρνοντας μέρος σε μάχες αν και η ηλικία του πλέον ήταν προχωρημένη.
Την Ιεράπετρα είχε επιχειρήσει να αλώσει από το 1866, αλλά η βιασύνη των ανδρών του τότε, δεν επέτρεψε την απελευθέρωσή της από τους Τούρκους. Από τότε είχε έχθρα με τους Ιεραπετρίτες Τούρκους και συνεχώς απειλούσε ότι θα τους καταστρέψει. Η μοίρα όμως το έφερε, να βρει το θάνατο στην Ιεράπετρα και μάλιστα από χριστιανικό βόλι.
*Η ειδησεογραφία του Τύπου

Ο ηρωικός θάνατός του με τη σημαία στα χέρια

Όταν πολιορκήθηκε η Ιεράπετρα το Φεβρουάριο του 1897, είχε προηγηθεί πολεμικό συμβούλιο στο στρατόπεδο των επαναστατών του λοχαγού Αρ. Κόρακα. Εκεί αποφασίσθηκε να καταληφθεί με έφοδο η Ιεράπετρα, την οποία προστάτευε μικρή τουρκική φρουρά και Ιεραπετρίτες μουσουλμάνοι.  Την επίθεση ανέλαβε να πραγματοποιήσει το σώμα του οπλαρχηγού Εμμανουήλ Κοκκίνη.
Ο Κόρακας με έγγραφό του είχε γνωστοποιήσει στον Ιταλό πλοίαρχο την πρόθεσή του να καταλάβει την Ιεράπετρα. Με το ίδιο έγγραφο διαμαρτύρονταν έντονα γιατί τα ευρωπαϊκά πολεμικά πλοία μεροληπτούσαν σκανδαλωδώς υπέρ των Οθωμανών και εναντίον των Κρητικών επαναστατών. Ζητούσε μάλιστα από τον Ιταλό πλοίαρχο να απομακρυνθεί από την περιοχή. Οι ίδιοι οι Τούρκοι είχαν ειδοποιήσει τους Ιταλούς, ότι ζητούν την προστασία τους γιατί δεν θα μπορούσαν να αντισταθούν στους Έλληνες και ήταν έτοιμοι να παραδοθούν στον Κόρακα.
*Η διεθνής συμπαράσταση για τον αγώνα των Κρητών

Η επίθεση του σώματος του Κοκκίνη ήταν ορμητική και οι Τούρκοι άρχισαν να υποχωρούν πριν κινηθεί το σύνολο των δυνάμεων του Κόρακα. Οι Κρητικοί άρχισαν να αναρριχώνται στο ρήγμα που προκάλεσαν στο τείχος ενώ ο Κοκκίνης καίτοι γέρων 71 ετών τότε, ανέβηκε γρήγορα στις επάλξεις και προσπαθούσε ζητωκραυγάζοντας να στήσει την ελληνική σημαία, όταν από ιταλικό πλοίο που ναυλοχούσε εκεί ρίχτηκε μια οβίδα και τραυμάτισε σοβαρά τον γενναίο Κρητικό οπλαρχηγό και άλλους δέκα Κρητικούς. Την πρώτη οβίδα ακολούθησαν άλλες 21 που ανάγκασαν τους ‘Ελληνες να υποχωρήσουν.
Ο Εμμανουήλ Κοκκίνης τραυματίστηκε σοβαρά από βολή του ιταλικού θωρηκτού "Λάουρα". Υπέκυψε στα τραύματά του στο Κεντρί, όπου είχε μεταφερθεί, βαριά τραυματισμένος.
*Από την "Εσπερινή Ακρόπολι" 28 Φεβρουαρίου 1897

Ο θάνατός του προκάλεσε πανελλήνια συγκίνηση. Στην Αθήνα στην εφημερίδα «Εσπερινή Ακρόπολις» που εξέδιδε ο Βλάσης Γαβριηλίδης δημοσιεύθηκε το ακόλουθο σκωπτικό για τους Ιταλούς ποίημα:
Βομβάρδισ’ επιτέλους και το ιταλικό
Κι έχυσε λίγο αίμα κι αυτό Ελληνικό,
Κι έβγαλε το μεράκι με τούτο μια χαρά
Οπού δεν βομβαρδίσαν την πρώτη τη φορά.
---
Οι Ιταλοί ελείπαν στην τόση φασαρία
Μα τώρα πλέον μπήκαν εις την ομοφωνία,
Κι όλη πια η Ευρώπη ξεφύτρωσε στη μέση
Κοπέλι του Σουλτάνου χωρίς να τον καλέση.
---
Ο δε Χαμίτ με ταύτα θα λέη: βρε αλήθεια!
Πολύ κουτός θα είμαι να χάνω τα μυαλά μου,
Για να ΄τοιμάζω στόλους και τέτοια κολοκύθια
Αφού οι Ευρωπαίοι μου κάμνουν τη δουλειά μου!

   Η εφημερίδα «Άστυ» στις 28 Φεβρουαρίου 1897 δημοσίευσε πρωτοσέλιδο σχόλιο με τίτλο «Θάνατος Ηρώων» στο οποίο μεταξύ άλλων ανέφερε:
«Εις την Κρήτην, την ζυμωμένην ολόκληρον με αίμα, ας προσθέσουν ολίγον και τα ευρωπαϊκά κανόνια. Δεν πειράζει. Αι φλέβες της ηρωικής νήσου είναι πλούσιαι ακόμη και θα ποτίσουν επιμόνως τον τόπον, όστις επί τέλους θ’ αναβλαστήση της ελευθερίας το άνθος. Αλλ΄ η πράξις του Ιταλού πλοιάρχου θ’ απομείνη κηλίς. Έπραξε βέβαια το καθήκον του υπερασπίζων την ζώνην της διεθνούς κατοχής. Η κυβέρνησίς του βέβαια δεν θα τον μεμφθή όπως η Αγγλία εμέμφθη τον Κόδριγκτων και δεν θα τον εισαγάγη εις δίκην όπως έγινε δια τον μέγα δημιουργόν του Ναυαρίνου. Αλλά η ανάμνησις του καθήκοντος αυτού θα είναι οδυνηρά…».
*Οι διαμαρτυρίες των Κρητών για τον ιταλικό βομβαρδισμό

Η Κεντρική Επιτροπή των Κρητών, έστειλε στον Ιταλό πρωθυπουργό, το ακόλουθο τηλεγράφημα διαμαρτυρίας:
«Η  Κεντρική Επιτροπή των Κρητών, διαμαρτυρομένη ζωηρώς κατά της απανθρώπου βαρβάρου και αντικειμένης εις το δίκαιον των εθνών πράξεως του ιταλικού στόλου, βομβαρδίσαντος και φονεύσαντος γενναίους Κρήτας, μαχομένους εναντίον των Τούρκων, τυρράνων της Πατρίδος, πέποιθεν αδιστάκτως, ότι διερμηνεύει το φρόνημα ολοκλήρου του ιταλικού Έθνους».
Στο «Σκριπ» στις 5 Μαρτίου 1897 ο ποιητής Γεώργιος Στρατήγης δημοσίευσε πρωτοσέλιδο ποίημα με τίτλο «Ανάθεμα». Στην πρώτη στροφή του ποιήματος αναφέρεται:
«Μοροζίνη! Μοροζίνη!
Ανατρίχιασε στο μνήμα!
Χωρίς ταίρι δεν σ’ αφήνει
Των Βαρβάρων η γενιά.
Και του ήρωος Κοκκίνη
‘Εβγα φίλα τον φονιά!».

Ο Ιταλός πρωθυπουργός Ρουντίνι σε συνέντευξη του εξέφρασε τη λύπη του για τον κανονιοβολισμό από ιταλικό πολεμικό πλοίο των Ελλήνων επαναστατών και πρόσθεσε ότι τα ευρισκόμενα ιταλικά πολεμικά πλοία στην Κρήτη έχουν ρητή διαταγή να μην μεταχειρίζονται εκβιαστικά μέτρα κατά των χριστιανών, εάν δεν λάβουν ρητές οδηγίες από τη Ρώμη. Λόγια του αέρα…
Στο Παρίσι η μεγάλη ηθοποιός και θιασάρχης Σάρα Μπερνάρ έδωσε παράσταση υπέρ των Κρητών. «Το άνθος της Παρισινής Κοινωνίας παρίστατο εν αυτή και εξεδήλωσεν απερίγραπτον  ενθουσιασμόν» έγραψαν οι εφημερίδες. Οι εισπράξεις ανήλθαν σε 12.000 γαλλικά φράγκα.
Η Κρήτη των γενναίων, περίμενε έως το 1913 για να απελευθερωθεί.


Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης
   

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Αντιπολίτευση, αντίσταση και διώξεις


*Χιλιάδες άτομα εκτοπίστηκαν στην ακατοίκητη Γυάρο των Κυκλάδων κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας, όπου διέμεναν υπό άθλιες συνθήκες σε παροπλισμένες εγκαταστάσεις.





*Η καταστολή των πολιτικών δυνάμεων

και οι δίκες στα στρατοδικεία

κατά τον πρώτο χρόνο της Δικτατορίας





Του κ. ΜΙΧΑΛΗ Ν. ΚΑΤΣΙΓΕΡΑ*


Η Γυάρος είναι ένα μικρό ακατοίκητο νησί των Κυκλάδων. Κατά την περίοδο της ρωμαϊκής κατάκτησης χρησιμοποιήθηκε ως τόπος εξορίας. Το ίδιο και κατά τη σύγχρονη εποχή, μετά τον Εμφύλιο και κατά τη συνέχειά του, δηλαδή κατά τη Δικτατορία που προέκυψε από το στρατιωτικό πραξικόπημα τη νύχτα της 21ης Απριλίου 1967.
Τη νύχτα εκείνη, από τις 2.05 που βγήκαν τα τανκς στους δρόμους του κέντρου των Αθηνών και μέχρι τις 5 το πρωί οι ομάδες συλλήψεων των πραξικοπηματιών, σε συνεργασία με τη Χωροφυλακή και την Αστυνομία, είχαν περίπου ολοκληρώσει τη σύλληψη των 6.135 πολιτών που προέβλεπε το σχέδιο «Ιέραξ ΙΙ», παραλλαγή και επέκταση του σχεδίου «Προμηθεύς». Η νομική βάση των ενεργειών υπήρχε τύποις και δυνάμει στη νομοθεσία της περιόδου του Εμφυλίου, τα κατάλοιπα της οποίας, παρά την- αρχής γενομένης από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή- σταδιακή άρση των συνεπειών, εξακολουθούσαν να υπάρχουν, διά παν ενδεχόμενον.

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Το Ναύπλιο, τίμησε τη Θράκη.

*Ο κεντρικός ομιλητής Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



            Το ιστορικό Ναύπλιο, η πρωτεύουσα της Ελλάδας στα κρίσιμα χρόνια της αναγέννησης της χώρας μας, η σημερινή γοητευτική πόλη, τίμησε πανηγυρικά και με εντυπωσιακή συμμετοχή κόσμου, τα 97α «Ελευθέρια» της Θράκης. Δημιουργός της τιμητικής εκδήλωσης, ήταν ο δυναμικός σύλλογος Θρακών Αργολίδας «Η Θράκη», με την ενεργό συμπαράσταση της Περιφερειακής Ενότητας Αργολίδας.
            Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις 14 Μαΐου 2017 στον Δημοτικό Κινηματογράφο της πόλης. Παρέστησαν εκπρόσωποι της Μητρόπολης Αργολίδας, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Γκιόλας και της Νέας Δημοκρατίας Γιάννης Αδριανός (ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Μανιάτης, που βρίσκονταν στο εξωτερικό, με τηλεφώνημά του συνεχάρη το σύλλογο για την πρωτοβουλία του), της Περιφερειακής Ενότητας Αργολίδας η κ. Ελένη Αποστολοπούλου, ο αντιδήμαρχος του Δήμου Ναυπλιέων Κωνσταντίνος Ρούτουλας, της Δικαιοσύνης, ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων της Πανθρακικής Ομοσπονδίας Νότιας Ελλάδας Γιώργος Σιαλάκης και πολλοί Θρακιώτες και Θρακιώτισες, που διαμένουν στο Ναύπλιο και το Άργος, αλλά και φίλοι της Θράκης.

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Ολίγα τινά επετειακά για τη Θράκη


                Στις 14 Μαΐου ή Θράκη γιορτάζει τα 97α «Ελευθέριά» της. Την επέτειο δηλαδή, που τερματίσθηκε σκλαβιά περίπου 600 ετών. Ήταν τότε που ξεκίνησε ο ελληνικός στρατός από την Ξάνθη και προωθούμενος ανατολικά, ύψωνε τη γαλανόλευκη στις πόλεις της Θράκης.
                Η σχετική ανακοίνωση έγινε στη Βουλή στις 18 Μαΐου από τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο. Ιδού τι είπε, όπως το διέσωσαν τα Επίσημα Πρακτικά της Βουλής:

Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017

Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967

 ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
*21η Απριλίου 1967: Τεθωρακισμένα έξω από τη Βουλή.





Γράφει ο κ. ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ



Τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου δύο συνταγματάρχες (Γεώργιος Παπαδόπουλος, Νικόλαος Μακαρέζος) και ένας ταξίαρχος (Στυλιανός Παττακός) έκαναν ένα πραξικόπημα. Έχουν από τότε περάσει πενήντα χρόνια και τα ιστορικά ερωτήματα βρίσκουν τις απαντήσεις τους.
Οι τρεις πραξικοπηματίες ήταν οι «τεχνικοί» στους οποίους είχε ανατεθεί η επεξεργασία σχεδίων πολιτικής εκτροπής για παν ενδεχόμενο. Παρόμοια σχέδια υπήρχαν στο Πεντάγωνο και στην ΚΥΠ κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Οι Παπαδόπουλος και Μακαρέζος ήταν οι επιτελικοί εγκέφαλοι του βαθέος κράτους. Ο Παττακός ήταν ο εκτελεστικός βραχίονας, καθώς ήλεγχε τα τανκς στο στρατόπεδο στο Γουδί.

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Η θρυλική «Καρτερία» και ο τραγικός θάνατος του Άστιγξ

*Αριστερά η "Καρτερία" κατά την υποδοχή του Όθωνος (από Εθνικό Ιστορικό Μουσείο)




Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



                Η «Καρτερία» υπήρξε ένα από τα γνωστότερα πολεμικά πλοία της Επανάστασης του 1821. Επιπλέον υπήρξε το πρώτο παγκοσμίως ατμοκίνητο πλοίο, που χρησιμοποιήθηκε για πολεμικούς σκοπούς. Οι Αμερικανοί εκείνη την εποχή είχαν κατασκευάσει ατμοκίνητο πολεμικό πλοίο, το οποίο δεν έτυχε να χρησιμοποιηθεί σε ναυμαχίες. Με το πλοίο αυτό συνέδεσε τη ζωή του ο Άγγλος Φιλέλληνας Άμπνεϋ Φραγκίσκος Άστιγξ (Frank Abney Hastings) .
Η ιστορική «Καρτερία» ήταν μικρή τροχήλατη κορβέτα. Οι τροχοί ήταν τοποθετημένοι σε πλευρικές εσοχές. Η ταχύτητά της δεν ήταν μεγάλη. Έφθανε με δυσκολία τα 6-7 μίλια την ώρα και με καλό καιρό.
Το σπουδαιότερο της όμως πλεονέκτημα έναντι των άλλων πολεμικών σκαφών της εποχής ήταν τα πυροβόλα της. Για πρώτη φορά εμφανίζονταν πλοίο εφοδιασμένο με κανόνια που έβαλαν κοίλα βλήματα γεμισμένα με εκρηκτική ύλη. Η αποτελεσματικότητά τους ήταν ακαταμάχητη. Δεν υπήρξαν πλοία που να αντέξουν τα βλήματα εκείνα.
Η ναυπήγηση του πλοίου παραγγέλθηκε στην Αγγλία και πληρώθηκε από την Ελληνική κυβέρνηση, το Φιλελληνικό Κομιτάτο της Βρετανίας και από τον ίδιο τον Άστιγξ. Κατά τον ιστορικό, καθηγητή Κωνσταντίνο Ράδο « Ήτο τοιούτος ο ενθουσιασμός του, τοσαύτη η πεποίθησίς του, ώστε και κατέβαλεν εξ ιδίων του τρείς χιλιάδας λιρών στερλινών, όπως χρησιμεύσουν για την απόκτησιν ατμοκινήτου υπό τον όρον της συμπληρώσεως των απαιτουμένων υπό της Ελληνικής Κυβερνήσεως και της εν Λονδίνω Φιλελληνικής Εταιρείας».
*Ο Άστιγξ. Πορτρέτο από το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο 

Κατά τον Σπύρο Μαρκεζίνη η εμφάνιση της «Καρτερίας» εντυπωσίασε και παρά τις ελλείψεις της «εδικαίωσε τον Άστιγγα επιμένοντα εις την αγοράν ατμήλατων σκαφών». Γράφει επίσης στην Πολιτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος (1828-1964) ότι η «Καρτερία» παραδόθηκε στην Ελλάδα με καθυστέρηση 15 μηνών και έφτασε στη χώρα μας μετά από αβαρίες κατά τη διάρκεια του πλου από την Αγγλία. Και ότι η δράση της δεν ήταν ανάλογη με τις προσδοκίες των Ελλήνων και παρά τις έξοχες ικανότητες του Άστιγξ.
Στα Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας, τα οποία σώζονται στη Βιβλιοθήκη της Βουλής υπάρχει ένα έγγραφο του Βουλευτικού Σώματος από το Ναύπλιο προς το Εκτελεστικό Σώμα, με ημερομηνία 19 Ιουλίου 1824. Με το έγγραφο αυτό εγκρίνεται από τότε η αγορά ατμοκίνητου πλοίου.  
Από το πρώτο αυτό ατμοκίνητο πολεμικό πλοίο έχει περισωθεί και βρίσκεται στο Εθνολογικό Μουσείο το ακρόπρωρό του.  Είναι από σκούρο ξύλο και παριστάνει αρχαίο Έλληνα πολεμιστή, ψηλό και εύσωμο, ο οποίος φοράει περικεφαλαία. Στο δεξί του χέρι κρατάει ξίφος. Φοράει μανδύα, ο οποίος από τον άνεμο έχει μαζευτεί στη ράχη του, σχηματίζοντας πτυχές.
*Η "Καρτερία" σε λιθογραφία του Κρατσάιζεν

                Η «Καρτερία» είχε καταπλεύσει στο λιμάνι του Ναυπλίου στις 3 Σεπτεμβρίου 1826.
Η ατμοκίνητη κορβέτα εκτός από τη συμμετοχή της σε ναυμαχίες, με τον μεγάλο σημαιοστολισμό της πήρε μέρος και στην υποδοχή του νέου βασιλέως  Όθωνος τον Ιανουάριο του 1833, στο Πρίντεζι, μαζί με την αγγλική φρεγάτα «Μαδαγασκάρη», την γαλλική κορβέτα «Κορνηλία» και την ρωσική «Άννα».
Το 1822 ευρισκόμενος στην Κόρινθο ο Άστιγξ, έστειλε επιστολή στον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο τονίζοντας: «Δεν θα σας βαρύνω με την καταρίθμησιν των θυσιών ας υπέστην προς υπηρέτησιν της Ελλάδος. Ήλθον αυτόκλητος…». Και σε άλλο σημείο υπογράμμιζε: « Ό,τι ζητώ παρά της Υψηλότητός σας είναι μόνον να υπηρετήσω, χωρίς να έχω την δύναμιν να βλάψω την πατρίδα σας».
*Προσωπογραφία του Άστιγξ, από τον Γερμανό φιλέλληνα Κρατσάιζεν


Ο μαρτυρικός θάνατος του Άστιγξ


Το 1828 και ενώ ο Καποδίστριας είχε αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, ο Άστιγξ μαζί με τον Μανόλη Τομπάζη είχαν διορισθεί «διευθυντές των ναυτικών υποθέσεων» και σχεδίαζαν την διοργάνωση του ναυτικού.
Το Μάρτιο εκείνης της χρονιάς ετοίμασαν μια συντονισμένη επιχείρηση από ξηρά και θάλασσα εναντίον του Ρίου, του Αντιρρίου και της Πάτρας, για υποχρεώσουν τους Τούρκους να εκκενώσουν το Μεσολόγγι. Ο Άστιγξ έπλεε με την «Καρτερία» έξω από τη Βοστίτσα (το Αίγιο) όταν ήρθε εντολή του Μαυροκορδάτου να πάει ο Άγγλος αξιωματικός στην Αίγινα για να του αναθέσει ο Καποδίστριας καινούργιες ναυτικές επιχειρήσεις. Ο Άστιγξ στα τέλη Απριλίου 1828, καθυστέρησε, γιατί προτίμησε να συναντηθεί με τον Άγγλο Τσώρτς στο Βασιλάδι για να εξετάσουν την κατάσταση στη νοτιοδυτική Ρούμελη. Εκεί ενεπλάκη σε επίθεση των Τούρκων εναντίον των Ελλήνων, κυρίως στην περιοχή Ανατολικού. Αυτό συνέβη στις 11 Μαΐου 1828, όταν ο ελληνικός στολίσκος πλησίασε το Ανατολικό και άρχισε να βάλλει κατά των Τούρκων, που ήταν οχυρωμένοι εκεί, χωρίς όμως να επιφέρει τα ποθούμενα αποτελέσματα.
Οι Έλληνες έριχναν «κονγκρεβιανούς πυραύλους»!!! Τι ήταν αυτοί οι πύραυλοι; Ήταν ρουκέτες,  που είχε σχεδιάσει ο Άγγλος συνταγματάρχης Ουίλιαμ Κόνγκριβ και είχαν πάρει το όνομά του. Οι Άγγλοι τις χρησιμοποίησαν σε πολλές μάχες σε διάφορα μέρη της Γης.
Ο Άστιγξ που είχε ανησυχήσει γιατί ο στολίσκος προχώρησε χωρίς να έχει πάρει διαταγή, μπήκε σε μια βάρκα για να πάει στα καράβια να διευθύνει αυτοπροσώπως την επίθεση. Παγιδεύτηκε όμως σε ένα σημείο που οι Τούρκοι είναι τοποθετήσει πασσάλους . Εκεί τους χτύπησαν οι Τούρκοι και τραυμάτισαν πολλούς. Ανάμεσα τους και ο Άστιγξ στο αριστερό χέρι. Η επιχείρηση δεν είχε επιτυχία. Ο στολίσκος απομακρύνθηκε και ο Άγγλος αξιωματικός μεταφέρθηκε στην «Καρτερία» που έπλευσε αμέσως προς το Βασιλάδι. Το τραύμα του αρχικά δεν θεωρήθηκε σοβαρό. Ούτε ο ίδιος έδωσε σημασία. Στις 16 Μαΐου πιστεύοντας ότι το τραύμα του επουλώνεται άρχισε να οργανώνει νέα επιχείρηση κατά του Ανατολικού.
*Η "Καρτερία"

Η μόλυνση όμως του τραύματος δεν υποχώρησε και στο Βασιλάδι δεν υπήρχε χειρουργός να το θεραπεύσει. Ο Άστιγξ μεταφέρθηκε επειγόντως τελικά στη Ζάκυνθο. Εκεί οι γιατροί είδαν ότι, ακόμα και να κόψουν το χέρι του τραυματία δεν θα έσωζαν τη ζωή του. Έτσι ο Άστιγξ μεταφέρθηκε στο λοιμοκαθαρτήριο της Ζακύνθου, όπου πέθανε μέσα σε βασανιστικούς πόνους, στις 20 Μαΐου σε ηλικία 34 ετών. Η σορός του μεταφέρθηκε αρχικά στο Λουτράκι και τελικά τοποθετήθηκε σε κρύπτη της εκκλησία του Ορφανοτροφείου της Αίγινας. Η κηδεία του υπήρξε πάνδημη και σ’ αυτήν παρέστη και ο Ιωάννης Καποδίστριας. Ένα χρόνο μετά το 1829 , η σορός του με το πλοίο «Καρτερία» και συνοδεία άλλων 10 πολεμικών πλοίων μεταφέρθηκε στον Πόρο όπου και ετάφη. Στην τελετή μίλησε για τον Άγγλο Φιλέλληνα, ο Σπυρίδων Τρικούπης. Το δραματικό περιστατικό του τραυματισμού επιβεβαιώνει, με αναφορά στα «Απομνημονεύματά» του και ο Ιθακήσιος αγωνιστής Διονύσιος Ευμορφόπουλος.
Ο Άστιγξ υπήρξε ειλικρινής φιλέλληνας, υπηρέτησε την υπόθεση της Ελληνικής Επανάστασης με γενναιότητα και αυταπάρνηση, με ηρωισμό και αυτοθυσία. Ο Σκώτος στρατηγός Τόμας Γκόρντον, που υπηρέτησε στην Ελληνική Επανάσταση  και έγραψε την ιστορία της, υπογράμμισε σχετικά ότι αν υπήρχε κάποιος πραγματικά χρήσιμος φιλέλληνας αυτός ήταν ο Άστιγξ. Δεν πληρωνόταν από την Ελλάδα, και διέθεσε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του για να συντηρεί την «Καρτερία». Ο Άστιγξ ως Άγγλος αξιωματικός του ναυτικού είχε συμμετάσχει στη ναυμαχία του Τραφάλγκαρ με το λόρδο Νέλσον, αλλά αργότερα εγκατέλειψε το βρετανικό ναυτικό και έζησε στη Γαλλία για έναν χρόνο, πριν έρθει στην Ελλάδα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Άστιγξ ήταν από τους πρώτους, που έδειξε εμπιστοσύνη στην ελληνική ναυτοσύνη και επέμεινε ότι η Ελλάς πρέπει να αποκτήσει ναυτική ισχύ. Σε ένα υπόμνημά του, το 1823 επιχειρηματολογούσε υπέρ της χρήσης ατμόπλοιων, οπλισμένων με βαριά κανόνια, εναντίον του τουρκικού στόλου. Το υπόμνημά του, που αν ανακοίνωσε ο λόρδος Μπάϋρον, με ορισμένες τροποποιήσεις κατατέθηκε και στην ελληνική κυβέρνηση το 1824. Σ’ αυτό ο Άστιγξ έγραφε:
«Εν πρώτοις καταθέτω ως αξίωμα ότι η Ελλάς δεν δύναται να επιτύχη αποφασιστικόν τι πλεονέκτημα επί των Τούρκων άνευ οριστικής ναυτικής υπεροχής. Καθότι είναι αναγκαίον να τους εμποδίζει να επιβοηθώσιν τα φρούριά των και επισιτίζωσιν τους στρατούς των δια θαλάσσης».    


Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης




ΠΗΓΕΣ:
*Σπύρου Μαρκεζίνη «Πολιτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος (1828-1964)» Εκδόσεις Πάπυρος.
*Ιστορία Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών.
*Γεωργίου Φίνλεϋ «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως» (Μετάφραση Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη) Έκδοση του Ιδρύματος της Βουλής για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία.

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Το Ναύπλιο γιορτάζει τα "Ελευθέρια" της Θράκης

*Η αφίσα της εκδήλωσης του Ναυπλίου 



               Την Κυριακή 14 Μαΐου, όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο όμορφο και ιστορικό Ναύπλιο! Ο δραστήριο σύλλογος Θρακών Αργολίδας «Η Θράκη», τιμά με ειδική εκδήλωση που οργανώνει την 97η επέτειο Απελευθέρωσης της Θράκης, σε συνεργασία με την Περιφερειακή Ενότητα Αργολίδας.
                Η εκδήλωση θα γίνει στις 12 το μεσημέρι στον κινηματογράφο Ναυπλίου. Την εκδήλωση θα χαιρετίσει ο πρόεδρος του Συλλόγου κ. Πέτρος Νταλιάνης και οι επίσημοι που έχουν προσκληθεί. Κεντρικός ομιλητής θα είναι ο δημοσιογράφος Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης. Θέμα: «Ο αγώνας των Θρακών βουλευτών για να μην χαθεί η Ανατολική Θράκη το 1922». Θα ακολουθήσουν χοροί της Θράκης και θα παρατεθεί μικρή δεξίωση. Είσοδος ελεύθερη. 
*Οι δύο όψεις της πρόσκλησης

Η κυβέρνηση Κανελλόπουλου, το 1967

*Η κυβέρνηση Κανελλόπουλου. Αποτέλεσε την ύστατη προσπάθεια να αποτραπεί η διατάραξη της δημοκρατικής ομαλότητας, αλλά ανατράπηκε από τους συνταγματάρχες το μοιραίο πρωί της 21ης Απριλίου 1967.





Γράφει ο κ. ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΛΑΨΗΣ*



Στις 20 Δεκεμβρίου 1966 ο αρχηγός της ΕΡΕ, Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ανακοίνωσε την άρση της εμπιστοσύνης του κόμματός του προς την κυβέρνηση του Στέφανου Στεφανόπουλου, η οποία μοιραία οδηγήθηκε άμεσα σε παραίτηση. Η πρωτοβουλία του Κανελλόπουλου προέκυψε ως αποτέλεσμα της μυστικής συμφωνίας, στην οποία είχε καταλήξει λίγες ημέρες νωρίτερα, κατόπιν μεσολάβησης του βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄, με τον ηγέτη της Ένωσης Κέντρου Γεώργιο Παπανδρέου.
Η συμφωνία προέβλεπε τον σχηματισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης, η οποία, αφού ψήφιζε εκλογικό νόμο βασιζόμενο στην απλή αναλογική, θα οδηγούσε τη χώρα σε εκλογές το αργότερο μέχρι το τέλος Μαΐου του 1967. Επιπλέον, ο Γ. Παπανδρέου δεσμευόταν ότι εάν στις εκλογές η Ένωση Κέντρου δεν κατόρθωνε να συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών, δεν θα δεχόταν να στηριχθεί από την ΕΔΑ προκειμένου να σχηματίσει κυβέρνηση.

Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

Η ιστορική διαδρομή 180 ετών του ΕΚΠΑ

*Ο καθηγητής Ορυκτολογίας και Πετρολογίας Κ. Κτενάς και στο βάθος το ηφαίστειο της Καμένης στη Σαντορίνη, την εποχή της ηφαιστειακής δραστηριότητάς του το 1925. Η φωτογραφία προέρχεται από το αρχείο του πετρολογικού εργαστηρίου του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.





Γράφει ο κ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΛΑΚΑΣΑΣ



«O Γιάννης Βλαχογιάννης στην Ιστορική Ανθολογία που εκδόθηκε το 1927, αναφέρει ένα περιστατικό του Κολοκοτρώνη με τον γιο του. Ο Κολοκοτρώνης είδε τον Κολίνο που έγραφε και τον ρώτησε ποιο νομίζει ότι είναι το εθνικό σπίτι της Ελλάδος. Στην απάντηση του παιδιού “το παλάτι του Βασιλέως”, ο Κολοκοτρώνης το διόρθωσε, λέγοντάς του πως “όχι, το Πανεπιστήμιο είναι το εθνικό σπίτι της Ελλάδος”» διηγείται στην «Κ» ο Θάνος Δημόπουλος, πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εκατόν ογδόντα χρόνια μετά την ίδρυσή του, στις 3 Μαΐου του 1837, οι αριθμοί δίνουν την ποσοτική διάσταση της προσφοράς στην Ελλάδα του Πανεπιστημίου Αθηνών, με τα εμβληματικά Προπύλαιά του στο κέντρο της Αθηναϊκής Τριλογίας.

Μορφές της νεοελληνικής πνευματικής ιστορίας

ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ
*Πορτρέτο του Μάρουλλου Ταρχανιώτη από τον Σάντρο Μποτιτσέλι (1496)



*Ο ερευνητής Νικήτας Σινιόσογλου
επιλέγει επτά πρόσωπα,
αντιπροσωπευτικά του φαινομένου,
που ευφυώς ονομάζει αλλόκοτο Ελληνισμό



Γράφει ο Αναστάσης Βιστωνίτης


Υπάρχουν μορφές της νεοελληνικής πνευματικής ιστορίας που για τη ζωή και το έργο τους το ευρύ αναγνωστικό κοινό έχει μια πολύ συγκεχυμένη ιδέα. Επτά τέτοιες μορφές επέλεξε ο νεότερος ερευνητής Νικήτας Σινιόσογλου, αντιπροσωπευτικές του φαινομένου που ευφυώς ονομάζει αλλόκοτο Ελληνισμό: τον Κυριακό Αγκωνίτη, εκφραστή της περιπλάνησης, τον Γεώργιο Γεμιστό (Πλήθωνα) που εκφράζει την ουτοπία, τον Μάρουλλο Ταρχανιώτη τον εκτοπισμό, τον Χριστόδουλο Παμπλέκη τη βλασφημία, τον Θεόφιλο Καΐρη την αίρεση, τον Παναγιώτη Σοφιανόπουλο το αλλόκοτο και τον Κωνσταντίνο Σιμωνίδη την ψευδολογία.
Γνωστότεροι από αυτούς είναι ο Πλήθων και ο Καΐρης- εν μέρει και ο Σοφιανόπουλος- αν και ο τελευταίος είναι εκείνος που εισηγήθηκε τους όρους νεοέλληνες και νεοελληνικός. Ο Κυριακός και ο Πλήθων εμφανίζονται την περίοδο που η Βυζαντινή Αυτοκρατορία βρίσκεται σε βαθιά παρακμή. Και οι δύο μάλιστα πεθαίνουν το 1452, έναν χρόνο πριν από την Αλωση της Κωνσταντινούπολης.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...